Gijs' blog

De weg naar Kopenhagen: start

2009-11-05T22:28:00.010+01:00

Ik ploeg door een berg nieuwe mailtjes heen en lees in no-time de nieuwsmail van Time to Turn. Mijn ogen blijven hangen bij "We gaan naar Kopenhagen!" Het interesseert me, ik hou van die stad met de blauwe fietspaden, mooie parken en de hippievrijstaat Christiania. Op de überhippe TtT-ning is een bekende op zoek naar een liftpartner voor de tocht naar het Noorden: dubbelmooi! Ik kijk in mijn agenda en meld me aan, ik ga naar Kopenhagen! Hoezee!

Het probleem is alleen dat we erheen gaan voor de klimaattop, en ik weet echt *niks* over het klimaat. Geen moer, alleen dat de aarde opwarmt en dat onze schuld is. Daarnaast dat wij Hollanders mooie dijken bouwen, terwijl "de arme landen" de dupe zijn (het zal weer eens niet). Ik heb geen idee waar de klimaattop over gaat, ik heb geen idee wat wij als gristenactivisten daar aan doen, en ik heb geen idee of dat wel zin heeft. Langzaam begin ik me in te lezen en ik begin er iets van te begrijpen, bij voorbeeld dankzij deze "klimaattop voor dummies" uitleg.

Ik weet dat ik ga, maar niet waarom ik ga, wat ik daar ga doen of wat ik wil zeggen. Fysiek begint mijn reis op 11 december, maar mentaal ben ik al onderweg. Tot aan mijn fysieke reis gebruik ik mijn blog als voertuig om mijn mentale reis te maken. Welkom op de weg naar Kopenhagen.

Onderzoek naar kansen voor gemeentestichting

2009-04-26T21:51:00.003+02:00

Het stichten van een nieuwe gemeente is een uitdaging die veel voeten in de aarde heeft. Eén van de voornaamste uitdagingen is het bereiken van toekomstige gemeenteleden. Hiervoor is het erg wenselijk grondig onderzoek te doen naar de doelgroep van het gemeentestichtende project. Helaas blijkt dat in de praktijk veel gemeentestichtende teams niet de tijd of de vaardigheid hebben om hun doelgroep voldoende in kaart te brengen voor ze met hun activiteiten beginnen. Om in deze nood te voorzien heeft Dus & Van der Geegten Consultancy een grootschalig onderzoek gedaan naar de tijdsbesteding, interesses, levensvragen en levensstijl van Nederlanders.

Eén opvallende constatering is dat veel Nederlanders tegelijkertijd één dag in de week vrij hebben. Hoewel menig Nederlander op de zaterdag niet hoeft te werken of naar school hoeft te gaan, zijn vrijwel alle bedrijven, winkels, uitgaansgelegenheden en onderwijsinstellingen gesloten op de zondag. Men zou kunnen zeggen dat de zondag voor de doorsnee Nederlander in zekere zin functioneert als een rustpunt in de week, of zoals onderzoeker Dus het met een vakterm uit de wielrensport aanduidt, als “rustdag”.

Veel Nederlanders grijpen deze vrije dag aan voor een veelvoud aan activiteiten. Men bezoekt familie, men slaapt uit, of men gaat wandelen of fietsen. Toch blijkt het aanbod aan mogelijkheden beperkt, juist omdat veel winkels en andere gelegenheden gesloten zijn. Hierdoor blijkt de zondag niet alleen als rustpunt te fungeren, maar tevens als dag van reflectie en bezinning.

Beide onderzoekers zien grote mogelijkheden voor het ontwikkelen van gemeentestichting en missionaire initiatieven op deze vrije dag. Veel Nederlanders hebben op zondag vrij, en zijn geneigd tot reflectie en bezinning, en het zou mogelijk moeten zijn op dit leefpatroon aan te sluiten. Te denken valt aan een activiteit waarbij men met een groep mensen samen komt, elkaar ontmoet, en een gedeelte uit de Bijbel met een korte toelichting te horen krijgt om de reflectie en bezinning vorm te geven. Een andere mogelijkheid is het bieden van muzikale activiteiten, waarbij men muziek maakt, en mensen de gelegenheid hebben om liederen te zingen – uiteraard met een Bijbelse boodschap. Onderzoeker Van der Geegten licht toe: “De muziek en de toelichting op de Bijbel zou ook gecombineerd kunnen worden in één activiteit, en eventueel zou er na afloop zelfs koffie en thee geschonken kunnen worden om de gezamenlijke bezinning te ondersteunen. De mogelijkheden zijn eindeloos!”

Uit het onderzoek van Dus & Van der Geegten Consultancy blijkt verder dat er verschillende groepen Nederlanders te onderscheiden zijn, waarvoor verschillende activiteiten georganiseerd kunnen worden. Zo zijn er gezinnen met jonge kinderen, die ’s ochtends bijzonder vroeg wakker worden. Voor deze doelgroep zouden er activiteiten halverwege de ochtend georganiseerd kunnen worden, zo tussen half tien en elf uur, waarna de deelnemers aan de activiteit een lange middag hebben voor het wekelijkse bezoekje aan de grootouders. Veel jongeren en studenten blijken op zondagochtend uit te kunnen slapen, en geven de voorkeur aan een activiteit die later op de dag begint.

Daarnaast blijken er veel mensen te zijn die na een halve dag rust en bezinning een zogenoemd “dood punt” ervaren, rond het eind van de middag of het begin van de avond. Voor deze doelgroep kunnen activiteiten worden georganiseerd rond vijf uur ’s middags of half zeven ’s avonds, al naar gelang de voorkeur de maaltijd te genieten voor of na een bezinningsbijeenkomst. Ook is het mogelijk om meerdere activiteiten te organiseren voor meerdere doelgroepen, bijvoorbeeld een vroege bijeenkomst rond kwart voor tien voor gezinnen met jonge kinderen, en een late bijeenkomst voor studenten rond half twaalf.

Er liggen met name voor de emerging church, met haar nadruk op innovatie en creatieve vormen, grote kansen op dit gebied. Overigens wordt uit het onderzoek van Dus & Van der Geegten Consultancy niet geheel duidelijk wat de oorzaak is van deze vrije dag. Men hoopt daar aankomende twee jaar meer helderheid over te krijgen in het vervolgonderzoek.

Post-verzuiling

2009-03-10T20:32:00.004+01:00

Al een tijdje valt me op dat in het gesprek over de Nederlandse cultuur en emerging church een belangrijke term ontbreekt: verzuiling (trompetgeschal op de achtergrond). Een fenomeen dat een grote rol heeft gespeeld en nog steeds doorwerkt, en bovendien een fenomeen met opvallende wortels. Helaas ben ik geen expert op het gebied, dus ik ben benieuwd naar de ideeën van anderen hierover.

De verzuiling is een typisch Nederlands fenomeen. De hele Nederlandse samenleving was opgedeeld in drie of vier zuilen: protestants, rooms-katholiek, socialistisch, en liberaal. Iedere zuil had zijn eigen krant, eigen omroep, eigen politieke partij, basisscholen, sportverenigingen, geitenfokverenigingen, enzovoorts. Als protestant kocht je brood bij de protestantse bakker en niet bij zijn paapse collega. En trouwen met iemand uit een ander milieu was helemaal not done!

Voor mij is de verzuiling een theoretisch concept, iets wat ik ken uit boeken en verhalen. Voor de generatie van mijn ouders is de verzuiling bepalend geweest voor hun jeugd. Mijn moeder komt bijvoorbeeld uit een degelijk protestants nest, en haar vader verbood haar om bevriend te zijn met een rooms-katholiek meisje. Mijn grootvader had het overigens ook niet op gereformeerden (gereformeerd, glad verkeerd) en op “evangelische sektes”. Christelijk gereformeerd werd getolereerd, maar eigenlijk moest je gewoon hervormd zijn.

Gelukkig is de verzuiling voorbij. Protestants, rooms-katholiek, socialistisch (bestaat dat nog?), atheïst, agnost, islamitisch: iedereen ontmoet elkaar en leert elkaar kennen. Overal worden mooie open gesprekken gevoerd, naast de ongemakkelijke stamelgesprekken en de klassieke ruzies. Mensen ontdekken dat er meer meningen zijn dan hun eigen mening, worden ruimdenkender en kritischer over hun eigen waarheid. Postmodernisme en oecumene gaan hand in hand. Dat betekent dat mensen hun weg moeten vinden in een wereld vol onbekende ideeën, opvattingen en meningen. Andersdenkenden worden gerespecteerd en het eigen gelijk staat niet meer vast. Ik ben ervan overtuigd dat deze ontwikkeling een belangrijke bron is van “emerging” vragen en antwoorden.

Natuurlijk is er ook de tegenreactie. De reformatorische wereld en de vrijgemaakte wereld zijn er behoorlijk in geslaagd de eigen zuil overeind te houden (hoewel ik van de laatste minder weet dan van de eerste). Tegelijk is er in sneltreinvaart een evangelische en charismatische zuil bijgekomen. Schokkend veel protestanten van orthodoxe snit leven in een “christelijk ghetto”, zoals Jan Wolsheimer dat een keer noemde. Tegelijk zijn er veel orthodoxe christenen die worstelen met de kloof tussen de Nederlandse smeltkroes van (sub)culturen en het gristelijke subcultuurtje. Ze willen graag Jezus volgen, maar ze vinden hun plek niet meer in het christelijke wereldje. Ik ben één van hen, en er zijn velen zoals ik. Sommige christenen verlaten de kerk om een authentieke, relevante vorm van geloofsbeleving te vinden, of zelfs om hun geloof te behouden!

Tot slot een merkwaardig feit. Onze grote vriend Abraham Kuyper is een grote inspiratiebron voor de EC. “Er is geen gebied op de wereld waarvan Jezus niet zegt: ‘Mijn!’” Prachtig. Staat zelfs in Johans boek. Dezelfde Abraham Kuyper stond echter wel aan de wieg van de verzuiling. Waar ging het mis bij hem en zijn volgelingen? En hoe weten wij dat wij het anders doen, en niet dezelfde fout maken? Creëren we niet per ongeluk een nieuwe zuil?

Ik hoop dat mensen met meer kennis van zaken willen reageren. Verzuiling, EC, oecumene en Kuyper: wie schiet?

Stumble!

2009-02-10T21:01:00.007+01:00

Een vriend van mij heeft op zijn computer een extra balkje voor Internet Explorer met de knop Stumble! Als je daar op klikt, kom je op een willekeurige site op het internet terecht, binnen één van de categorieën die je interesse hebben (religie, sport, etc). Het lijkt wel alsof zowel goede stapavonden als mooie geloofsgesprekken dingen zijn die je nooit kunt plannen, niet kunt forceren, maar waar je alleen maar in kunt rollen op een manier die je van tevoren niet verwacht. Stumble! Mijn innerlijke refo zegt: "Het moet je gegeven worden". En zo is het maar net.

Vorige week maandag hadden we vergadering van het bestuur van Tov, het gloednieuwe Theologisch Dispuut der NSU. Met elf theologiestudenten van NSU komen we maandelijks bij elkaar om te praten over theologie, geloof en wetenschap, en ik mag daar met twee bestuursgenootjes leiding aan geven. Op de foto sta ik met mijn Tov bestuursdas, in een gevecht verwikkeld over de staf van onze pedel. Studenten... Gelukkig slaagde ik er nog in te lachen naar het vogeltje ^_^

Na de vergadering besloten we "even één biertje te doen" in een kroeg in de buurt. Ik wist van tevoren dat dat gel*l was, en inderdaad, we waren bij ons derde biertje toen de kroeg ging sluiten. Eén bestuursgenootje was al naar huis, de andere naar het toilet, dus ik greep mijn kans en bietste een sigaretje bij de laatste andere aanwezige (ok, ik belijd mijn zonde!). Ik raakte al rokende aan de praat met hem en de twee barmannen, en in no time ging het over het geloof, God, religie, filosofie, en heel veel over seks. Dat heb je als je theologie studeert, én bij een christelijke vereniging zit... mijn bestuursgenootje voegde zich in het gesprek, en de barman besloot zijn college de volgende dag maar te laten voor wat het was en trok een paar flessen wijn open.

Twee van de drie jongens waren lid van het Corps (waar ik nogal wat vooroordelen over had en heb), en alle drie hadden ze hun eigen ideeën en levensstijl. Het bijzondere was dat ik mij één van hen voelde, niet een "tegenover" die hen vertelt hoe het zit, maar iemand die naast hen staat, met hen meedenkt, en zelf ook niet alle antwoorden heeft. Vijf studenten, midden in de nacht in een gesloten kroeg, die worstelen om de waarheid te vinden en te begrijpen en hun leven op een goede manier in te richten. Er was wederzijds respect en waardering, en ontzettend veel openheid en eerlijkheid. Toegegeven, het promillage droeg daar wel aan bij, maar dat maakt het niet minder mooi.

Om half vijf werd het de barmannen toch echt te gek, en zetten wij met z'n drieën het gesprek op de stoep voort. Onze corpsvriend stelde na een half uur voor om het gesprek bij hem thuis voort te zetten met een pot thee. "Is goed, maar wel onder één voorwaarde. Ik wil graag een potje bidden. Het is gaaf om te praten over God, maar het valt in het niet bij praten met God" Eh... ieder op zijn eigen manier, hè?" Ja, is goed, ieder op zijn eigen manier." Niet veel later zaten we in zijn geru door te praten over God en waarheid, en uiteindelijk stelde ik voor om dan maar te gaan bidden. Ik sprak een gebed uit ("Vader, het is niet makkelijk om de wereld te begrijpen, en om te weten wie u bent. Maar ik geloof dat U een persoon bent en dat U leeft. Onthul uzelf aan ons, laat ons zien wie U bent") en liet een stilte vallen. Ik bad nog eens en keek stiekem naar de rest. Onze nieuwe vriend zat zachtjes mee te knikken: wow! Ik liet nog een stilte vallen (voor het geval één van de anderen nog wat wilde zeggen) en sloot af.

Het was inmiddels ochtend toen ik mijn bestuursgenootje thuisbezorgde, beide gaar en licht aangeschoten, maar ontzettend dankbaar en enthousiast over onze Vader in de hemel. Een glimp van Gods koninkrijk, in het holst van de nacht, met corpsballen in een studentenkroeg. Zoiets kan alleen God verzinnen.

De verjaardag van Jezus

2009-01-04T18:52:00.002+01:00

Het is inmiddels alweer tien dagen geleden, maar laat ik maar vertellen hoe de verjaardag van Jezus was op kerstavond.

Het idee was het kerstfeest vieren als een verjaardag (met ballonnen, slingers en taart), en daarvoor Jan en Alleman uitnodigen. Het feest was erg leuk, maar er waren ongeveer vijftien mensen: een stuk of tien freaks, een goede vriendin van mij, en vier Russische studenten, waarvan één bij een freak in huis woont en door haar werd meegesleept. Ergens teleurstellend dat er van de prostituées en de mensen op straat die we hebben uitgenodigd niemand kwam, maar blijkbaar is er toch een hoge drempel om naar een of ander verjaardagsfeest te gaan waar je niemand kent. Begrijpelijk, maar we waren zelf zo enthousiast over het idee dat we onbewust dachten dat iederen dat wel zou zijn.

Teleurstellend? Misschien gedeeltelijk wel, maar er zijn ook veel pluspunten. We hebben veel mensen mogen uitnodigen, en voor de meesten was het al erg leuk dat ze ergens op een feest welkom zijn. We hadden toch een paar onbekende gezichten. Ik vond het op zich al inspirerend om met elkaar Kerst op een andere manier te vieren, veel gezelliger en interactiever dan een kerstnachtdienst ^_^ Bovendien had ik zoveel positieve reacties op mijn speech ("lekker kort!") dat mijn zelfbeeld weer flink gestegen is ^_^

ps wie mijn speech wil lezen, stuur even een mailtje of reageer hieronder met je mailadres erbij

Gijs kan niet wachten!

2009-01-04T18:37:00.002+01:00

Voor het eerst van mijn leven tel ik vóór de publicatie van een boek op het puntje van mijn stoel de dagen af. Eind februari verschijnt het nieuwe (tweede?) boek van Daniel de Wolf, Emerging Church-held tegen wil en dank (sorrie :p). Daniel de Wolf heeft vanuit YfC de eerste 'The Mall' gepionierd in Rotterdam-Zuid, werd min of meer per ongeluk gemeentestichter en voorganger van Thugz Church, en heeft het geweldige boek "Jezus in de Millinx" geschreven. Wie dat boek niet kent: lezen die hap!

Daniel schrijft over zijn nieuwe boek:
"Het boek heeft als titel 'De Ontdekking van het Koninkrijk' gekregen. Het boek is min of meer een vervolg op 'Jezus in de Millinx', maar heeft een meer persoonlijke invalshoek. Het gaat over mijn eigen geloofsworsteling, maar ook over ontdekkingen die ik gedaan heb en lessen die ik geleerd heb bij Thugz Church."

Ik heb vast een plekje gereserveerd in mijn boekenkast. Nog vijftig nachtjes...

Sinterklaas andersom en de verjaardag van Jezus

2008-12-09T00:05:00.008+01:00

Sinterklaas is er weer vandoor, kerst staat voor de deur. Buiten is het koud en donker: hartje december.

Dit jaar lijkt het jaar van de feestdagen-net-iets-anders. Mijn moeder vindt haar kinders te oud om nog Sinterklaas te vieren (ik ben nog maar 22, kom op!), en mijn oudste broer "heeft alles al", dus kwamen we gisteren bij elkaar voor koffie en verder niks... dachten ze. Met één van mijn broers heb ik stiekem voor iedereen een cadeautje gekocht en een gedicht geschreven. Toen broers, ouders en schoonzussen geïnstalleerd waren met koffie en thee, ging ik even "naar de wc" en kwam Sinterklaas langs (lees: ik rende naar boven, griste een zak cadeautjes onder het bed vandaan, zette ze bij de voordeur, belde aan en haastte me de wc in - precies wat mijn moeder jáááren gedaan heeft). Toevallig besloot mijn moeder te kijken welke vreemd'ling voor de deur stond, en zij vond de zak met cadeautjes. Ha! Ze wist niet wat haar overkwam...

Kerst gaat er dit jaar ook iets anders uitzien. Op kerstavond organiseer ik met de Utrechtse Jesus Freaks een verjaardagsfeestje voor Jezus. Met kerst vieren we de geboorte van Jezus, dus feitelijk is het een verjaardag. Waarom dan zo'n circus eromheen? We gaan een feestje organiseren met taart, verjaardagsliedjes ("Hij leve hoog" krijgt opeens een heel andere lading ^_^), Annes sjoelbak, slingers en ballonnen. We willen de hoeveelheid freaks en vrienden van freaks beperken, en in Jezus' stijl Jan en Alleman uitnodigen: eenzame mensen uit de wijk, prostituees (hield Jezus weleens een feestje zonder prostituees?) en toevallige voorbijgangers. Ik zal een korte verjaardagsspeech houden (toegegeven, dat is niet gebruikelijk op de meeste verjaardagen, maar in Goodbye Lenin doen ze het wel!) en na afloop krijgt iedereen een bedankbriefje mee: "Bedankt dat je op mijn feestje was! Liefs, Jezus."

Met dank aan onze vrienden van de Shelter Amsterdam, waar ik drie jaar geleden "duh birsdee partie of Dsjiesus Kraist" mocht meemaken, en dank aan Tony Campolo, Tom & Christine Sine en onze vrienden van Time to Turn, die mij leerden dat het koninkrijk van God een feest is, en dat discipelschap betekent regelmatig feesten!

IJdelheid der ijdelheden...

2008-12-04T00:19:00.005+01:00

Ik ben de eerste om het toe te geven: ik ben ontzettend ijdel. Ik heb net tien minuten foto's van mezelf zitten bekijken en downloaden... Over het algemeen ben ik heel bescheiden (toch?), en ik vind het soms lastig om een "goed gedaan, Gijs" in ontvangst te nemen. Desalniettemin ben ik verzot op spiegels en op foto's van mezelf, en vind ik het helemaal geweldig als ik op de frontpage van Time to Turn sta.

Dan nu de vraag: is dat erg? Vaak wordt ijdelheid neergezet als iets slechts. Letterlijk betekent ijdelheid "leegheid". (zoek Pred 1:2 maar eens op in een oude vertaling) Maar is het zo slecht? Waarom dan? Ik vind het belangrijk dat ik goed werk lever voor mijn studie... nee, dat is niet waar. Ik zou het belangrijk kunnen vinden dat ik goed werk lever voor mijn studie, en dat is dan prijzenswaardig. Maar als ik het nu belangrijk vind om er goed uit te zien?

Misschien klinkt het gek, maar het is wel iets wat mij dichter bij God brengt. "Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt heeft, ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel." (Psalm 139:14) "God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hen, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen." (Gen 1:27) Is het ok om te streven naar schoonheid? Of ben ik nu mijn eigen zwakte aan het goedpraten? Iemand een idee?

Verslag Emerging Netwerk Utrecht

2008-11-23T18:24:00.007+01:00

Gistermiddag was de vierde bijeenkomst van ons regionale Emerging Netwerk. We waren met 22 mensen, waarvan elf nieuwe mensen (volgens de telling van Johan) en vijf Jesus Freaks. Er is een aardig verloop in bezoekers - is iedereen gewoon druk, of heeft men het na één of twee keer wel gezien? In ieder geval mooi dat er een hoop nieuwe mensen bij waren.

Johan hield een verhaal over "The Third Quest for the Historical Jesus" en een paar gasten van WorshipLAB hielden een erg inspirerend verhaal. WorshipLAB is een experiment waarbinnen gezocht wordt naar nieuwe, creatieve vormen van aanbidding. Dat gaat onder meer met knippen en plakken, woord en beeld, multimedia-installaties, DJen en VJen, en alles wat ze verder kunnen verzinnen. Toegegeven, het is erg lastig om uit te leggen, misschien moet je een paar van die kunstzinnige types in actie zien en met hen meedoen voordat je echt kunt vatten wat ze doen. Twee andere Freaks waren ook geïnspireerd: we hebben al ontdekt dat zingen voor JF Utrecht geen goed idee is, dus is het misschien wel een heel goed idee om te gaan experimenteren met andere vormen.

Eén vorm die we al een keer gedaan hebben was "bidden met bouwstenen" (volgens Hans: bidden met blokjes). Er waren papieren blokjes in zes kleuren, en iedere kleur staat voor een thema: gezondheid, familie, Utrecht, roeping, etc. Na een inleidend gebed denk je na over waar je voor wil bidden, en pak je een bijpassend blokje bij ieder gebedspunt. De kleuren en thema's bieden een handvat om na te denken over gebedspunten. Als iedereen klaar is met graaien, vertel je aan elkaar waar je voor wil bidden en welke blokjes je daarvoor gepakt heb. Nadat je dat met elkaar hebt gedeeld, is er een tijd van gebed waarin je je gebedspunten bij God brengt, en de blokjes in een schaal legt. Na het gebed zie je een schaal vol met gekleurde blokjes, die symbool staat voor de gebedspunten die bij God gebracht zijn. Daarna trek je bier open en vertel je een goeie mop.

O wacht, dat laatste hoort niet bij het bidden met blokjes. Gelukkig wel bij onze Jesus Freaks stijl ^_^

Een onchristelijke bijbeltekst

2008-11-20T16:05:00.001+01:00

In mijn eerdere post schreef ik over meditatie en memorisatie (en niet in die volgorde). Die post ontstond, toen ik eigenlijk over iets anders wilde schrijven. Ik ben namelijk bezig met Psalm 139, een prachtige psalm die terecht erg bekend is. Maar er staan vier verzen in, die iets minder aansprekend zijn. Zeg maar, afstotend. En wat moet je daar nu mee? Het gaat om vers 19-22:

God, breng de zondaars om,
– weg uit mijn ogen, jullie die bloed vergieten –
ze spreken kwaadaardig over u,
uw vijanden misbruiken uw naam.

Zou ik niet haten wie u haten, HEER,
niet verachten wie tegen u opstaan?
Ik haat hen, zo fel als ik haten kan,
ze zijn mijn vijand geworden.

Gezellig. Ik wacht nog op de dag dat iemand tegen me zegt: “Gijs, ik was voor je aan het bidden en moest aan deze tekst denken. Kun je er wat mee?” Tja... Wat moeten we met zo’n tekst? Ik zou hem zelf mijn strot niet uitkrijgen. “Breng de zondaars om”. Wie zou het overleven als God dat gebed verhoord? Ik niet! “Zou ik niet haten wie u haten, HEER?” Nee! Ik ben geroepen mijn vijanden lief te hebben. Die David met zijn onchristelijke teksten...

Wat moeten we met zo’n tekst? Uit de Bijbel knippen? Gewoon negeren? Is dan toch niet “elke schrifttekst door God geïnspireerd” (2 Tim 3:16)? Bah. Ik heb een hekel aan de menselijke neiging om te denken dat je het beter weet dan God, en om dus maar een Bijbeltekst uit de Bijbel te knippen. Dus de tekst blijft staan. Ook al is het nog zo’n onchristelijke Bijbeltekst.

Kan ik het niet eens zijn met een Bijbeltekst, en er toch een goede boodschap in ontdekken? Ja, dat kan. Zeker als je bedenkt dat dit een psalm is: een uiting van een mens naar God toe. God heeft deze psalm geïnspireerd, als uiting van een mens naar God toe. Blijkbaar staat God deze harde, liefdeloze woorden toe, en de harde, wraakzuchtige gevoelens die achter deze woorden schuilgaan. God weet dat David innerlijk gekweld werd (vs. 23), en David mag voelen wat hij voelt – woede, wraakzucht – en hij mag zeggen wat er in zijn hart leeft. In een disfunctioneel geldt: niet voelen, niet praten. Maar bij God mag je zijn wie je bent, hoef je geen masker te dragen. Je mag je hart uitstorten bij God. En daarom staat God deze onchristelijke teksten toe in zijn Woord.

Ook moet je deze verzen niet los zien van de rest van de psalm. Vooral vers 23 en 24 zijn veelbetekenend. David stort niet alleen zijn hart uit bij God, uit niet alleen zijn woede. Hij zegt ook: “Zie of ik geen verkeerde weg ga, en leid mij over de weg die eeuwig is”. Blijkbaar had hij er wel een idee van, dat hij misschien wel een verkeerde weg bewandelde. Daarom vraagt hij God om hem te onderzoeken, en hem op het juiste pad te brengen. Misschien knaagde zijn haat en wraakzucht aan hem. Hoe dan ook, hij plaatst zich onder de leiding van God. En die woorden zouden misschien wel heel erg vroom en goedkoop klinken, zonder de verschrikkelijke woorden uit de voorgaande verzen.

Met deze uitleg durf ik deze verzen wel uit mijn hoofd te leren. Ondanks de afstotelijke haat van David, kan ik toch iets moois en positiefs zien in deze woorden. Doe ik de tekst geen geweld aan met zo’n uitleg? Tja, wie zal het zeggen? Maar ik doe liever de tekst geweld aan dan andersom. Iemand een beter idee?

Bijbel: meditatie en memorisatie (en niet in die volgorde)

2008-11-16T16:20:00.008+01:00

Lees je Bijbel, bid elke dag, zong ik als kind. Pas toen ik zestien of zeventien was, begon ik dit daadwerkelijk te doen - zelf bidden, zelf bijbellezen. Dat noemen we dan "stille tijd", al vraag ik me al jaren af waarom we dat zo noemen. Ik ben er geen kei in, nog steeds niet, al roep ik nog zo hard dat het zo belangrijk is. Misschien hoort het wel bij onze generatie dat we weinig discipline hebben of iets dergelijks. Misschien ben ik als mens helemaal niet geschapen om zo individualistisch met God om te gaan. Maar toch, Jezus deed het, Mozes, David, Petrus, en andere belangrijke dudes (en dudettes). Dus blijf ik vrolijk doormodderen, zoeken, proberen, inkakken en opnieuw starten. Wat doe je eraan?

Eén methode die mij goed ligt, is een combinatie van drie methodes die ik door de jaren heen geleerd heb: memorisatie, meditatie en de Bijbel bidden. De eerste, memorisatie, heb ik van mijn Navigator-broer geleerd, en heeft geresulteerd in een indrukwekkende stapel memorisatiekaartjes, waarvan ik het grootste deel niet uit mijn hoofd ken. Ha! Maar een handjevol verzen en alinea's (perikopen) ken ik wel, en dat handjevol wordt langzaam aan steeds groter. Soms spreekt een tekst mij zo aan, word ik er door geconfronteerd of juist bemoedigd, dat ik hem wil vasthouden. Dan schrijf ik hem op een kaartje (A7 systeemkaartjes van de HEMA, 100 stuks voor 1,75) en leer ik hem uit mijn hoofd. Het grootste gedeelte, zoals ik al zei, beland op een keurig stapeltje teksten dat ik niet ken (mijn "goede bedoelingen"-stapeltje), en een klein gedeelte blijf ik herhalen tot ze goed in mijn hoofd zitten (toegegeven, dat zijn alleen maar de bemoedigende teksten). Ik ben gezegend met mijn geheugen, dus drie keer herhalen is meestal voldoende.

Stap twee, meditatie. Heb ik geleerd uit een boekje over Lectio Divina van Janet Johnston (uitgegeven door Navigator boeken, ha!). We kennen allemaal Bijbelstudie, waarbij je uitvoerig (of minder uitvoerig) met een tekst bezig gaat. Bij meditatie gaat de tekst met jou bezig. Is de bedoeling. Je sluit je af voor de buitenwereld en allerlei afleidingen, brengt alle innerlijke afleiding tot stilte ("Heer, herinner me er zometeen aan dat ik Thomas nog moet bellen"), en je concentreert je op de tekst. Je herhaalt de tekst, twee keer, of drie keer, vijf keer, twintig keer, en je richt je aandacht op ieder woord. Zo zakt de tekst meer en meer je hart in, wordt het een deel van jezelf, van je innerlijk leven.

Memorisatie zonder meditatie is in mijn ogen een kille bedoening. Je hoofd volproppen met kennis, zonder dat het iets persoonlijks met je doet. Ik las laatst dat Elvis Presley zo'n 1750 bijbelteksten uit zijn hoofd kende. Als kind won hij vijf jaar lang gratis deelname aan een kinderkamp door 350 verzen uit zijn hoofd te leren. Maar de teksten bleven kennelijk in zijn hoofd zitten, en zakten niet naar zijn hart. Het zat een voet te hoog. Ik wil niet dat dat mij ook gebeurt (dat is mijn geestelijke excuses voor mijn "goede bedoelingen"-stapeltje).

En meditatie zonder memorisatie? Is zo onhandig, twintig keer de tekst lezen met je ogen dicht ^_^

22 november: Emerging Netwerk Utrecht

2008-11-12T17:45:00.004+01:00

Zaterdag 22 november is er weer een meeting van Emerging Netwerk Utrecht. Ik heb er zin in! We nemen zoals altijd veel tijd om te netwerken, oftewel praktijkverhalen delen, dromen delen, interessante mensen leren kennen, oude bekenden tegenkomen, en gewoon gezellig kletsen. Op het programma staan twee hele boeiende dingen.

Als eerste een presentatie over The Third Quest for the Historical Jesus, waarvan onder andere Tom Wright de bekendste vertegenwoordiger is. Wie was Jezus nu? Wat wilde hij bereiken? Ik verwacht een verfrissend en prikkelend verhaal van onze eigen Johan ter Beek.

Als tweede is er een presentatie over WorshipLAB, een club die zoekt naar nieuwe, creatieve vormen van aanbidding. Of dat nu gaat over knutselen of over multimedia-installaties, ze weten er altijd wel iets moois en interactiefs van te maken. We kunnen veel leren van deze gasten!

Emerging Netwerk is een netwerk van mensen die zoeken naar nieuwe vormen van kerk zijn, theologie, aanbidding, missie, enzovoorts. We bestaan uit theologen, muzikanten, kunstenaars, gemeentestichters, activisten en allerlei andere geïnteresseerden. We willen elkaar steunen in onze zoektocht, onze verhalen en dromen delen, en elkaar bemoedigen en inspireren.

Aanmelden kan bij mij (als emerging regelneef). Meer informatie vind je bijvoorbeeld hier. Zie ik je de 22ste?

Worstelen met het kruis

2008-11-07T14:08:00.005+01:00

Het kruis. Het symbool van het christendom bij uitstek. En dé kern van het evangelisch en reformatorisch christendom, waardoor ik gevormd en gevoed ben. Al lange tijd worstel ik met het kruis. Hoe meer ik de wereld en de Bijbel bekijk vanuit een koninkrijksperspectief, hoe moeilijker ik het kruis kan plaatsen.

Ik geloof dat het evangelie veel breder is dan "je bent zondig, maar Jezus is voor je zonden gestorven zodat je naar de hemel kan". Jezus is in de eerste plaats koning, pas daarna redder. En ik geloof dat de hemel helemaal niet zo belangrijk is. Jezus praatte er nauwelijks over, iets meer over de hel, maar hij sprak voornamelijk over Gods Koninkrijk op aarde. Hij verkondigde het koninkrijk en demonstreerde het door zijn liefde en zijn wonderen. Hij leerde zijn leerlingen hetzelfde te doen. Zo zou het koninkrijk groeien. Toch?

Maar waarom was het kruis dan nodig? Waarom moest Jezus lijden en sterven? Er zijn veel dudes die vanuit een koninkrijkstheologie nog maar heel weinig aankunnen met het kruis. Het wordt dan een beetje onder het tapijt geveegd. Of het wordt tussen de regels door vergeestelijkt: we hebben toch allemaal een kruis dat we moeten dragen? Of men verzint een ander verhaal om de bloederige dood van onze Koning buiten beeld te plaatsen. En dat vind ik een slechte zaak, en eigenlijk ronduit eng. Maar hoe moet het dan wel? Wat is de plaats van het kruis in het koninkrijk van God? Waarom heeft onze Koning zo gruwelijk geleden, waarom is hij gestorven?

Ik denk dat ik een beginnetje heb gevonden. Of twee beginnetjes. Als eerste een hele simpele gedachte: blijkbaar was het nodig. Blijkbaar was het niet genoeg dat Jezus alleen mens werd, onderwijs gaf, het koninkrijk verkondigde, mensen genas, leerlingen maakte, liefde uitdeelde aan mensen in de marge. Blijkbaar was er meer nodig, iets drastischer, iets schokkenders. Misschien was het nodig dat Jezus met zijn bloed mensen vrijkocht uit de macht van de oude wereld. Misschien was het nodig dat Jezus de dood in ging, als het ware het hoofdkwartier van de duisternis binnen drong, om daar het koninkrijk te brengen. Wat de reden precies ook is, voor mij staat vast dat het nodig geweest moet zijn. Anders was het domweg niet gebeurt.

Als tweede een Bijbeltekst die ik tegenkwam, uit Openbaringen 5. Johannes heeft een visioen van de troonzaal van God, en dan is er een boekrol die niemand mag openmaken. Dan komt Jezus, in de gedaante van een lam dat eruit ziet alsof het geslacht is, en ontvangt de boekrol. Dan zingen de hemelse wezens (vers 9 en 10):

U verdient het om de boekrol te ontvangen en zijn zegels te verbreken. Want u bent geslacht en met uw bloed hebt u voor God mensen gekocht uit alle landen en volken, van elke stam en taal. U hebt voor onze God uit hen een koninkrijk gevormd en hen tot priesters gemaakt. Zij zullen als koningen heersen op aarde.

Kruis en koninkrijk, in één adem genoemd. Ze horen bij elkaar. Jezus is de koning, die zijn onderdanen heeft gekocht met zijn eigen bloed. Hoe dat precies zit... iemand een idee?

Holistische missie

2008-11-04T16:19:00.007+01:00

Wat een eng woord. Holistisch... toch vind ik het een heel mooi woord. Het komt van het Griekse holos, "heel" of "geheel". Ik hou van het woord.

Vroeger geloofde ik heel simpel: ieder mens is zondig en gaat naar de hel, Jezus biedt je door zijn dood een uitweg zodat je in de hemel kan komen. Ik herinner me dat ik zelfs bij mezelf dacht: "wat geeft het als mensen doodgaan van de honger, dood ga je toch. Als je maar naar de hemel gaat!" Achteraf schaam ik me daar kapot voor. Wat een eenzijdig, oppervlakkig begrip had ik van God!

Nu ben ik ervan overtuigd dat God niet alleen geïnteresseerd is in de vraag of ik een keuze voor Jezus gemaakt heb en mijn hartje naar de hemel gaat, maar dat hij geïnteresseerd is in mijn hele leven, mijn hele zijn. En niet alleen in mij en andere mensen, maar ook in hoe de maatschappij functioneert, hoe groepen mensen functioneren, gezinnen, de economie, maar ook dieren, planten en ecosystemen. God wil niet alleen maar een paar zielen de hemel in krijgen, hij heeft oog voor de gehele wereld. Hij heeft een holistische missie. Kijk bijvoorbeeld in Handelingen 3:

"Wend u af van uw huidige leven en keer terug tot God om vergeving te krijgen voor uw zonden. Dan zal de Heer een tijd van rust doen aanbreken en zal hij de messias zenden die hij voor u bestemd heeft. Dat is Jezus, die in de hemel moest worden opgenomen tot de tijd aanbreekt waarover God van oudsher bij monde van zijn heilige profeten heeft gesproken en waarin alles zal worden hersteld." (vs. 19-21)

Alles zal worden hersteld! God gaat alles herstellen! God gaat mijn hart bevrijden van zonde, én een einde maken aan milieuvervuiling! Yeah!

Ik las vanmiddag een paper van Rogier Bos, waarin hij de kern van het christelijk geloof op een prachtige holistische manier verwoord. Clicky! Een aanrader, voor wie een beetje overweg kan met Engels.

Make love, not oneerlijke mobieltjes

2008-10-29T12:06:00.005+01:00

Afgelopen weekend was ik op het Time to Turn Benzinefestival (oid), en het was top! Afgezien van het wakker gemaakt worden om acht uur (echt, welke burger heeft dat verzonnen? Ben potverdikkie student!) was alles helemaal geweldig. Goede lezingen, workshops en discussies, veel leuke gezellige bijzondere mensen, aksie gevoerd tegen onrecht in mobiele telefoons, woest gefeest en mooi geborreld.

Merkwaardig genoeg heeft het festival mij verder geholpen in mijn sabbatical, samen met de eerste meetings met Tom & Christine Sine. Ik heb wat meer begrip gekregen van Gods Koninkrijk en hoe dat een betekenisvol kader biedt voor mijn leven. Tom gebruikt drie oneliners om dat koninkrijk van God uit te leggen:

Een andere wereld is mogelijk.
Een andere wereld is nodig.
Een andere wereld is nu al hier.

Het koninkrijk van God is een nieuwe wereld, die in het kleine en verborgene groeit, in de omhulsel van de oude wereld. Er komt een dag dat Gods Koninkrijk definitief doorbreekt en met de oude wereld wordt afgerekend. Maar nu al leven wij in die nieuwe wereld, en mogen wij die nieuwe wereld vormgeven, uitleven, verbeelden. We zijn nu al burgers (sorrie voor het woord) van die nieuwe wereld. Dat betekent onder andere dat we moeten stilstaan bij de cultuur van het koninkrijk van God, en hoe we die in het hier en nu vorm kunnen geven. Dat betekent ook dat we veel moeten feesten, want het koninkrijk van God is een feest! Kijk, dat spreekt mij dan weer erg aan ^_^

LINKS
Foto's en geblaat op de site van Time to Turn.
Verslag en bespiegelingen van Jenny de nanny.
Mooie grote foto voor boven je bed.

Emerging missional monastic Renee Kunnen

2008-10-20T01:17:00.012+02:00

Afgelopen week ben ik op bezoek geweest bij mijn oude huisgenoot Renee (hoi Renee!), die twee maanden terug is na een half jaar door te hebben gebracht bij YWAM in Canada en India, en bezig is een leefgemeenschap te starten in Zeewolde, samen met zijn beeldschone verloofde Natascha (die ik al jáááren kende voordat ze elkaar leerden kennen, ghe ghe). Vanuit die leefgemeenschap willen ze relaties leggen met (hang)jongeren in het dorp, hen liefhebben, het koninkrijk zoeken en gemeenschap uitleven (vertel ik het goed, Renee?). En verder films kijken en bier drinken. Dat is dus niet veranderd. Er zijn drie slaapkamers voor vaste bewoners, een grote woonkamer waar veel mensen in passen, een gastenkamer en een gebedsruimte. Op de foto staat niet Renee zelf, en ook niet zijn huis, maar wel ons oude, inmiddels gesloopte huis en Renees Nederlandse vlag die nu in de gebedsruimte in Zeewolde hangt (dus niet in Zwolle - excuses!). Dan heb ik toch nog een soort van bijpassende foto!

Het lijkt erop dat dit soort dingen hip zijn. Een paar dudes doen iets vergelijkbaars in Houten. Een paar andere mensen willen in Overvecht een leefgemeenschap starten, om van daaruit activiteiten te organiseren voor de wijk. En om maar terug te komen op mijn post over Tom Sine en De Nieuwe Samenzweerders, volgens historicus én futuroloog Tom zijn dit soort projecten één van de vier stromingen die God gebruikt om de toekomst vorm te geven: de monastieke stroming. Klinkt eng, hè?

Ik heb geprobeerd een samenvatting te schrijven van wat dat nu precies inhoudt, maar om twee uur 's nachts lukt dat niet meer zo goed. Dus bij deze: Peace out.

De nieuwe samenzweerders

2008-10-20T00:32:00.019+02:00

Time to Turn heeft Tom & Christine Sine naar Nederland gehaald voor de lancering van Toms nieuwe boek "De Nieuwe Samenzweerders", voor het Time to Turn Benzinefestival (oid) en voor een tour langs allerlei gelegenheden. Als hippe emerging dude kan ik natuurlijk niet ontbreken ^_^ Zaterdagmiddag was er een meeting in KEEK georganiseerd door Emerging Netwerk Utrecht en vanavond een meeting in Overvecht voor gristelijke Overvechters. Erg leuk dat er drie andere NSU'ers bij waren in KEEK, en dat Tom in zijn studententijd ook bij Navigators betrokken was.

Ik heb De Nieuwe Samenzweerders gekocht en ben gelijk begonnen. Tom bespreekt vier stromingen, waarin hij God aan het werk ziet om de toekomst vorm te geven, "één mosterdzaadje tegelijk": emerging, missional, multicultureel en monastisch. In Nederland, of in ieder geval binnen Emerging Netwerk, gooien we die vier altijd op één hoop, en plakken daar de term "emerging church" op. Ach. Ik twijfel of ik mezelf meer herken in emerging of in missional. Het boek en de meetings hebben mij erg geïnspireerd en komen op het juiste moment, het helpt mij erg om mijn leven te "reframen" in een holistische missionaire levensvisie. Ook al ben ik op het moment vooral bezig met Gods missie in mijn eigen leven ^_^

Doel?

2008-10-15T23:59:00.005+02:00

In mijn post van vorige week vertelde ik hoe ik zocht naar zin en nut, maar ontdekte dat ik moest zoeken naar doel. Hoewel?

Toen ik me afvroeg wat het doel van mijn leven is, kwamen er direct een hoop gristelijke antwoorden bovendrijven. Kind van God zijn. Op God lijken (beelddrager van God zijn, de vrucht van de Geest). Discipel van Jezus zijn. Het Koninkrijk van God. Liefde. Dat soort dingen. Toch wringt de schoen ergens...

De afgelopen week ben ik erg bezig geweest met mijn eigen hart, de emotionele behoeftes die ik heb, en hoe Gods liefde die behoeftes kan beantwoorden. Een aantal situaties hebben mij geconfronteerd met wat er in mijn hart leeft aan behoeftes, zoals behoefte aan liefde, geborgenheid, erkenning, dat soort dingen. Ik probeer van nature allerlei dingen om die behoeftes te vervullen. Maar wat als God de enige is die die behoeftes kan vervullen?

Ik begin nu te leren om God heel concreet te vragen om mijn behoeftes te vervullen. Als ik me eenzaam voel, of waardeloos, dan weiger ik om mijn oude, zinloze strategieën te gebruiken, maar ga ik naar mijn hemelse Vader toe en laat hem mijn hart vullen. Dat is lastig, want het is geen goocheltrucje (even bidden en dan klaar). Het is worstelen om echt te geloven dat God mijn Vader is, die in alles wil voorzien wat ik nodig heb. Het is zoeken hoe ik God mag benaderen, wat ik concreet tegen hem wil zeggen, en wat ik precies wil vragen. En is dit geen emogeloof? Ben ik niet bezig een spirituele of emotionele kick te zoeken? Ben ik niet veel te zelfgericht? Maar ook al is het lastig, ik ervaar een diepere intimiteit met God dan ik in lange tijden ervaren heb.

Ondertussen heb ik op veel vragen nog geen bevredigend antwoord. Desondanks vind ik wel kracht en motivatie om actief en productief bezig te zijn. Ik heb deze fase nog niet onder de knie, maar ik weet dat ik op de goede weg zit, dat ik onderweg ben naar herstel en een positieve levensvisie. Ik ben benieuwd wat de reis mij verder brengt!

Zin?

2008-10-08T22:40:00.003+02:00

Lucht en leegte, zegt Prediker,
lucht en leegte, alles is leegte.
Welk voordeel heeft de mens van alles wat hij heeft verworven,
al zijn moeizaam gezwoeg onder de zon?

Alles is vermoeiend,
zozeer dat er geen woorden voor te vinden zijn.
De ogen van een mens kijken, en vinden geen rust,
zijn oren horen, en ze blijven horen.

Ik heb alles gezien wat onder de zon gebeurt, en vastgesteld dat het niet meer is dan lucht en najagen van wind.

Ik kreeg een afkeer van het leven. Elke bezigheid onder de zon ging me tegenstaan, want het is niet meer dan lucht en najagen van wind.
(Prediker 1:2,3,8,14 en 2:17)

De afgelopen dagen voelde ik me net Prediker. Ontmoedigd, neerslachtig, en overvallen door een gevoel van zinloosheid. Wat heeft alles voor zin? Waarom kom ik 's ochtends mijn bed uit? Wat als ik gewoon niks meer doe?

Gisteren heb ik de halve dag bijbelstudie gedaan naar het Koninkrijk van God, in de hoop een betekenisvol kader te vinden voor mijn leven, antwoord op mijn vragen. Hoewel het boeiend was, vond ik niet wat ik zocht. 's Avonds borrel bij NSU. Toen ik eigenlijk al weg had willen zijn, raakte ik nog met iemand in gesprek en vertelde over mijn zoektocht. Toen kwam de vraag: moet alles zin hebben? ...

Nope.

Dingen mogen zinloos zijn. Had het zin toen God de schepping maakte? Had het enig nut? Had God dan iets nodig? Lijkt me niet. God is zo anders dan mijn oude mindset van nut en efficiency. God is een God van vrijheid, vreugde, plezier, schoonheid, en liefde. Yeah!

Vandaag verder gepeinsd over wat zin is, wat nut is. Alles is altijd nuttig voor iets. Het is zinvol dat ik studeer, want dan dan haal ik studiepunten. Dat is nuttig, want dan krijg ik een diploma. Dat is nuttig voor een goede baan, wat weer nuttig is voor geld, wat ten slotte nuttig is voor overleven en plezier. Maar is overleven nuttig? Waarvoor? Is plezier nuttig? Waarvoor?

Iets is alleen nuttig voor een bepaald doel. Ik moet dus niet primair zoeken naar de zin van dingen, het nut van dingen, de zin van mijn leven. Ik moet zoeken naar het doel. Wat is het doel van mijn leven? Niet: waarom ben ik geschapen? Maar: waarvoor ben ik geschapen? Vraag twee: wat dient dat doel? Die dingen zijn nuttig, zijn zinvol.

Weer een stapje verder in mijn zoektocht. Met dank aan de Allerhoogste ^_^

Emerging Netwerk Utrecht

2008-10-07T20:37:00.000+02:00

UPDATE
Ik was zelf niet bij de EN Utrecht meeting van 20 september, maar naar het schijnt was het erg goed. Lees Johans verslag of, voor een korte versie, Marcs verslag. Op 18 oktober organiseren we een meeting met Tom Sine, die een held schijnt te zijn. Opgeven bij Johan!

ORIGINAL POST
Samen met Erik en Johan organiseer ik weer een netwerkmeeting voor Emerging Netwerk Utrecht. Het mooie van een netwerkmeeting is dat je niet zo heel veel hoeft te organiseren. Geen band, geen licht en geluid, geen zaal voor honderd man, en spreker zijn we allemaal.

De meeting is bedoeld voor iedereen die iets heeft met nieuwe vormen van kerk-zijn, nieuwe theologie, of bezig is met het Koninkrijk van God in acties, kunst, projecten of groepen. Kortom: alles wat (stiekem) een beetje of heel erg 'emerging' is.

We willen graag elkaar ontmoeten en vriendschappen opbouwen. Daarnaast zal een groep of initiatief zichzelf kort presenteren zodat we van elkaar kunnen leren en geïnspireerd kunnen raken. Als derde willen we een verdiepingsmoment hebben in de vorm van een korte lezing, presentatie of boekbespreking.

Locatie: KEEK, in de Twijnstraat.
Datum: zaterdag 20 september 2008.
Tijd: 14:00 tot ongeveer 17:00 uur.

Als je uit Utrecht of omgeving komt (Woerden, Amersfoort, Soest, Houten, etc), of gewoon bereid heel ver te reizen, en je wil er bij zijn, reageer even op deze post of stuur een mailtje.

(denk je nu, wat voor netwerk? Clicky!)

Eindelijk weer een post!

2008-10-06T19:54:00.002+02:00

"Schrijf binnenkort weer eens een blogpost", zei iemand tegen me. Ik glimlach verlegen en denk: "Tjonge, ik heb fans". Stiekem vind ik dat erg leuk, maar ik probeer me niet verplicht te voelen om te posten.

Afgelopen tijd had ik een grondig gebrek aan inspiratie. Druk met van alles en nog wat, voornamelijk met mezelf druk maken, veel losse gedachten die allemaal net niet blogwaardig zijn, of véél te persoonlijk.

Ik zit nu op een dood punt: mijn motivatie om van alles en nog wat te doen is verdwenen, en een gevoel van "wat heeft het voor zin" overvalt me. Waarom zou ik... werken, studeren, genieten, dingen doen, dingen regelen, de deur uit gaan, mijn bed uitkomen?

De komende tijd heb ik uitgeroepen tot sabbatical. Oftewel: minder dingen doen, om te worstelen met de levensvragen die op me afkomen, en allerlei spirituele en emotionele issues waar ik te vaak voorbij ren. Wat is Gods koninkrijk nu precies? Waar haal ik echt mijn gevoel van eigenwaarde vandaan? Is de term 'emerging' wel nuttig, en gaan we er wel goed mee om? Zomaar een aantal dingen waar ik mee bezig ben.

De status quo

2008-08-28T20:44:00.004+02:00

Even tussen de bedrijven door een korte gedachte.

In de geschiedenis van de mensheid zijn er maar twee mensen door God geroepen om de status quo in stand te houden: Adam en Eva. Zij moesten bewaken en bewaren wat er was, en hadden geen visie, geen richting van waar ze heen wilden of moesten. Want: alles was zeer goed.

Ze faalden, en sinds die tijd is God ontevreden met de staat van zijn. "Dit is niet hoe ik het bedoeld heb, dit is niet hoe ik het wil". Ik stel me voor dat dat voortdurend door Gods gedachten gaat. God heeft een visie van waar hij heen wil, een missie: herschepping. Voortdurend roept hij mensen uit hun comfort zone, uit de status quo, om verandering en vernieuwing te brengen. Verbetering. Een stukje herschepping.

Sinds Genesis 3 zijn wij allen geroepen om progressief te zijn, om in beweging te zijn, om te jagen naar de visie die God ons voorhoudt: herschepping. Herstel. Bevrijding. Gerechtigheid. Heelheid. Vrede. Liefde. Vreugde.

Gods visie is te groot, te belangrijk, te dringend om nog langer op ons gat te blijven zitten, om conservatief te zijn, om lui te zijn. "Dit is niet hoe ik het bedoeld heb!"

En toch, en toch moet ik bij mezelf beginnen, bij mijn eigen leven, mijn eigen hart.

Hoe lang nog, Vader, voordat u uw herschepping voltooit?

Werktheologie

2008-08-10T21:34:00.004+02:00

Nog even een derde post op deze zondagavond. Ik heb de levensstijl en de theologie van de Oekraïnse baptisten al hier en hier beschreven. De theologie boeit mij mateloos, en ik vraag mij af waar die vandaan komt.

Work hard for Christ. We will rest in heaven. Ze zien het als hun roeping om te werken, om de aarde te bewerken, om anderen te dienen, om Gods liefde te weerspiegelen in ieder aspect van hun leven, om hoge eisen te stellen aan hun eigen gastvrijheid. Als ze moe zijn, werken ze door. Als ze het ontbijt overslaan om te vasten, werken ze door. Dit is het leven dat God van hen vraagt, lijken ze te geloven.

Eén ding is nog fascinerender. Op de slotavond vertelden drie, vier Oekraïners dat God problemen gebruikt om hen dichter bij hem te brengen. Ziekte, pijn, problemen met ouders, zien zij als kansen om God beter te leren kennen. Het vormt hun karakter en voorkomt dat ze afdwalen. Twee jongeren vertelden dat het hun voor de wind ging, en dat ze God om problemen vroegen. Dat is weer eens wat anders dan "God houdt van je en zegent je, breng al je problemen bij hem." Haal je problemen bij God?

Begrijp me niet verkeerd, deze mensen leven niet alleen maar om te werken. Het zijn geen afgestompte werkpaarden. Ze genieten van lekker eten. Ze vieren feest, bruiloften van een week als ik me niet vergis. Ze luisteren en maken muziek. Zondag is rustdag, geen discussie over mogelijk, en iedereen ziet er netjes verzorgd uit. En hoewel ik wel meerdere keren heb gehoord dat God ons werken zal belonen in de hemel, kreeg ik niet het idee dat wij de hemel moeten verdienen door te werken oid. Ze geloven duidelijk in Gods genade.

Waar zou zo'n theologie vandaan komen? Is het iets wat ontstaat in een post-communistisch land, in armoede, op het platteland? Is hard werk noodzakelijk om te overleven, en wordt het daarom verheven tot roeping? Zijn problemen zo veel voorkomend, dat ze worden uitgeroepen tot geschenk van God? Of zijn Westerse christenen een soort geestelijke lamzakken, wiens vuur gedoofd is met Coca Cola, en die alleen maar een goed gevoel aan hun god willen overhouden?

Ligt de waarheid in het midden, of ben ik te Westers en te verwend om hun gelijk toe te geven? Het gaat goed met me, en gisteravond heb ik God om problemen gevraagd. Ik wil dat God mij heiligt, mijn karakter vormt, ik wil God beter leren kennen. Dat gaat niet gebeuren als ik op een stoel zit, Bijbel lees en een theorie verzin over God of over heiligheid. Dat moet gebeuren in de praktijk van mijn leven, in worsteling en vertwijfeling, where the rubber hits the road. God is er niet om mij een prettig en comfortabel leventje te geven, God is er om zijn koninkrijk te bouwen, en zoals Jezus, Petrus, Paulus, Johannes, David, Jozef, Mozes, en ga maar door, mag ik werken en vechten en lijden om zijn koninkrijk te bouwen.

Welvaart: zegen of vloek?

2008-08-10T21:02:00.004+02:00

Na Oekraïne voel ik mij over één ding heel dubbel. Aan de ene kant was ik inderdaad erg blij om de McDonalds weer te zien (ondanks gewetensbezwaren), ben ik blij met een toiletpot en drinkbaar water uit de kraan, met comfort en achterover leunen en niks hoeven.

Tegelijk voel ik me een verwend kind en een lui mietje vergelijken met de Oekraïners. Ik ben jaloers op hun fysieke kracht en conditie, op hun ijver voor God, op hun creativiteit en vindingrijkheid. Ze hebben minder dan wij, maar zijn er veel gelukkiger mee. Ze leven dicht bij de natuur en dicht bij elkaar. Ze zeuren niet over pijntjes en ongemakken, maar werken ijverig door. Work hard for Christ. We will rest in heaven. Een jongen van zestien had nog nooit de zee gezien. "I would like to see the sea sometime, but now I want to work. I will rest when I am old." Hij vond zichzelf te jong en te sterk voor een vakantie aan zee.

Ons Nederlands wereldje is zo kunstmatig en geïndividualiseerd. We leven voor God, zeggen we, maar proberen wel zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk te leven. We kennen onze buurman niet, maar communiceren via email en internet met mensen die we zelf uitkiezen, die wij leuk vinden, die in ons straatje passen. We leven uit genade, zeggen we, en we zijn zo lui als een hond. In ieder geval, ik ben zo lui als wat. We zijn zo vervreemd van de natuur en van elkaar. Is het dan gek dat zoveel Nederlanders zijn vervreemd van God? Ze kennen zijn schepping van televisie en ansichtkaarten, ze kennen zijn beelddragers alleen oppervlakkig. Hoe kan iemand God leren kennen in een kunstmatig privé wereldje?

Als ik één en ander goed begrepen heb, is emerging church een poging om Jezus relevant te maken en handen en voeten te geven in de postmoderne cultuur. Maar is die cultuur zelf niet een probleem? Moeten we die cultuur niet mijden? Moeten we onszelf niet grondig reinigen van alle kunstmatigheid, gemakzucht, luiheid, egoïsme en individualisme? Of moeten we juist te midden van de Nederlandse cultuur een ander geluid laten horen, een ander beeld laten zien? Moeten we een gemeenschap vormen temidden van egoïsme en individualisme? Moeten we duurzaamheid en harmonie stellen tegenover gemakzucht en uitbuiting? Moeten we echtheid, ijver en levenslust laten zien in een wereld van kunstmatigheid, luiheid en apathie?

Als dat emerging church is, dan doe ik mee.

Misschien ligt "heiligheid" wel niet primair in dit en dat doen (bijbelstudie, bidden), en zus en zo laten (roken, liegen, stelen). Misschien ligt heiligheid wel in het doorbreken van de denkwijze en levensstijl van onze cultuur, en het leven leven zoals God het oorspronkelijk bedoeld heeft. Herstel van Gods oorspronkelijke bedoeling, midden in deze gebroken wereld.

Oekraïne

2008-08-10T20:17:00.004+02:00

Gisteravond laat ben ik thuisgekomen van twee weken Oekraïne. In Oekraïne werden we ontvangen door Pjetro, baptistenvoorganger in Roznietsjie, met de woorden: "Ik hoop dat als jullie over twee weken naar huis gaan, jullie heel tevreden zijn, en heel erg moe". Pjetro heeft zijn zin gekregen.

We hebben twee weken in twee verschillende dorpen gewerkt, samen met een aantal jongeren van de jeugdgroep van Pjetro's kerk. Samen met de Oekraïnse jongens en een deel van de meiden gingen we hard aan de slag. Voornamelijk hout hakken, oprapen en stapelen voor baboesjka's (oude vrouwtjes), maar ik heb ook hooi gekeerd (zodat het onderste hooi ook goed kan drogen), een houten hekje gesloopt, en een Oekraïner met een kettingzaag geassisteerd. Een deel van de meiden bemande de keuken en zette drie prima warme maaltijden per dag op tafel. 's Ochtends voor het ontbijt bijbelstudie, 's avonds na het eten voetballen en daarna kampvuur. Dankzij mijn sociale handicap (ik kán niet weggaan als het ergens gezellig is) heb ik veel korte nachten gemaakt. Zondagochtend woonden we een doopdienst bij van de gemeente waar we te gast waren, en gaf ik mijn getuigenis.

Luxe ontbrak op veel fronten: drinkwater haalden we uit de waterput, de "douche" was een emmer koud water en het "toilet" een gat in de grond met een houten huisje eroverheen gebouwd. De eerste week sliepen we in een verlaten communistisch badhuis dat voor de gelegenheid werd gekraakt (net als het voorgaande jaar), de tweede week sliepen we in tenten. Het weekend was iets luxer: we sliepen in gastgezinnen, waar wel een douche aanwezig was. Om te kunnen douchen moest je wel eerst een houtkachel aansteken, anders had je geen warm water. Het eten was even wennen, maar het meeste was goed te eten. Drie keer per dag warm eten beviel goed, hoewel niet iedereen even enthousiast werd van macaroni en aardappelsoep als ontbijt.

De gastvrijheid en de werkhouding van de Oekraïners waren enorm. Meisjes en vrouwen sloofden zich uit in de keuken om veel en goed eten op tafel te zetten. Ze waren altijd vriendelijk en meegaand, niks was te gek. Mannen en vrouwen werkten hard, de kerels hakten hout als bezetenen, en zelfs een lief uitziend meisje van zestien hakte ons eruit. De eerste dag sloopten de Hollanders drie bijlen in drie uur, en ze zetten geduldig een nieuwe steel op de bijl. "Don't worry, it's only wood". Gelukkig heb ik zelf geen bijl gesloopt, hoewel het één keer maar weinig scheelde. Zieken en gewonden werden met zorg omringd door de dames (terwijl de mannen niet op of om keken). Hun houding lijkt te worden ondersteund door een werktheologie, die door Pjetro werd samengevat: "Work hard for Christ. We will rest in heaven." Fascinerend. We voelden ons tien luie, verwende mietjes tussen echte mannen en echte vrouwen die echt leven.

Ik heb hard gewerkt, geweldige mensen ontmoet en veel lol gehad. Ik heb ook afgezien, ben tegen grenzen aangelopen, ben ziek geweest, heb gehuild en heb me over irritaties heen moeten zetten. Al met al heb ik ontzettend veel geleerd en veel stof tot nadenken opgedaan. Ik lees mijn vorige post, Op zoek, en ik besef me dat ik een deel van wat ik zoek gevonden heb. Richting. Vuur. IJver. 'Zeal', op zijn Engels.

Work hard for Christ. We will rest in heaven.

Op zoek

2008-07-21T18:16:00.002+02:00

Ik ben op zoek. Beter gezegd, ik voel me op zoek, maar ik weet niet waar ik nu precies naar zoek, of waar ik moet zijn om het te vinden. Een nieuwe fase in mijn leven.

Ik ben verhuisd naar Overvecht, de wijk waar Marc woont, waar half Time to Turn woont, waar het hoofdkantoor van IFES staat, waar de Protestante Gemeente Utrecht een diaconaal gemeentestichtend project gaat starten. De wijk waar een meisje van elf je dist (“Meneer!” Ja? “Laat maar, hahaha”), waar kleine parkjes tussen grote flats worden ontsierd door zwerfvuil, waar alles op elkaar lijkt, waar je hospita zich bedreigd voelt door denkbeeldige inbrekers. Een prachtwijk. Ik ben erg gelukkig met mijn penthouse van zestiende vierkante meter, en ik ben benieuwd wat de wijk mij gaat brengen, en wat ik de wijk kan brengen.

Ik ben nu al twee jaar randkerkelijk, en dat bevalt eerlijk gezegd erg goed. Een stemmetje in mijn hoofd beweert dat ik dat eigenlijk niet mag zeggen, maar liever ben ik gewoon eerlijk. Geen saaie kerkdiensten meer. Niet meer opzitten en pootjes geven. Niet meer meedraaien in een energievretend systeem. Ik voel me vrij, ongekend vrij. Ik vind alles wat ik nodig heb: gebed, aanbidding, onderwijs, gemeenschap. Ik ben links en rechts betrokken bij christelijke clubjes: Navigators, Jesus Freaks, Emerging Netwerk, Time to Turn, Joel Ministries. In september gaan we starten met een Navigator theologendispuut. Laatst vroeg iemand mij hoe ik het red om op zoveel plekken betrokken te zijn. Mijn antwoord: niet naar de kerk gaan, dat scheelt bakken tijd, geld en energie. Mag ik dat eigenlijk wel zeggen? Ik weet het niet. Zal ik toch maar gewoon eerlijk zijn? Ik blijf op zoek naar community, naar een authentieke, relevante manier van kerk zijn en van geloof beleven, naar een manier om een blijvende positieve impact te hebben op mijn omgeving. Ik blijf op zoek naar hoe het echt moet, naar wat echt belangrijk is.

Tegelijk geniet ik van Nederland, van Utrecht, van het uitgaansleven, van de cultuur en de natuur. Ik geniet ervan, en tegelijk is het zo dubbel. Nederland, het land van de prostitutie en de ongeremde seksualiteit, van drugsmisbruik en breezerseks, van keihard egoïsme en onverschilligheid. Nederland is niet tolerant, zij is onverschillig. Als het je iets boeit wat mensen zichzelf aandoen, ben je ouderwets en betuttelend. Whatever. Het is een moeras met prachtige bloemen en bomen, een ongekende schoonheid, maar ook een altijd aanwezige stank en genoeg drijfzand om een olifant om het leven te brengen.

Hoe nu verder? Voorlopig blijf ik op zoek. Verkennen, ontdekken, leren, groeien. Over een week ga ik naar Oekraïne, hout hakken voor oude vrouwtjes en voetballen met jonge gasten. Ik zie er naar uit, en ik ben benieuwd hoe ik terug kom. Met passie voor Oost-Europa, of afkeer? Vind ik daar dingen die ik zoek? Kom ik terug als een veranderd mens, of ben ik vooral blij dat ik weer een McDonalds zie? Daarna drie dagen in de sociëteit der NSU rondhangen en mensen werven voor de club ^_^, en dan mag ik weer naar FLEVO! Hopelijk is de hemel tegen die tijd leeg geregend, en mogen we weer genieten van een hittegolf.

En nu is het tijd om op zoek te gaan naar avondeten ^_^

Rookverbod

2008-07-04T16:26:00.003+02:00

Gisteravond werd ik om één uur 's nachts bij de verjaardag van mijn broer naar buiten gezet. Ik moet door de binnenstad om thuis te komen, dus zat ik tien minuten later in mijn oude stamcafé. Toen de boel daar dicht ging, zijn we doorgegaan naar een andere kroeg. Uiteindelijk was het erg laat...

Vanmiddag kwam ik uit bed, mijn kleren van gisteren hangen over mijn stoel en ik ruik even hoe erg ze stinken... niet! Waar ze normaal een uur in de wind stinken door de rook, ruiken ze nu heerlijk fris en als nieuw. Ik heb ze nu aan en ben erg tevreden. Dat moet op jaarbasis toch een hoop was schelen... geweldig voor het milieu!

Ik heb wel de getergde blikken gezien van een vriend die uit gewoonte steeds zijn pakje sigaretten wilde pakken, en de stoere verhalen gehoord van de Smoke 'm out party maandag (tot twaalf uur 's nachts de hele zaak blauw zetten). Maar ik ben geen roker, en ik vind het rookverbod heerlijk. Twee jaar geleden heb ik nog mijn krabbel gezet voor een burgerinitiatief van CAN (Clean Air Now) voor een rookverbod in de horeca, en nu het zover is ben ik daar erg blij en tevreden over. Yay!

(Zou dit mijn eerste blogpost zijn die niet over geloof gaat? Of moet ik nog een bruggetje slaan naar het koninkrijk van God? ^_^)

Het leven

2008-07-02T22:59:00.002+02:00

Ik heb nu meer dan een maand niet gepost. De afgelopen maand was dan ook erg druk en veelbewogen. Druk met studie, werk, NSU, en wat dies meer zij. De laatste loodjes wegen het zwaarst, en inderdaad: presentatie, tentamen, presentatie, paper in korte tijd. En veelbewogen, omdat ik weer moet leren leven als vrijgezel. Over dat laatste ga ik hier niet uitweiden, ik kan het samenvatten door te zeggen dat het niet meer ging. Zo is het leven.

Ik heb een nieuwe kamer, vlakbij station Overvecht, en ik ben er erg blij mee. Ik ga minder betalen voor meer ruimte (ik ben er al om verwenst, haha), bij een hospita, een geboren Utrechtse van 81. "Jochie, jij krijg die kamert, hoor." Het is een mooi huis, en heerlijk schoon. Stukken beter dan de vieze bende waar ik nu woon. De vorige verhuizing voelde als een ballingschap, dit voelt als een exodus. Overvecht, here I come!

Deze zomer ga ik twee weken naar Oekraïne op werkvakantie. Hout hakken voor oude vrouwtjes, voetballen met jonge gasten, aan kerkdiensten meewerken, samen de Bijbel induiken, dat soort dingen. Het is een mannenreis, dus dat maakt het leven eenvoudig. ^_^ En uiteraard ben ik weer op Flevo dit jaar. Zie ik je daar?

De missie van God: workshop slotweekend NSU

2008-05-31T21:46:00.003+02:00

Volgend weekend is het slotweekend van NSU, en iemand kwam op het idee om mij uit te nodigen voor een workshop over "een geestelijk thema". Maakte ze verder niet uit waarover het ging, als het maar iets geestelijks was. Ik had er eerst niet zo'n zin in, maar toen ik erover bad had ik het idee dat ik het moest doen, en een idee waar ik over moest gaan praten. Ik vertrouw er maar op dat ik het goed verstaan heb, maar ik vind het ook wel eng...

Ik ben al een tijdje aan het nadenken en voorbereiden, en het dwingt mij een hoop losse gedachten, bijbelteksten en stukken emerging church theologie in een min of meer samenhangend verhaal te gieten. Het voelt een beetje alsof ik mijn geloof en theologie in een uur moet verwoorden. Soms denk ik "dit weet iedereen al", en soms denk ik "dit is veel te radicaal, dit gaan ze niet oppikken". Vanavond moest ik de beschrijving van mijn workshop doorgeven, morgen wordt de informatie voor het slotweekend verzonden. Ik heb na wikken, wegen, schaven en bidden gekozen voor de volgende tekst:

De missie van God
Missie is dat wij mensen over Jezus moeten vertellen. Of toch niet? Hebben wij nu een missie, of is het feitelijk Gods missie? Wat heeft dat te maken met eerlijke koffie en biologisch vlees? Wat is het verband tussen Genesis 1 en het onderwijs van Jezus? Wat is het doel van discipelschap? Wat heb ik aan mijn geloof als ik de wc schoonmaak? Waarom is zonde eigenlijk erg? Een prikkelend theologisch verhaal, waarin alles met alles te maken heeft, en de liefde en creativiteit van onze Vader de drijvende kracht achter ons leven blijken te zijn.

Ik lees het opnieuw, en hoor weer twee stemmetjes in mijn hoofd. "Dit weet iedereen al" en tegelijk "dit is veel te radicaal". Zucht. Ik ga mijn best doen om trouw te blijven aan wat God mij te zeggen geeft. Ik bid dat er veel van de Geest bij zit, en weinig van de Gijs. In de loop van de week hoop ik wat bits en pieces te posten. Ben erg benieuwd naar reacties van mensen, schiet me maar lek. ^_^

Het doel van de juiste leer

2008-05-22T16:50:00.004+02:00

Vanmiddag heb ik een tentamen hermeneutiek gehad (wat best aardig ging). Eergister, toen ik eigenlijk had moeten leren, heb ik als studieontwijkende activiteit (SOA) eens flink bijbelstudie gedaan (en de wc schoongemaakt, dat terzijde). Paul Ricoeur weet me toch weinig te boeien... Enfin, ik werd gegrepen door een vers, 1 Timoteüs 1:5, die ik eerder al een keer had onderstreept.

Het doel van je opdracht is de liefde die voortkomt uit een rein hart, een zuiver geweten en een oprecht geloof. (NBV)

Nadat ik er vijf minuten naar had gestaard, besloot ik voor de grap eens mijn Grieks weer te gebruiken. Was ik lang zoet mee, maar uiteindelijk heb ik toch maar liefst vijf verzen vertaald. En ik deed zowaar een ontdekking (van iets wat ik ergens al wel wist, maar ach). Om te beginnen staat er in het Grieks niet "je opdracht", maar "de opdracht". Welke opdracht? In vers 3 schrijft Paulus dat hij Timoteüs had gevraagd om in Efeze te blijven, om bepaalde mensen op te dragen geen andere leer te verkondigen, en zich niet bezig te houden met allerlei mythen en eindeloze geslachtslijsten. Volgens mij bedoelt Paulus met "de opdracht" niet zijn eigen verzoek aan Timoteüs, maar de opdracht die Timoteüs geeft aan anderen om geen andere leer te verkondigen.

Dit is boeiend. Timoteüs geeft anderen de opdracht geen andere leer te verkondigen (vers 3). Het doel dáárvan is liefde, die voortkomt uit een schoon hart, oprecht vertrouwen, en een goed geweten (vers 5). Die andere leer wordt dus niet tegenover 'de juiste leer' gezet, maar tegenover liefde, vertrouwen, een schoon hart, etc. Het doel van de leer is liefde, vertrouwen, een goed geweten. Degenen die zich van de juiste leer hebben afgekeerd, hebben zich ook afgekeerd van deze dingen (vers 6). In vers 4 word er nog iets aan toegevoegd: de mythes en genealogieën leiden tot speculaties, niet tot het werk van God. Blijkbaar hoort dat ook tot het doel van de juiste leer: het werk van God.

Ergens wist ik dat al. De juiste leer, orthodoxie, is geen doel op zich. Het heeft als doel orthopraxie, de juist levenswandel in de breedste zin van het woord: God liefhebben en vertrouwen, liefde en aandacht voor mensen, een hart dat schoongemaakt is van zonde en ander vuil, een bewust en gewetensvol leven, en het werk van God. Dat is waar Paulus heen wil met zijn leer. Dat is waar God ons wil brengen met 'de christelijke leer'.

Kreeg ik daar maar college over...

Eerste meeting Emerging Netwerk Utrecht

2008-05-17T20:44:00.003+02:00

Op de Emerging Church retraîte vorige maand hebben we met een deel van de aanwezigen vooruit gekeken naar de toekomst. Eén van de concrete actiepunten was het starten van lokale netwerken. Als ik mij niet vergis hadden wij in de provincie Utrecht de primeur: samen met Erik en Johan heb ik de eerste Emerging Netwerk Utrecht meeting georganiseerd. Hoewel, georganiseerd...

Met dertien 'emergers' kwamen we vanmiddag bij elkaar in KEEK, de hippe en eerlijke koffiezaak/galerie met vermeende connecties in de plaatselijke emerging church scene ^_^ De Jesus Freaks overheersten een beetje (vijf uit Utrecht, één uit Amersfoort), en alle aanwezige vrouwen (drie stuks) waren Freaks. Aanwezige bloggers waren Jan en Jonathan (bekend van mijn artikelen over MFF, sinds kort ook onder de profeten, pardon, bloggers), naast de drie organiserende bloggers. Marc had graag willen komen, maar was helaas verhinderd.

Het was goed om allerlei bekenden weer te zien en te spreken (er waren voor mij geen onbekenden bij...), leuk om zulke verschillende mensen bij elkaar te gooien en ondanks de verschillen toch een hoop eenheid te ervaren, dingen bij elkaar te herkennen, vragen en zoektochten met elkaar te delen. Het geeft me hoop voor de toekomst van de Kerk van Nederland, om te proeven hoe zulke verschillende mensen dezelfde Rabbi gepassioneerd en authentiek willen volgen op een concrete en vernieuwende manier. Diep in mijn hart gebeurt er iets: dit is waar we heen moeten, dit is waar ik warm voor loop.

Wat we nu concreet gaan doen? ... Gegevens uitwisselen, en over een tijdje weer bij elkaar komen, gok ik. Het plan is in ieder geval niet om een of ander project van de grond te trekken, de meeste van ons hebben hun handen al vol met huidige activiteiten. En samen verder praten, bidden, zoeken, werken, bouwen, knokken en genieten aan Gods Koninkrijk.

(Misschien een beetje sentimenteel, maar ik ga steeds meer genieten van het 'samen'-gedeelte van kerk zijn. Het is zo goed om - met elkaar - op weg te zijn.)

AKSIE!

2008-04-30T21:35:00.007+02:00

UPDATE II De foto's staan online! Clicky!

UPDATE Ik ben inmiddels weer thuis van de aksie. Het was geweldig. We kwamen eerst bij elkaar in een anti-kraakpand in Utrecht (oude SSH-kantoor; Benjamin bedankt) met een stuk of twintig mensen. Aantal bekende gezichten, zoals Johan en Erik, en nieuwe bekenden. Gegeten, een korte viering (SMS = Short Message Service). Korte uitleg over de actie (slechte arbeidsomstandigheden in de mijnen in Afrika en fabrieken in China). Vervolgens de straat op, allemaal zwarte shirts aan met op de achterkant "verbreek de verbinding", allemaal plastic telefoons opgeplakt (ik had er één op mijn hoofd getapet), met touw en verlengsnoeren aan elkaar gebonden, en vooraan één grote plastic telefoon. En dan door de binnenstad van Utrecht banjeren: leuk! Gelukkig was er ook een nazorgteam, dat flyers uitdeelde en praatjes aanknoopte. En van tijd tot tijd een freeze-moment. Als iemand schreeuwde: "Verbreek de verbinding!", bleven we met z'n alleen stilstaan. Heel veel leuke reacties van mensen! Was dus erg geslaagd.

(hoewel het nog spannend blijft of de kindjes in Congo hier iets van merken... nog maar even door aksiën dus :p)

ORIGINAL POST Vanaf morgen ben ik een heuse milieuactivist. Ik ga meedoen met een actie van Time to Turn, een club jonge christenen die bezig zijn met milieu en sociale gerechtigheid. En dieren enzo. Eerlijk gezegd heb ik de ballen verstand van onrecht en globalisering en wat er allemaal mis is. En ik "vergeet" altijd fair trade chocolade te kopen, omdat dat met mijn chocoladeverslaving niet te betalen is (en de snoepautomaaten op de Uithof geen fair trade producten bevatten). Eigenlijk weet ik ook niet zo goed waar de AKSIE! van morgen nou precies over gaat.

Enfin, wat ik ervan begrepen heb: mobieltjes worden gemaakt in China en andere arme landen onder slechte omstandigheden. Bepaalde metalen voor je batterij, zoals kobalt en palladium, worden gedolven in Congo, Zuid-Afrika, en nog meer arme landen, eveneens onder slechte omstandigheden. Dat is balen. En er bestaat niet zoiets als een fair trade telefoon, dus je ontkomt er eigenlijk niet aan om mee te werken aan die uitbuiting. Fijn. Intelligentere informatie vind je hier en hier.

Ik heb me gelijk ook maar aangemeld als netwerker. Misschien maar eens wat meer erover lezen, of me laten voorlichten door mensen met meer kennis van zaken. En mezelf stukje bij beetje bekeren van mijn bijdrage aan onrecht, armoede, leed en vervuiling. Er bekruipt mij trouwens ook een naar gevoel, dat binnen het Koninkrijk van God het meer waarde heeft om je in te zetten voor gerechtigheid, dan om uitgebreide kennis te hebben van Hebreeuws, kerkgeschiedenis en dogmatiek...

Ik hoop maar dat er roze koeken zijn.

Ochtendstond...

2008-04-21T10:59:00.003+02:00

Ik ben een geboren avondmens, en sinds het begin van mijn studententijd is mijn ritme alleen maar verder opgeschoven. Gisteravond lag ik braaf om twaalf uur in bed (nou ja, zo ongeveer), maar hoe ik het ook probeerde, ik deed geen oog dicht voor half drie.

Vanmorgen om zeven uur mijn wekker. Vervuld van zelfmedelijden strompelde ik kwart voor acht toch maar onder de douche. Stipt negen uur liep ik de collegezaal in. Als ik dit schrijf is het elf uur, normaal gesproken het tijdstip waarop ik me nog eens omdraai, maar vandaag heb ik al twee uur wetenschapsfilosofie erop zitten... Wat nu?

Hopelijk slaap ik vannacht wat vroeger, ik moet morgen en overmorgen weer om negen uur opdraven. Misschien moet ik maar iemand voor me laten bidden...

EDIT: mijn moeder belde net om te zeggen dat ik op tijd naar bed moest. Blijkbaar leest zij ook mijn blog...

De Zolder meets Jesus Freaks

2008-04-21T00:11:00.003+02:00

Afgelopen zondagmiddag ben ik met een delegatie van Jesus Freaks (lees: de helft van Jesus Freaks Utrecht, en één Amersfoortse freak) naar Amsterdam geweest, om een dienst van hen bij te wonen, en daarna nader kennis te maken. Aanleiding daarvan was dat twee freaks zoveel gemeenschappelijks zagen tussen de Zolder en de freaks dat ze het zonde vonden om geen toenadering te zoeken. Kijk, that’s the spirit.

De dienst was prima, voor zover ik kerkdiensten nog kan waarderen. Locatie was heel gezellig: soort huiskamer annex café, met relaxte banken, tafeltjes met stoelen, en statafels met krukken. Koffie, thee en koekjes bij een soort barretje. Het was dat de stoelen allemaal dezelfde kant op waren gericht, anders had ik niet geweten wat voor en achter was. ^_^

De dienst begon met een kort praatje over home groups: uitleg over wat een home group is, waarom het geweldig is om bij een home group te zitten, en hoe je je bij een home group kunt aansluiten. Achterliggende gedachte: de Zolder bestaat uit home groups. De kerkdienst is meer een extra’tje. Prima.

Daarna korte aanbidding van drie liedjes. Preek van één van de pastors, Todd Watson. Eigenlijk vooral zijn levensverhaal, met aan het eind van zijn verhaal steeds meer Bijbelteksten en geestelijke lessen die hij geleerd heeft. Erg interessant, en weer eens wat anders dan een theologisch doorkauwde driepuntspreek. Daarna nog meer aanbidding, en een collecte (?). Aan het eind drie bakken koffie gedronken (voor de dienst ook al één gedaan...) en gekletst met mensen.

Na de dienst gingen we uit eten met vier mensen van de Zolder om te praten over hen en over ons, elkaar te leren kennen en te praten over samenwerking. Het was een erg boeiend gesprek, leuk om dingen bij elkaar te herkennen, om elkaars verhaal te horen, en om wilde ideeën door de ruimte te slingeren. Al met al was het feest wat mij betreft veel te vroeg afgelopen. Maar ja, maandag negen uur college wetenschapsfilosofie...

Stiekem zat ik daar met een dubbele agenda, omdat ik voor een dilemma sta. Binnen Jesus Freaks zijn er boeiende ontwikkelingen, zoals plannen voor Zolder-type gemeentestichting in Utrecht, waar ik graag mee aan de slag ga. Maar ik ben ook gevraagd om nestor te worden van Christiania, mijn kringhuis van NSU. Dat is ook een prachtige kans om te dienen en te groeien en te leren. Maar als ik nestor word, heb ik vrijwel geen tijd over voor allerlei freaky plannen. Keuzes...

Vader, waar wilt u mij hebben?

EDIT: ik heb vanmiddag besloten om nestor te worden van Christiania. Yeah!

Emerging church Nederland - emerging netwerk

2008-04-19T12:16:00.004+02:00

Vorig weekend was ik aanwezig bij de eerste retraîte van emerging church Nederland. Met negentien mannen en vrouwen hebben we gepraat, gebeden, nagedacht, gelachen, gedeeld en gechilld. Vooral de moppen van zaterdagavond staan me nog bij ^_^

Het is grappig hoe divers de groep was, en dat er tegelijk zo’n eenheid was. Gemeentestichters, kunstenaars, (amateur)theologen, musici, jonge honden, die op de één of andere manier toch met hetzelfde bezig zijn. Veel verhalen van hoe mensen op de één of andere manier vastlopen in de kerk. Veel dromen voor de toekomst. Veel gewaagde ideeën en uitspraken. Ik heb genoten!

We hebben met een deel van de groep gekeken naar de toekomst: hoe willen we verder? En wat willen we niet? Conclusie is dat we een netwerk willen zijn van vrienden, die op de één of andere manier bezig zijn met emerging, gemeentestichting, kunst, maatschappij, missie, kerk, postkerkelijk geloven, Jezus volgen in de 21ste eeuw, en meer van dat soort dingen. Misschien moet ik het samenvatten met: Gods koninkrijk in het Nederland van nu, buiten de gevestigde kerkmuren. Daarvoor verruilen we waarschijnlijk de naam emerging church voor emerging netwerk. Helemaal prima!

Eén van de stappen die we willen ondernemen is het starten lokale netwerken. Ik heb al kort met Erik en Johan ter Beek gepraat over een Netwerk in Utrecht. Ik ken nog wel wat boeiende mensen in onze stad en provincie, die op de één of andere manier bezig zijn met Gods koninkrijk buiten de gevestigde kerkmuren. Het idee is om een plaats te geven van ontmoeting, waar mensen vragen kunnen delen, vriendschap kunnen opbouwen, waar er theologische verschillen mogen zijn. We gaan dus geen organisatie opbouwen, of college geven.

Voor wie meer wil lezen, hieronder een aantal posts over het afgelopen weekend en de toekomst van EC NL. Sorrie, EN NL ^_^. Ik zal mijn blog up-to-date houden over Het Netwerk Utrecht (en omgeving: Soest, Woerden, Houten, Amersfoort...). Sjaloom!

LINKS:
- Het verslag van Rogier.
- Het verslag van Johan, en zijn serie over het nieuwe netwerk.
- Het verslag van Peter, deel één, twee, drie en (die jongen houdt maar niet op) vier, en om het feest compleet te maken, zijn post over het emerging netwerk Rotterdam dat hij wil oprichten. You go, Peter!

Foto: Rogier Bos

Hoe het gaat

2008-04-17T22:49:00.000+02:00

Ik heb een recordperiode van twee maanden niks gepost. De afgelopen twee maanden zijn erg veelbewogen geweest voor mij. Er zijn een aantal nare dingen gebeurd, die mij in een soort emotionele achtbaan hebben gelanceerd, en mijn relatie met Iris flink opgeschud hebben. Ik ben flink bezig geweest met in mijzelf te wroeten, ik loop tegen dingen aan, ik verander dingen in mijn leven en verwijder dingen die niet goed zitten. Tegelijk ontdek ik dieper dan ooit wat genade betekent, en hoe ontzaglijk goed God is voor ons, voor mij. Ik heb de diepte en kostbaarheid van vergeving ervaren, en van Gods onvoorwaardelijke liefde. Zelfs als ik het niet meer zie zitten en niet meer in staat ben om God vast te houden, houdt God mij vast. Juist in de shit is hij dichtbij en wijkt hij niet van mijn zijde.

Langzaam ben ik weer bezig mijn leven op de rit te krijgen, en bloggen hoort daar (voorlopig) nog bij. Ik ga helaas één vak niet halen van mijn studie, maar omdat ik vorig jaar een vak extra gedaan had, loop ik nog op schema. Op dit moment ben ik druk met een exegesewerkstuk Oude Testament; mijn teamgenoot heeft door omstandigheden al stukken meer gedaan dan ik en blijft maar stug doorwerken (Wilco, je bent een held!), anders had ik waarschijnlijk Oude Testament ook niet gehaald. Tja... Verder werk ik niet meer bij Ferentes, maar mag ik wel mijn eerste factuur sturen als freelance journalist voor Joel News. Hopelijk is het niet mijn laatste, ik zit nog in mijn proefperiode.

Ik post dit overigens niet om aandacht te vragen oid, maar om de lezer op de hoogte te houden van waar ik mee bezig ben. Mogelijk post ik later nog meer over de lessen die ik geleerd heb, wie weet. Sjaloom!

Stockholm! (2)

2008-02-17T18:40:00.004+01:00

Vandaag zijn we teruggekomen uit Stockholm. Het was supervet! Vliegen was weer leuk en goed te doen, het eten daar is een beetje gek maar wel lekker, het was er koud maar goed te doen, Stockholm is prachtig, de metro is leuk (héél diep ondergrond - megalange roltrappen de diepte in), en het was boven alles heerlijk om weer bij Iris te zijn. Zo zie je elkaar iedere week, en zo zie je elkaar 36 dagen niet, en dan ben je er opeens weer. Het was direct alsof we elkaar gisteren nog gezien hadden, heel apart, en zoals gezegd helemaal fantastisch! */verliefd ^_^

Ik ben op dit moment iets te moe en te afgeleid om een heel reisverslag te schrijven. Foto's vind je hier, de eerste 17 pics heb ik in januari gemaakt, de rest is vers.

Tijd om weer bij te werken met blogs, mailtjes, telefoontjes en studiewerk... of zal ik nog een avondje vakantie nemen?

Stockholm!

2008-02-11T13:21:00.000+01:00

Over twee dagen vlieg ik met mijn moeder naar Stockholm, om daar Iris op te zoeken. Ik heb er ontzettend veel zin in. Ik heb Iris nu al 34 dagen niet gezien (ja, ik heb geteld), en ik kan niet wachten tot het weer zover is. Daarnaast vind ik vliegen leuk, vind ik Stockholm leuk, en is het ook altijd lachen om met mijn moeder op stap te zijn. Ik voel me altijd vereerd om zo'n talenwonder in de familie te hebben :p

Iris houdt zelf een blog bij over haar belevenissen, en maakt ook een hoop foto's. Voor wie te lui is om zelf te kijken een korte uitleg en update. Iris studeert biomedische wetenschappen in Leiden, en haar faculteit wisselt ieder jaar tien tweedejaars uit met het Karolinska Institutet in Stockholm. Dit jaar is Iris één van de tien gelukkige Nederlanders die een half jaar in Stockholm mag studeren. Supervet! Alhoewel ik haar wel mis. Zij mist mij ook (gelukkig), maar ze heeft daar ook een toptijd (gelukkig)! Het studeren gaat daar wat anders dan hier, soms geeft een docent slecht les of spreekt hij/zij erg gebrekkig Engels, maar meestal gaat dat wel goed. Ze moet aardig hard werken, net als hier in Nederland, en van tijd tot tijd wordt er wat gesneden in de snijzaal. Ze heeft daar (dankzij vrienden van haar ouders) een kerk gevonden, New Life International Church, een warme, charismatische, tweetalige kerk.

We zijn nu druk met de voorpret. Koffer inpakken, plannen maken. Iris wil mij woensdagavond direct meenemen naar een studentenfeest, mijn moeder kijkt uit naar het winkelen - ze is souvenirverslaafd - en ik kijk uit naar Encounter, een soort gebedsmeeting van New Life waar ze geen van tevoren bedacht programma hebben, maar luisteren naar wat God tegen hen zegt en proberen daarmee aan de slag te gaan. Erg benieuwd hoe ze dat vormgeven en hoe het gaat lopen.

De foto's die je hier ziet, heb ik begin januari gemaakt. Ik ben namelijk met Iris en haar ouders meegeweest om Iris weg te brengen. Het was echt su-per-vet! Zweden is zo mooi (heuvels, naaldbomen, sneeuw), Stockholm is een mooie stad (mooie oude binnenstad, en hoge shop-till-you-drop potentie), en ons gastgezin (vrienden van mijn schoonouders) was erg vriendelijk en gastvrij. Met Jeroen, hun zoon van 22, heb ik contact gehouden. Meer foto's vind je hier.

Lente in februari?

2008-02-11T12:33:00.001+01:00

Vandaag is te mooi weer om te studeren - en dat midden februari! Vanmorgen voor het ontbijt een ochtendwandeling gemaakt. Ik ben een stadsjochie en binnenmens, maar met dit weer maak ik graag een uitzondering.

Ik ben nu bij mijn ouders, die aan de westkant van Woerden wonen. Aan de rand van de stad is een fietspad, met aan één kant mooie vrijstaande woningen (die duidelijk niet binnen mijn budget vallen :D) en aan de andere kant weilanden. Samen met de slootjes, houten bruggetjes en wilde vogels is het een prachtige plek om te wandelen. Ik heb een mooie serie foto's gemaakt, ook maar even van het huis van mijn ouders :D

Ik ben in Woerden geboren en getogen, maar nooit echt beseft hoe mooi die stad is. Het ligt niet voor niets in het Groene Hart van de Randstad.

P.S. Jan Wolsheimer woont ook in de westkant van Woerden. Leuk om te weten ^_^
P.P.S. Klik hier voor meer foto's.

Ich habe eine Kirche gefunden

2008-02-10T22:10:00.000+01:00

Ich habe hier ins Deutsch geschreben, weil es eine Deutsche Kirsche ist.

(voor de Duitskenners, laat me weten welke fouten ik zojuist allemaal gemaakt heb. Het kleine beetje wat ik ooit geweten heb, is goed weggezakt)

Maar ik heb dus een geestelijk thuis gevonden, als ik het zo maar moet noemen. "Kerk" is zo'n beladen term geworden, dat die niet altijd even functioneel meer is. Ruim twee weken geleden nam ik een eerste kijkje bij Jesus Freaks Utrecht. Bij Marc had ik gelezen dat hij had gemeet met Herman, die betrokken is bij Jesus Freaks Nederland. Ik had eerder al gehoord (ehrm... gelezen) over Jesus Freaks, het sprak me wel aan, maar ik wist niet dat het 'simple church' was. Toen ik dus ontdekte dat het 'simple church' is, en net was gestart in Utrecht, was mijn interesse gewekt. Ik heb met Herman geblogd en gemaild.

Vrijdagavond, twee weken terug, was het dus zover. Onbekend huis, twee onbekende mensen. Ik was te laat, de meesten nog later. Leuke mensen, één bleek bij NSU te zitten, twee anderen hebben bij Netwerk/Alpha/Bèta rondgelopen. We waren in totaal met zijn zessen, allemaal twintigers (en dertigers? of beledig ik nu iemand?), studenten en jongwerkenden. Samen gegeten, koffie gedronken, gekletst. Samen gezongen, gepraat over ons leven met God, uit de Bijbel gelezen, en gebeden. Eigenlijk niks bijzonders. Vorige week was ik bij Herman over de vloer, en hij zei nog: "We doen helemaal niks! Nou ja, niks bijzonders..." Toch grappig. Geen geweldig doordacht programma, maar gewoon bij elkaar komen, elkaar leren kennen, en vandaaruit naar God toe gaan. Vandaag dacht ik nog: er worden op zo'n avond weinig antwoorden gegegeven, als je het vergelijkt met een bijbelstudiegroep... maar het zijn wel antwoorden op vragen die mensen hebben. Vaak hebben we bij bijbelkring een programma met bijbelstudies met bijbelteksten en 'verdiepingsvragen' - allemaal kennis die grotendeels je hart niet raakt. Maar als we vanuit de mensen, vanuit relaties naar de tekst gaan, naar God gaan, dan raakt het iets in ons. Het raakt in ieder geval iets in mij. Na drie avonden heb ik het gevoel een paar goede vrienden erbij te hebben. Of broers en zussen, beter gezegd.

In mijn achterhoofd en in mijn hart draag ik emerging church en simple church met mij mee. De overeenkomsten en verschillen, de dialoog, de kritiek soms. Volgens mij is Jesus Freaks voluit ec én sc. Het is ontzettend eenvoudig van opzet, we doen niks bijzonders, hebben geen programma. Voluit simple church. En tegelijk zit er achter die eenvoud, en in die eenvoud, zo'n ontzettend diepgang. Alsof God zelf die paar simpele dingen gebruikt, en zichzelf aan ons laat zien.

Vanavond keek ik een dvd van Simon & Garfunkel met mijn vader. Ik heb mijn liefde voor hun muziek van hem geërfd. Hun muziek is aan de ene kant zó simpel. Twee stemmen, een gitaar, soms wat achtergrondpartijen. Tegelijk zit er zo'n diepgang in, zit er zo'n wereld achter. Alsof het je hart raakt en je wil vertellen van een andere, mooiere, rijkere wereld, ergens daarbuiten. Als ik wakker word van hun cd (CD-wekker), knijp ik mezelf om te kijken of ik nog leef, of al in de hemel ben. En dat met twee stemmen, een gitaar en wat achtergrondpartijen...

Juist, wat is Jesus Freaks dan? Het is een beweging uit Duitsland, die een jaar of vijftien geleden begon met vier gasten die kerk zijn anders wilden oppakken. Er zijn een stuk of tachtig kerken/groepen, en de beweging is vooral populair onder alternatieve jongeren (gothics, punkers, rockers). Erg grappig dat Herman er uit ziet als een gewone brave burger ;-) (het plaatje is dus niet van Herman, maar gewoon van internet geplukt) 's Zomers organiseren ze het Freakstock festival, met leidersbijeenkomsten die ze Willow Freak noemen. Als het even kan ben ik daar deze zomer bij :D In Nederland is het opgepikt door mensen van Peacedog (wie kent het nog?), waaronder Herman. Er zijn nu vier groepen in Ede, Amersfoort, Utrecht en Kerkdorp (toch?). Ze hebben niet een officiële theologie en horen niet bij een denominatie, ze hebben alleen een basaal statement.

Verder denk ik na over mijn dromen voor de toekomst, en mijn focus voor de komende tijd. Ik heb het vrijwel altijd net iets drukker dan ik fijn vind, deels omdat ik mij onnodig druk maak, maar volgens mij besteed ik mijn tijd niet echt optimaal. Altijd goed om daar naar te kijken.

Eén van mijn dromen is een beweging van eenvoudige Jezusgemeenschappen, waar mensen elkaar kennen, samen Jezus volgen, en iets willen betekenen voor de wereld. Bij Jesus Freaks proef ik daar iets van. Eén groep is er al - nog maar 49.999 te gaan :D

Ik vond hier nog een boeiend artikel, dat een korte indruk geeft van JF Deutschland. En voor wie het Duits machtig is, is dit filmpje over Freakstock en Jesus Freaks ook een aanrader.

Shiften van 'al het andere' naar Jezus

2008-02-02T18:16:00.000+01:00

Ok, die titel is gejat van Rudolf Roos op Shiftzine. Ach. Het is één van de signalen die ik oppik die heel sterk bij mij resoneren. Domweg achter Jezus aan gaan. Eenvoudig leven. Eenvoudig kerk zijn. Geen hoofdbrekens over theologieën, structuren, en traditie.

Ik twijfel sterk aan emerging, omdat ze zo moeilijk lijkt te willen doen. Grondige theologische herbezinning, creatieve en cultureel relevante liturgieën, blogs, boeken. Ik twijfel aan mijn eigen bijdrage, aan deze blog, aan mijn ambitieuze project. Heeft het wel zin? Nog meer woorden en letters? Verspillen we geen kostbare tijd, onder het mom van 'diepgang'? Of beter gezegd: verspil ík geen kostbare tijd, onder het mom van 'diepgang'? Volgens mij wel.

Ik heb zojuist - eindelijk - de DVD "Why Europe? Why Now?" bekeken. Het schetst een beeld van Europa, de secularisatie, de immigranten, de hoopvolle projecten die er zijn. Ik heb het niet droog gehouden. Wij staan zover af van Gods bedoelingen, er is zo'n geestelijke honger en leegte en behoefte. Tegelijk heeft God zulke grote plannen, en gebeuren er al zulke mooie dingen. Ontzettend inspirerend. Bestellen die hap!

Ik ben ook begonnen in Floyd McClung's 'Ik zie een leger'. Floyd is een held, en zijn boek is zó inspirerend. Geen moeilijke theologie, maar praktische, Bijbelse, inspirerende woorden. Het zet mij in beweging, geeft mij kracht en inspiratie om dingen in praktijk te brengen. Dát is wat ik nodig heb. Dus ook hier: bestellen die hap!

No nonsense, more Jesus-praat van anderen:
- Marc kort en krachtig over de onzin van labels voor kerken en bewegingen. Hokjes als 'emerging', Soul Survivor, 24/7, enzovoorts kunnen net zo belemmerd zijn voor Gods Koninkrijk als de 'oude' denominaties gereformeerd, evangelisch, Rooms-katholiek, etc. We zijn één lichaam. Eén kerk. Simpel.

- Rudolf Roos, van wie ik dus deze titel heb gejat, schrijft dat we een groeiende focus moeten hebben op Jezus. "De enige shift die me echt interesseert is die van 'al het andere' naar Jezus." Amen!

- Peter Tuin zegt vergelijkbare dingen, misschien zelfs nog iets prikkelender. "De tijd voor creatieve experimenten en veilige vriendenclubjes is geweest. Het wordt tijd dat er mensen gaan opstaan die het aandurven om echte risico’s te nemen en iets echt nieuws te doen."

"God’s really working on me"

2008-02-02T16:34:00.000+01:00

Ik ben een groot fan van Lark News, een hilarische christelijke satire site. Eén artikel gaat over Tom, een 19 jarige student die gelooft dat niets toeval is, maar dat álles door God geleid wordt. Zijn medestudenten zien dat als een uitdaging, en regelen allerlei 'toevalligheden'. Zijn reactie: "God’s really working on me" Ik kan het hele verhaal vertellen, maar lees het zelf maar. Hi-la-risch!

Ook: een familie die zes kerken bezoekt en een dominee die zijn kerk verkoopt op eBay. Good stuff.

Verslag nacht van gebed

2008-01-26T14:04:00.000+01:00

In de nacht van donderdag 24 op vrijdag 25 januari hadden wij in de sociëteit van NSU de nacht van gebed. Om tien uur begon – zoals iedere donderdagavond – de borrel. Om twaalf uur werd de bel geluid, ik hield een verhaaltje om de gebedsnacht aan te kondigen, en de mensen konden hun laatste drankje bestellen aan de BAR.

Om half één begonnen we de gebedsnacht met 30 mensen. Ik hield een kort praatje, las Psalm 134 en twee verzen uit Psalm 62, en we namen een kwartier, twintig minuten de tijd om God te aanbidden, onder begeleiding van Werner (nog bedankt man!). We deelden wat gebedspunten en ideeën, onder andere vanuit het bestuur. Daarna gingen we in vijf groepen uiteen om te bidden. Mijn oorspronkelijke idee was om te beginnen met twee korte blokjes van gebed, maar toen het eerste ‘blok’ voorbij was, was het al twee uur geweest! Het was geweldig om te bidden met mensen die je normaal niet zo vaak spreekt, of die je juist wel vaak spreekt maar met wie je nooit bidt. Geweldig ook om te merken dat wanneer je als groep ‘in gebed’ raakt, je steeds meer weet te zeggen, je steeds meer wil zeggen tegen God. Geweldig om al die bekende stemmen – met en zonder dialect - vanuit de hoeken van de sociëteit te horen bidden.

Daarna dronken we koffie en thee, en er was ook veel te eten (koek, snoep, chocola – waarvoor dank aan het bestuur!). Natuurlijk hebben we een tijd lang gekletst. Om kwart voor drie gingen we verder met bidden met acht mensen. Om vier uur waren we met zijn vieren over. Om kwart over zes kwam er één vrouw versterking, en ging een andere bidder naar huis. Om acht uur bleven wij met zijn tweeën over.

Maar wat hebben we nu gedaan tussen kwart voor drie en acht uur? Als ik terugkijk, valt het meest op hoe snel de tijd is gegaan. Eén van ons zei steeds verbaasd: “Is het echt al vijf uur? Níet!” En twee uur later: “Is het echt al zeven uur? Níet!” We zijn onze tijd begonnen met het delen van verhalen van gebedsverhoringen en dingen die God heeft gedaan in onze levens. De verschillende verhalen vormden een inspirerend begin van de rest van de nacht.

De tijden daarna vulden we met aanbidding (oftewel liedjes zingen) en gebed, met af en toe een bijbeltekst en pauzes. Vaak begonnen we met zingen, en vormde de aanbidding een opstapje voor andere vormen van gebed. We dankten God, aanbaden hem in onze eigen woorden, vroegen hem allerlei dingen, en deelden ons hart met hem. Op de een of andere manier namen we elkaar ‘mee’ in gebed. Als je zelf even niks weet te zeggen, kun je luisteren naar het gebed van een ander, dat in je hart meebidden, of er in je eigen gebed op voortborduren.

De gebedstijd die mij het meest bijstaat is de tijd die we begonnen met Amos 3:7 “Zo doet God, de HEER, niets zonder dat hij zijn plan heeft onthuld aan zijn dienaren, de profeten.” Wow! Bij álles wat God doet, heeft hij zijn plan onthuld aan zijn dienaren. Iemand zei eens: “God wil niet de enige zijn de er in gelooft.” Omdat wij willen dat God dingen gaat doen, hebben wij ‘s nachts (hoe laat? Geen idee) de tijd genomen om naar God te luisteren. Iedereen hoorde wel iets, de één wat grootser of specifieker dan de ander. We deelden het met elkaar – ook ontzettend inspirerend – en gingen er volgens voor bidden. Ik las nog 1 Joh 5:14 – als wij God iets vragen dat overeenstemt met zijn wil, zal hij naar ons luisteren. Ontzettend gaaf om te beseffen wat God wil doen, en daarin met God mee te werken. Nu nog mijn mouwen oprollen voor de praktijk van waarvoor we gebeden hebben...

Zoals gezegd, om acht uur bleven we met z’n tweeën achter. De tijd kroop. We waren te brak om zinvol te bidden (correctie: ík was te brak om zinvol te bidden), we hebben dus een tijd lang muziek gemaakt en gezongen, en we zijn vol goede moed begonnen aan het lezen van Handelingen. Zo rond Handelingen vier en negen uur ‘s ochtends besloten we maar naar huis te gaan – er kwam niks zinnigs meer in of uit. Een uur later zou de normale ochtendbidstond beginnen, jammer dat we die niet gehaald hebben. We hebben een briefje geschreven voor de ochtendbidders, en een stuk chocola achtergelaten.

Toen ik eindelijk om half tien in bed lag, heb ik zó heerlijk geslapen...

Op zoek naar een missionaire hermeneutiek

2008-01-24T17:51:00.000+01:00

Meer dan een jaar geleden begon ik mijn studie theologie met Grieks en Bijbel. Door dat laatstgenoemde vak ben ik gefascineerd geraakt door de manier waarop de Bijbel is ontstaan. Zij is niet uit de lucht komen vallen, zoals men zegt van de Koran en het boek van Mormon. Geen kant en klaar "dit moet je geloven" en "dit moet je doen" verhaal.

God heeft zichzelf steeds opnieuw geopenbaard aan nieuwe mensen in nieuwe situaties. Mijn overtuiging is dat hij daarbij de taal en de cultuur van de mensen gebruikt. Hun eigen woorden, begrippen, vormen en concepten neemt God over en past hij aan om zijn zelfopenbaring vorm te geven. Ik geloof dat Gods liefdevolle, missionaire hart hem daartoe dringt.

Vandaag ben ik begonnen aan een theologisch project. Ja ja. Ik volg nu het vak "Context van de Bijbel", en heb mij voor een presentatie en een paper verdiept in het fenomeen profetie in het Oude Nabije Oosten. Profetie was een veel voorkomend verschijnsel, dat God gebruikt heeft om zichzelf te openbaren aan zijn volk. (dat eerste is wetenschap, dat tweede geloof) Mijn doel is om te onderzoeken hoe Gods missionaire vingerafdruk zichtbaar wordt in de wijze waarop de Bijbel is ontstaan in haar context. En ik begin maar bij profetie in het Oude Nabije Oosten en het Oude Testament.

Ik ben eerst maar eens begonnen met het doordenken en formuleren van een theologisch kader. Daarvoor stoei ik met veel hippe emerging kreten, zoals missionaire theologie, mission-shaped church, incarnatie en context. Fundamenteel gaat het over God en zijn missie. Misschien ken je het schema:

God --> Missie --> Kerk

Ik ga op zoek naar:

God --> Missie --> Bijbel

Er wordt al veel geschreven over emerging church, kerk zijn en nieuwe theologie. Met dit project wil ik mijn bescheiden bijdrage leveren aan de (theologische) herbezinning die we als ec-beweging en als kerk van Nederland aangaan. Misschien niet met de diepgang, wijsheid of scherpte die sommige emergers siert, maar hopelijk wel met een verrassende invalshoek. Ach ja, de tijd zal het leren.

Inhoudelijk zal ik later meer schrijven. Vanwege tijd en ruimte moet ik het hierbij later. Wie interesse heeft, mag mij mailen, dan kan ik haar/hem wat beter op de hoogte houden. Tips en suggesties zijn overigens ook heel erg welkom!

De Gijs Update

2008-01-14T14:08:00.000+01:00

Mijn posts van de afgelopen twee maanden zijn op de vingers van één hand te tellen. Hoe gaat het nu met de Gijs?

Het meest noemenswaardige is dat de Iris in Zweden zit. Ze heeft een blog, die ze ook echt goed bijhoudt, hier. Ik ben een weekendje meegeweest (van vrijdag 4 t/m maandag 7 januari), en het is echt een prachtland! Met heuvels - wat zijn heuvels geweldig! Weer eens wat anders dan ons platte landje. Links zitten links (wat een grap) naar Iris' nieuwste posts. Mooi geschreven, leuke foto's, veel reacties - aanrader dus. Over dertig dagen ga ik er weer heen :D

En hoest met mij? Ik ben nu druk met de week van gebed van NSU, die donderdag begint. Daarnaast heb ik een essay en een tentamen voor mijn bijvak sociologie, en een presentatie en een werkstuk voor Context van de Bijbel. Dat laatste moet gaan over profetie in de Assyrische godsdienst (lees: afgoderij :p). Mocht het erg boeiend zijn, dan wijd ik daar nog wel een post aan. Ik wil eindelijk rijlessen gaan nemen. Verder droom ik nog steeds van gemeentestichting, en blijft het nog steeds bij dromen. Zucht. O ja, vrijdag mag ik ook naar het Focus weekend.

Ook niet onbelangrijk: ik ben 1 december verhuisd. Casa Lupos Posse is sinds zaterdag dood, aangezien Thomas en Wouter ook verhuisd zijn. Ik woon nu in Tolsteeg aan de Opaalweg in een tijdelijke prefabwoning (augustus 2009 moet er een groenstrook liggen waar nu mijn huis staat), Wouter woont drie minuten fietsen verderop in Hoograven, en Thomas woont op de Uithof. Renee, mijn oude huisgenoot, zit ondertussen in Canada. Het valt me wel zwaar om verhuisd te zijn en de boel op te doeken, maar ik vertrouw erop dat er veel moois in de toekomst ligt.

Ik hoop mijn blog het komende half jaar wat meer op te pikken. Ik streef naar een post per week. Dus kom nog eens langs!

Credo

2008-01-09T19:06:00.000+01:00

Vanmorgen strompelde ik naar beneden voor het ontbijt, en betrapte ik mezelf op theologische gedachten. Blijkbaar droomde ik nog half, want ik was hard aan het nadenken hoe ik mijn geloof kort en helder zou moeten verwoorden, om het goed uit te leggen aan iemand die weinig van het christelijk geloof af weet. Enthousiast rende ik terug om mijn ideeën op papier te zetten en wat verder uit te werken. Dit is wat ik schreef:

Ik geloof in God. Ik geloof dat God hemel en aarde gemaakt heeft, maar dat de aarde niet meer is hoe ze door God bedoeld is, omdat wij, de mensen, afgeweken zijn van Gods bedoelingen.

Ik geloof dat God door Jezus Christus en door zijn Geest vandaag bezig is een koninkrijk te bouwen, waarin hij bezig is om zijn bedoelingen opnieuw te verwezenlijken. Dit gaat langzaam, omdat deze nieuwe schepping plaats vindt binnen de oude, afwijkende schepping.

Ik geloof dat Jezus Christus zal terugkomen met veel machtsvertoon, en zijn koninkrijk en de nieuwe schepping definitief zullen doorbreken, en de oude schepping zal verdwijnen.

Ik geloof dat wij een keuze hebben te maken en een weg te bewandelen, om deel uit te gaan maken van die nieuwe schepping, of om deel uit te blijven maken van de oude schepping.

Ik geloof dat God ons uitdaagt om met hem mee te werken om zijn koninkrijk te bouwen.

---

Bovenstaande is een poging om een harmonie te vinden tussen koninkrijk, kruis en discipelschap, tussen schepping en bevrijdingstheologie en evangelicale en charismatische theologie en missiologie en missionaire theologie en eschatologie.

Ik spreek min of meer bewust niet over zonde (wel over de zondeval), geloof, genade, verlossing en vergeving. Die zaken zijn belangrijk, maar worden vaak overschat, eenzijdig uitgelegd, en leiden te vaak tot een 'ticket naar de hemel'-geloof. Ik zeg ook niks over de kerk of over gebed.

Het klassieke credo (de twaalf artikelen van het geloof, aka de apostolische geloofsbelijdenis) is ontstaan als doopbelijdenis. Voordat iemand gedoopt werd, zei hij die belijdenis hardop: "Ik geloof in God,..." Misschien is het nu tijd voor een missionair credo, een getuigenis in Jip en Janneketaal. Dat zou ik pas echt missionaire theologie noemen.

Waarschijnlijk valt er nog wel wat te schaven - Is het missionair genoeg? Is het orthodox genoeg? Is het omvattend genoeg? - Daarom is commentaar van harte welkom.

Emerging worstelingen

2008-01-09T18:02:00.000+01:00

Wow, ik heb alweer bijna een maand niet geblogd. Soms vraag ik me af of ik niet beter de stekker eruit kan trekken... tegelijk is het wel fijn om van tijd tot tijd een uitlaatklep te hebben, en het idee dat er misschien wel iemand is dit het leest :D

Ik heb onder andere veel gedacht en geschreven over 'emerging', een onderwerp dat voor mij nu minder speelt. Het nieuwe is er af, ik ben er in de praktijk (nog) niet mee bezig, en ik heb niet zo'n zin om nog dieper te theologie en filosofie in te duiken. Dat verklaart voor een deel mijn gebrek aan posts. Anderen zitten overigens niet stil. De website EmergingChurch.nl is in de lucht, en na het heldere, inleidende artikel Nederland verandert van Martijn (een aanrader!), heeft Nico-Dirk zijn gedachten en worstelingen op papier gezet in het vrij pittige, theologische Luctor et Emergo. Ik heb het nog niet uit, sommige dingen zijn wat lastig om in door te dringen, andere dingen zijn erg mooi. Een citaat: "De emergingchurch is ontstaan als een protestbeweging; tegen de moderniteit in het christelijk geloof, tegen de christelijke subcultuur en tegen het gebrek aan missionair elan."

Tegelijk bekruipt mij een dubbel gevoel als ik bijvoorbeeld de website en het essay diagonaal lees. Ik lees over theologie en filosofie, over liturgie en vormen, over emergers die bij de PKN op de koffie gaan. Aan de ene kant goed dat iemand hiermee bezig (ga ook vooral door), tegelijk vraag ik me af of we niet de ene verzameling randzaken inruilen voor de volgende verzameling randzaken. Eerst is het orgel door velen ingeruild voor een praiseband, en nu wordt die de deur gewezen voor kaarsen, wierook en beeldschermen, of een ander vorm van "creatieve aanbidding". "De dominee" heeft het niet meer voor het zeggen, en opeens hebben we allemaal moeilijke woorden en dikke boeken. Of ligt dat aan mij?

Ongetwijfeld zijn er mensen die behoefte hebben aan diepe theologische en filosofische reflectie, aan een nieuw dialect van het Christonees (aka tale Kanaäns), aan hippe creatieve vormen, aan expliciet anders zijn. Dat is fijn, dat is goed, en wie dat wil moet er vooral mee doorgaan. Tegelijk zal het koninkrijk van God niet grootscheeps doorbreken als we hier maar genoeg mee bezig zijn.

Ik geloof in het belang van Jezus volgen, van gebed, van gemeenschap, van missie, en ga zo maar door. Er zijn randzaken nodig om het een en ander praktisch en intellectueel mogelijk te maken. Laten we die randzaken niet opnieuw te belangrijk worden? Gebed is kostbaar en waardevol, of dat nu gegoten wordt in een bidstond, "ministry" of "alternatieve aanbidding". Gemeenschap, samen christen zijn, is waardevol, of we dat nu evangelische gemeente, huisgemeente, emerging church, alpha cursus of koffiebar noemen. Misschien praten we wel te veel en te hoogdravend over vormen, termen en theorieën, en te weinig over het kleine, simpele en kostbare van het volgen van Jezus.

Misschien denken we niet simpel genoeg. Misschien moeten we meer in Jip en Janneke praten over wat echt relevant is. Misschien moeten we meer vertellen over de kleine dingetjes waarin God zichtbaar wordt.

---

Disclaimer: het is niet mijn bedoeling om negatief te spreken over bepaalde emergers of hun initiatieven. Misschien zeg ik sommige dingen wat scherp om mijn punt kracht bij te zetten. Ik mag zowel Martijn als Nico-Dirk erg graag.

Nog meer post!

2007-12-04T14:25:00.000+01:00

Zo langzamerhand ga ik er steeds meer lol in krijgen: allerlei nieuwe post-woorden. Postmodern, postchristelijk, postgereformeerd (mijn vondst, jeej!), post-evangelisch, etc. Onlangs heb ik twee nieuwe postwoorden geleerd.

Eéntje is van Neerlands eerste emerging church theoloog ;), Johan ter Beek. In een reactie op een post van Nico-Dirk. Johan schrijft: "EC = post exclusivisme zou ik zeggen. Zowel tegen het liberale als het fundamentalisme." Vind ik wel mooi. Exclusivisme is: dit zijn wij en jij hoort daar niet bij. En nu zijn we daar voorbij. Ik weet eigenlijk niet of ooit exclusivistisch (donders, wat een woord) ben geweest, maar ach. Post-exclusivistisch.

Het tweede is postmaterialistisch. Op Anna´s blog ontdekte ik een Mentality test. Nu blijkt dat ik postmaterialist ben. Een W00t? Postmaterialist. Ik kreeg een mailtje met de volgende uitleg (en zoete plaatjes van groente planten, stapels boeken en een gitaar): "De maatschappijkritische idealist die zichzelf wil ontplooien, zich verzet tegen sociaal onrecht en opkomt voor het milieu." Ik word er warm van.

En nu ga ik wél iets doen wat zinnig is :D

(lang leve studieontwijkend gedrag)

Ik ben een krijger

2007-11-22T16:57:00.000+01:00

Ik ben een krijger.

Vurig, gedisciplineerd, vrij.
Vrij van alles wat mij verhindert de strijd te strijden.
Ik vecht voor mijn koning.
Alles aan mij weerspiegelt zijn macht, zijn koninkrijk.
Zijn gezicht is te zien op mijn harnas,
zijn strijdteken op mijn schild.
Mijn zwaard geeft hij kracht,
mijn schoenen haasten zich voor hem te rennen.
Zijn riem siert mijn middel, hij is het die mijn broek omhoog houdt.
De helm op mijn hoofd spreekt, zingt juicht.
"Je bent van hem, je vecht voor hem!"

Ik ben een krijger.
Ik vecht voor mijn koning.

Mijn wapenrusting weerkaatst zijn licht,
de duisternis wijkt voor zijn grootheid.
Ik lever geen slag of stoot.
Ik poets mijn harnas en blijf enkel staan,
zijn heerlijkheid levert de echte strijd.
Zelfs mijn zwaard heb ik alleen
om mijzelf te verdedigen,
om staande te blijven.

Ik ben een krijger.
Ik vecht voor mijn koning.

Niets heb ik gedaan om dit te bereiken.
Hij kwam naar mij en raakte mij aan.
"Ik bouw een koninkrijk, jou heb ik nodig."
Het vuur in zijn ogen ontstak in mijn ziel.
Dat vuur houdt mij gaande,
dwars door alles heen.

Ik ben een krijger.
Ik vecht voor mijn koning.

Afgelopen week borrelde dit gedicht in mij op tijdens mijn gebedstijd. Is het werkelijkheid? Niet volledig. Het zaadje is geplant en wordt begoten, maar er blijft een kloof tussen dit ideaal en de werkelijkheid van mijn leven. Meestal voel ik mij geen krijger en ben ik te lui om te vechten. De kloof tussen mijn dagelijks leven en dit ideaal is misschien bij uitstek het gebied van geloof. Hoe kom ik van hier naar daar? Hard knokken, of bidden en vertrouwen? Wonderlijk genoeg allebei. En tegelijk genieten van alle mooie dingen die ik tegenkom. Hoe langer ik Jezus volg, hoe wonderlijker ik het vind.

Studiestress en bevrijdingstheologie

2007-11-08T23:53:00.000+01:00

Pfoe! Ik heb mijn tentamens voor dit blok weer achter de rug, een half uur geleden heb ik een fors essay ingeleverd, en morgen - of nee, vandaag - moet ik een herziene versie van een onderzoeksrapport inleveren. Volgende week begint het circus overigens weer van voor af aan, met twee nieuwe vakken.

Ik heb me de afgelopen negen weken regelmatig voorgenomen om te bloggen over wat ik leerde, en nu ga ik dat eindelijk doen. Ik heb twee vakken gevolgd (wat gebruikelijk is), één bij theologie, "Christendom, een wereldreligie", en één bij onderwijskunde, "onderwijspsychologie". Bij het eerste vak heb ik kennis gemaakt met het christendom wereldwijd, dus met kerken en theologen in het Midden Oosten, in India, in Afrika, Latijns Amerika, en uiteraard ook Noord Amerika en Europa (maar die kende ik grotendeels al).

De grootste ontdekking was voor mij de bevrijdingstheologie, die volgens mij trouwens een inspiratiebron vormt voor een deel van de emerging church. Voor mij nu wel, trouwens. De bevrijdingstheologie is vanaf eind jaren '60 ontwikkeld in Latijns Amerika door Rooms-katholieken (aangezien er daar nauwelijks protestanten waren in die tijd; tegenwoordig nemen de pinko's de boel over). Centraal staat een streven naar sociale gerechtigheid, en opkomen voor armen, verdrukten, en iedereen in een achtergestelde positie. Onder andere via de Ecumenical Association of Third World Theologians (wist niet eens dat die bestond!) gingen theologen in Azië en Afrika ook bevrijdingstheologie bedrijven, op hun eigen manier. Mijn paper heb ik geschreven over Naim Ateek, een Palestijnse Anglicaanse priester die de bevrijdingstheologie als eerste toepaste op het Israël-Palestina conflict. Terwijl ik het paper aan het schrijven was, raakte ik geboeid door de manier waarop hij met de Bijbel omgaat (zijn 'hermeneutiek', voor de kenners), waar ik het trouwens niet helemaal mee eens was. Om kwart voor elf 's avonds besloot ik dus de opzet van mijn paper om te gooien, en niet te focussen op politiek maar op hermeneutiek. Dat ligt me sowieso wat meer.

Goed, wat wou ik vertellen? Kreun... ik moet maar geen blogposts meer schrijven om half één 's nachts, ik weet niet meer precies wat ik nou wou gaan zeggen.

Ehrm... wordt vervolgd!

Brussel!

2007-10-31T11:44:00.001+01:00

Anderhalve week geleden ben ik met Iris naar Brussel gelift. Kijk maar naar de dubieuze kwaliteit van de foto's: zelf gemaakt! Hiernaast Manneken Pis, hieronder mensen die foto's maken van Manneken Pis. Ergo: het spektakel om het Manneken heen is grootser dan hemzelf.

Het was voor mij de eerste keer om zo'n lange afstand te liften, en het ging verbluffend goed. Vrijdagmiddag gingen we met de trein naar Roosendaal en in Roosendaal met de bus naar de snelweg. Lang leve OV! Daar werden we opgepikt door een Vlaamse drugstourist, die ons met joint in de hand, een onverstaanbaar plat Antwerps dialect en 140 kilometer per uur naar een benzinestation achter Antwerpen bracht. De derde automobilist die we aanspraken, een Spaanse dertiger die met zijn Franse vriendin op vakantie was, nam ons mee naar Brussel. Terug ging eveneens fantastisch: van Brussel naar Antwerpen meegereden met een Franstalig echtpaar, en vanuit Antwerpen werden we naar Leiden gebracht door een oude studiegenoot van mijn broer. Heen en terug in totaal iets meer dan vier uur.

Verder, over Brussel: Manneken Pis is dus een klein rotventje, Belgisch bier en Vlaamse friet zijn fantastisch en een reden om terug te gaan, het Atomium is tof, Brussel is mooi, het was gezellig met onze gastvrouw, Suzanne, die daar studeert, en gelukkig hebben we de foto's nog.

Hierboven zie je één van de coolste dingen van Brussel. Eén van de bollen van het Atomium (ja, je kunt er in!) is de kinderbol. Een schoolklas kan daar heen op excursie, en dan een nachtje slapen in zwaar spese slaapbollen! Hiernaast staat Iris voor het Atomium. Wat zinloze feitjes: de bollen hebben een diameter van 18 meter, de verbindingen hebben een diameter van 3 meter en een lengte van 18 of 23 meter. In de middelste bol kun je wafels en limonade halen, in de bovenste bol zit een freaking restaurant!

Tot slot: Iris voor een Belgische chocolaterie. Ik zie haar zelden zó gelukkig :D

Meer foto's hier.

Weemoed en vooruit kijken

2007-10-29T20:29:00.000+01:00

Vrijdag heb ik een belachelijk groot tentamen, en maandag nog één. Om mijn prestaties wat op te krikken, woon ik deze week bij mijn ouders, en ben ik vanmorgen vanuit Woerden naar mijn laatste college gegaan. Het is zo'n rare ervaring, ik woon al sinds eind februari in Utrecht, en was vier weekenden niet bij mijn ouders geweest. En opeens woon ik er weer. Ik word er weemoedig van.

Het is als een oud leven dat ik al een half jaar niet geleefd heb, en opeens weer oppik alsof er niets veranderd is. Het is alsof ik rouw om alles wat verloren is, wat voorbij is, wat ik door mijn vingers heb laten glippen - mijn middelbare schooltijd, de EH, de basisschool, oude vrienden, vergeten liefdes, dromen die nooit vervuld zijn, verwachtingen die nooit voldaan zijn. Ik voel me ontheemd, vervreemd, van mijn roots, van mezelf.

Ik ben iemand anders geworden, maar wie? Wie ben ik?

Ik zit in de trein en ik bid. Vader, wie ben ik? Ik ervaar een stem in mij, die zachtjes en vaderlijk tot mij spreekt. "Je bent mijn zoon, op weg naar huis. Maar wat neem je mee? Hoe kom je aan? En wie neem je mee? Wat voor schat ligt er voor jou klaar?"

Wat neem ik mee? Zonde, spijt, bitterheid, verwondingen? Of liefde, vreugde, wijsheid? Ligt er een schat voor mij klaar in de hemel? Hoe leg ik deze reis toch in hemelsnaam af?

Uit de oude doos: reistheologie

2007-10-29T20:24:00.000+01:00

Hoi.

Ik moest denken aan onderstaande oude post, die ik oorspronkelijk op mijn oude blog had gezet. Omdat ik nu weer een beetje met hetzelfde bezig ben. Vandaar.

Hoe meer ik leer, des te meer ik besef hoe weinig ik weet. Ik krijg steeds minder het gevoel dat ik er al ben, en steeds meer het gevoel dat ik op weg ben. Een leerling, een reiziger, ook een zoeker, steeds vaker ook een worstelaar.

Ik kom ook regelmatig andere reizigers tegen. Matthijs betiteld zijn weblog als volgt:

Onderweg: een post-evangelische reiziger
Mijn zoektocht naar 'n nieuwe post-evangelische, missionaire, profetische, emerging, theologische visie
Reizend richting Jezus en zijn Koninkrijk, het zoekende in de hemel als op de aarde

Prachtig, toch? Volgens mij zijn er steeds meer van zulke reizigers. Ik ben al meerdere keren de term "theology of journey" tegengekomen, reistheologie. De standaardantwoorden en het kerkje spelen voldoen voor mij niet meer.

Ik geloof dat God spreekt door de Bijbel. Ik geloof dat de Heilige Geest mij onderwijst en leidt. Maar in hoeverre heb ik geleefd naar deze geloofsopvatting? Heb ik écht vertrouwd op God, of heb ik vertrouwd op de kerk, op de boekjes, op de gebruikelijke gang van zaken?

Ik wil meer vertrouwen op God en wat hij tegen mij zegt. En dat is een reis, een leerproces, een zoekproces. Ik geloof niet dat God mij in één keer de complete waarheid openbaart, maar stukje bij beetje. Als ik in één keer alles zou weten, zou ik waarschijnlijk ontzettend hoogmoedig worden, en onafhankelijk van God en medemens. God wil dat ik nederig ben, afhankelijk van Hem, en wederzijds afhankelijk van anderen.

Paulus heeft hetzelfde meegemaakt, trouwens. Eerst dacht hij er al te zijn, het helemaal voor elkaar te hebben. Hij schrijft in Filippenzen 3:4-6:

"hoewel ik redenen genoeg zou hebben om op mezelf te vertrouwen. Als anderen menen dat te kunnen doen, dan kan ik dat zeker. 5 Ik werd besneden toen ik acht dagen oud was en behoor tot het volk van Israël, tot de stam Benjamin, ik ben een geboren Hebreeër met de wetsopvatting van een Farizeeër 6 en heb de gemeente fanatiek vervolgd. Aan wat er in de wet over gerechtigheid staat, voldeed ik volledig."

Paulus was een vrome jood, een farizeeër zelfs. Er viel niks op hem aan te merken, in ieder geval niet binnen zijn religieuze systeem. Maar toen hij Jezus écht ontmoette, maakte hij een radicale ommekeer (vs 7-13):

"Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. 8 Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen 9 en één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. 10 Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood, 11 in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.
12 Niet dat ik al zover ben en mijn doel al heb bereikt. Maar ik houd vol in de hoop eens dat te kunnen grijpen waarvoor Christus Jezus mij gegrepen heeft. 13 Broeders en zusters, ik beeld me niet in dat ik het al heb bereikt, maar één ding is zeker: ik vergeet wat achter me ligt en richt mij op wat voor me ligt."

Paulus, de grote apostel, had geen enkele pretentie dat hij er al was, dat hij zijn zaakjes voor elkaar had. Hij was een zoeker, een reiziger. Ik doe mijn best in zijn voetsporen te treden. Ik ben op reis, misschien wel op avontuur, met een onvoorspelbare God en een niet al te toegankelijke reisgids, de Bijbel. Constant op zoek naar meer van God.

Droom van een netwerk

2007-10-16T16:01:00.000+02:00

Gisteravond heb ik gegeten bij Johan den Hartogh, een "zendeling in eigen land". (Zie hier hoe hij het evangelie uitlegt voor New Agers, spirituele zoekers, etc.) Wij delen een liefde voor Utrecht, voor gebed en voor vernieuwing, en samen hebben we nagedacht en gebeden over een netwerk voor vrienden rondom Gods plannen voor Utrecht. Nou ja, eigenlijk ook Nederland en de rest van de wereld, maar laten we maar bij Utrecht beginnen. We hebben een aanzet geformuleerd voor een droom, die we eigenlijk voortdurend verder willen ontwikkelen, samen met nieuwe en oude vrienden die onze liefde voor Utrecht delen. Ik ben begonnen met mensen persoonlijk te mailen, maar wil ook hier onze droom delen.

Eén van de dingen waar we allebei mee kwamen was het opbouwen van vriendschap en gemeenschap. We willen samen met elkaar optrekken, elkaar steunen in geestelijk werk, en elkaar een geestelijk thuis bieden. We hopen dat het een plek is waar mensen elkaar kunnen coachen op momenten dat daar behoefte aan is.

Ook dromen we allebei van een centrale rol voor gebed. Samen God zoeken, stil worden voor God, luisteren naar zijn stem, hem aanbidden, voorbede doen voor Utrecht, Nederland en heel de wereld, en ga maar door. Wat zegt God tegen ons, wat zijn zijn plannen voor onze stad, hoe kunnen we daarvoor bidden? We dromen van een gerichtheid op Gods werkende en sprekende aanwezigheid.

Ook willen we de één of andere manier – door gebed, erover te praten, en/of door gezamenlijke actie – bezig zijn met een aantal dingen: Gods missie om discipelen te maken van Utrecht, Nederland en heel de wereld. Gemeentestichting en nieuwe vormen van kerk zijn. Sociale gerechtigheid. Reformatie en innovatie. Als we nog iets groter denken, willen we innovatieve bewegingen ondersteunen en/of starten met een DNA van gemeenschap, gebed, missie en gerechtigheid.

Iets van het karakter van bijvoorbeeld de EA spreekt ons erg aan. Samen optrekken, dwars door hokjes en vakjes heen, omdat we verbonden zijn in Jezus. Verschil is dat wij niet als organisaties en kerken rond de tafel willen zitten, maar als mensen ons leven delen.

Over de praktische invulling hebben wij nog geen uitgewerkte gedachten. Een aantal ideeën zijn: met enige regelmaat samenkomen (eens per maand?), samen eten, en samen God zoeken en aanbidden. We zijn op dit moment vooral op zoek naar twee dingen. Het eerste is vrienden om samen dit avontuur te beleven en vorm te geven. Het tweede is een naam voor dit netwerk. Half november hopen we met een groep bij elkaar te komen om hier verder over na te denken.

Misschien 'klikt' dit verhaal bij jou, en wil je meedoen of iets soortgelijks opzetten in je eigen woonplaats/regio. Misschien heb je vragen of opmerkingen. Speciaal voor jou is er dan een 'zoveel reacties' knopje, ergens onder deze woorden, om je reactie te geven. Ik ben benieuwd!

Randkerkelijk of postkerkelijk?

2007-10-05T22:32:00.001+02:00

Ik vond weer een boeiende post bij Matthijs die mij aan het denken zette. Hij schrijft o.a.

Er ontstaat een groeiende groep jonge christenen die uitgekeken zijn op de kerk, maar niet op het geloof. Vaak zijn dit juist ‘radicale’ jonge gelovigen die ‘het’ niet meer vinden in een bestaande kerk.

Herkenbaar. Ik volg Jezus, zo goed en zo kwaad als het gaat, maar 'de kerk' (of wat wij er vaak onder verstaan) zegt me niks meer. Ik ga een paar keer per maand met vriendin en schoonouders mee naar een kleine baptistengemeente, en daar is het best aardig, maar ik zou er niet snel heen gaan uit eigen beweging. Als mensen vragen "wat ik ben," twijfel ik tussen 'randkerkelijk' en 'hergerefogelische charismabaptoliek'. Eigenlijk kan het me gestolen worden, al die hokjes en vakjes. Ik zou wel willen schreeuwen "Ik volg Jezus, en aan die menselijke onzin doe ik niet mee." Als randkerkelijk christen ben je als die ene jood die naar Noord-Ierland ging. "Brother, are you catholic or protestant?" I am a jew. "All right. But are you a catholic or a protestant jew?"

Volgens Jan W. komt het wel goed met me. "Ah, je bent student, dan val je per definitie overal tussen. Dat trekt later wel bij." Wie weet zit ik over vijf jaar bij dominee Jan in de kerkbank :p Peter Tuin herkent zich ook in het plaatje, en stelt de vraag die mij triggerde om deze post te schrijven.

Waar ik benieuwd naar ben is hoe andere mensen, die proberen hun christenen-zijn vorm te geven buiten de georganiseerde christenreizen om, het volhouden. Hoe zorg je ervoor dat je niet uitgeput raakt of alleen komt te staan? Raak je niet verstrikt in richtingloosheid en passiviteit?

Grappig genoeg ben ik zelf ook wel bezig met deze vragen. Hoe hou je het uit buiten de gebaande paden? Ik merk dat ik prima zonder kerkinstituut kan, maar niet zonder broers en zussen. Christen zijn doe je samen. Dat is voor sommigen reden om zondagochtend in een bijeenkomst te gaan zitten. Voor mij is het vooral reden om te werken aan waardevolle relaties, en om nieuwe mensen te leren kennen. Dat is soms lastig, in ieder geval lastiger dan zondagochtend vroeg opstaan (hoewel...).

Een grotere worsteling voor mij is regelmaat. In een congregatie weet je waar je aan toe bent: grote bijeenkomst op zondag, doordeweeks activiteiten, in september wordt het nieuwe jaar geopend, etc. Soms saai dat het zo veilig en voorspelbaar is, maar de regelmaat die het biedt is erg relaxed. Als je alleen maar 'spontaan' bidt, Bijbel leest, met mensen optrekt, enzovoorts, dan kan dat ook 'spontaan' inkakken. Al die spontaniteit kost creatieve energie, die op een gegeven moment gewoon op is. Wat voor structuren of rituelen kan ik creëren om ritme en regelmaat te geven aan mijn spiritualiteit?

Vragen waar ik nog niet uit ben. Ik weet wel dat ik niet alleen kan teren op spontaniteit, maar ook iets van ritme nodig heb. Maar hoe en wat? Ik ben benieuwd.

Op zoek naar een studentikoze spiritualiteit

2007-09-27T17:05:00.000+02:00

Ik ben een student. Dat is niks bijzonders. Maar door mijn leven als student ben ik veranderd, niet per se als persoon, maar wel qua levensstijl. Ik pas niet meer in de burgerlijke cultuur van de meeste kerken. Wat betekent dat voor mijn geloof, mijn spiritualiteit? En wat zou dat betekenen voor een echte studentikoze kerk?

Voor nu de eerste vraag. Hoe is mijn geloof veranderd? Ik ben niet alleen 'losgeweekt' van mijn ouderlijk huis, maar ook van de kerk waarin ik ben opgegroeid, en van de plannen en dromen die ik daar had. Ik heb veel vrijheid, veel nieuwe contacten - vaak oppervlakkig, soms erg diepgaand - een nieuw bijbaantje (drager in de uitvaart, zie hier voor meer info), en een volle agenda. Ik woon in een grote studentenstad, en mijn vriendin woont twee uur reizen bij me vandaan.

Mijn "stille tijd", of tijd met God, is een tijdje veel minder geworden door mijn volle agenda en de intensieve omgang met mijn huisgenoten. Het is soms zoeken en vaak moeilijke keuzes maken om voldoende tijd voor God te vinden, wat ik nog steeds niet onder de knie heb. Om zeven uur uit bed komen is lastig als je tot twee uur 's nachts heb geborreld... Ik besef meer dan eerst hoe hard ik het nodig heb om kracht en rust te halen bij God.

Mijn huisgenoten. We zijn hechte vrienden geworden, ik deel een stuk van mijn hart en van mijn leven met hen en ze zijn als broers voor me. Er is soms wat onenigheid over de afwas en tientallen andere dingen - zoals met echte broers. In principe bidden we elke ochtend met elkaar, maar we hebben deze week al drie ochtenden overgeslagen. Helaas.

Mijn studentenvereniging, Navigators Studentenvereniging Utrecht (NSU). Eén keer in de twee weken bijbelstudie op een studentenkamer, dit jaar lezen we met zeven mensen heel Jozua. Ons kringhuis, Christiania, bestaat uit zesentwintig studenten, verdeeld over vier bijbelkringen. Afgelopen weekend was ons kringhuisweekend, waar we hebben gebeden, aanbeden (of heet dat gewoon zingen?) en bijbelstudie gedaan, maar ook een hilarische Christiania Leden Vergadering gedaan en iemand van kringhuis Lucido ontvoerd. Uiteraard God gedankt 'voor onze avonturen' en gezellig verbroederd met Lucido (en Zeuven, maar dat is een ander verhaal). Verenigingsbreed zijn er veel activiteiten, waaronder twee keer per week een borrel.

Bij NSU ervaar ik echt studentikoze spiritualiteit: eerst samen brullen voor de eer van je kringhuis, en daarna met elkaar zingen voor de eer van God. Na de bijbelstudie een biertje pakken op de borrel, waar trouwens ook geloofsgesprekken worden gevoerd, de Bijbel er nog eens op na wordt geslagen, en zelfs wordt gebeden. Voor ons is het net zo natuurlijk als koffie drinken op zondagochtend. Op Focus, een landelijke geestelijke conferentie van de Navigators, werd ons gevraagd om studentikoze acties achterwege te laten. Dat deden we... op één na. Zaterdagavond bij het eten, zatern dertig Utrechters aan een tafel. Gegeven moment staan ze op, gaan op stoelen en tafels staan, en zetten "Als ik boven op de Dom sta" keihard in. Twee tafels verder doet Rotterdam hetzelfde met hun liederen, daarachter Amsterdam, daarachter Leiden. Schuin achter ons verzamelt Groningen, Nijmegen op het balkon... overal chaos, iedereen zoekt en rent naar zijn eigen club. Kleinere verenigingen (Leeuwarden: met tien man vertegenwoordigd) kijken naar hun grotere zusters. Tien minuten lang is er oorverdovend kabaal. Kort daarna wordt er opgeruimd en is er weer een viering (of heet dat gewoon kerkdienst?)

Ik zoek nog steeds hoe ik Jezus kan volgen als student, hoe ik de uitdagingen in mijn leven het hoofd biedt, en hoe ik gemeenschap, of kerk zijn, op een relevante manier ervaar en vormgeef. Over dat laatste later meer... ik ga naar de borrel!

Dromen dromen

2007-08-31T14:25:00.000+02:00

Het blogseizoen begint weer, en ik wilde toch weer een emerging post doen. Matthijs begint weer en plant een serie over de toekomst van de kerk. Dat is iets dat mij heel erg trekt, zoals de meeste lezers zullen weten. Zullen we even kijken naar een Bijbeltekst?

Ik zal mijn geest uitgieten over al wat leeft.
Jullie zonen en dochters zullen profeteren,
oude mensen zullen dromen dromen,
en jongeren zullen visioenen zien.
(Joel 3:1, NBV)

Ik weet het, dit vers gaat over Gods Geest en over profetie, maar ik moest een tijd geleden aan dit vers denken. Ik werd toen getriggerd door mijn eigen reactie van een tijd geleden op deze post op Missional Ways. De hele post is de moeite waarde, maar één zin uit mijn reactie raakte me: "We lack a profound vision of the future, so lets look for a glimpse of tomorrow, praying, studying and living it out." We missen een degelijke visie voor de toekomst...

Waar willen we heen? Waar wil ik heen? Hoe gaat de toekomst eruit zien? Ik ben een dromer, en we hebben dromers nodig. We moeten kunnen dromen over waar we heen willen, en waar God ons wil hebben, voordat we in staat zijn om dat te bereiken. Meer van hetzelfde (meer aanbidding, meer onderwijs) is geen stap vooruit, maar een verdere belasting van onze beperkte tijd en middelen.

Ik ga niet gelijk in deze post mijn dromen verwoorden, maar dat zal ik in de toekomst zeker wel doen, onder het label 'emerging'. Ik heb besloten dat er niks mis mee is om dromen en theoretische verhalen te bloggen. Praktijkverhalen zijn waardevol, maar met alleen maar achteruitkijken komen we niet vooruit.

Wel ben ik benieuwd wie mijn lezers zijn, en wat jullie dromen zijn voor de toekomst. Persoonlijk, voor de kerk, voor iets totaal anders. Schiet maar! Laten we samen dromen van een toekomst met meer van Gods Koninkrijk... hoe zou dat er uit zien?

Tot blogs!

Liefde en lauwheid

2007-08-31T12:21:00.000+02:00

Eindelijk weer een post van mijn kant. Tijd om wat dingen te delen over mijn wandel met God de afgelopen tijd. Om kort te gaan: ik heb aardig geworsteld. Hoe dat zo? Op de één of andere manier liet ik mijn 'geestelijke ritme' vallen, toen ik ook mijn collegeritme liet vallen. Nou ja, ik weet niet of ik wel een 'geestelijk ritme' had... ik bad en las de Bijbel wanneer ik tijd had. In de bus, 's ochtends voor ik de deur uit ging, 's middags of 's avonds in een verloren moment. En natuurlijk met mijn huisgenoten en in gebedsgroepjes. Mijn weekritme bepaalde mijn geestelijke ritme. En toen dat weekritme wegviel, kakte mijn geestelijke ritme in. Ik heb een tijdje een vrij ambitieus studieproject gedaan naar onderwijs en verkondiging in de Bijbel (misschien ga ik daarover nog bloggen), maar dat kakte ook weer in. Ik heb geprobeerd elke ochtend een uur te bidden en bij God te zijn, maar dat kakte ook weer in.

Gevolg? Geestelijke lauwheid. De verleiding van xbox en dungeons & dragons (ja, dat is voor nerds, nee, is niet occult) was meestal sterker dan mijn zin om te bidden. En als ik bad, wist ik niet zo goed wat ik moest bidden, en hoe. En als ik in de Bijbel las, wist ik niet zo goed wat ik moest lezen, en hoe. Op de een of andere manier vermeed ik Gods aanwezigheid steeds meer. Van de week heb ik ontdekt hoe dat kwam.

Gods aanwezigheid confronteert mij met mijn eigen zonde, mijn tekort schieten, en mijn afhankelijkheid van hem, en dat doet pijn. Sommige zonden en gebreken zijn reëel, maar anderen beeld ik mezelf in; ik ben namelijk een behoorlijke perfectionist. God heeft er een klus aan gehad om mij te leren mezelf te vergeven, maar ik heb het nog steeds niet onder de knie. Ik ben een gebroken en beschadigd mens, en ik leef voor de volle honderd procent uit Gods hand. Het doet pijn om dat te beseffen, omdat ik mezelf graag inbeeld dat ik iets voorstel. Dat valt tegen.

Ik heb ook ontdekt dat als ik iets fout doe of tekort schiet, in het echt of als ik het me inbeeld, dat ik onbewust verwacht dat God boos is. Daarom vermijd ik God en vlucht ik weg in vermaak, in christelijke sites en boeken, of in regelrechte zonde. In mijn hoofd weet ik dat dat niet waar is, maar het moet mijn hart nog inzakken. God leidde mij gisteren naar de gelijkenis van de verloren zoon (aka de gevonden zoon aka de liefdevolle vader) in Lukas 15. Het verhaal geeft een bizar beeld van Gods liefde. Het begint als de jongste zoon zijn deel van de erfenis vraagt. In het oude oosten zeg je daarmee: "Voor mij ben je dood, geef mij mijn geld." Zijn vader straft hem niet voor zijn brutaliteit (wat gebruikelijk was), maar verdeelt zijn bezit tussen zijn zoons. De jongste verzilvert zijn bezit, gaat naar een ver land, en vergooit alles, grotendeels aan drank en hoeren. Zijn geld raakt op, er breekt hongersnood uit en hij zit omhoog. Dan komt hij tot zichzelf en besluit naar zijn vader terug te keren en te zeggen: "Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden; behandel mij als een van uw dagloners."

Laten we het verhaal even pauzeren. Voel jij je wel eens zoals de jongste zoon zich op dit punt voelt? Ik wel. Dan besef ik: "Ik heb gezondigd, en hoe. Ik schiet tekort. Ik ben het niet waard om een zoon van God genoemd te worden. Niets aan mij geeft mij dat recht. Ik hoop dat God mij nog wil als dienaar." Herkenbaar? Laten we nu kijken naar de reactie van de vader.

De jongste zoon gaat terug naar zijn vader. Zijn vader ziet hem van verre aankomen en wordt vol ontferming. Hij rent op hem af, valt hem om de hals en kust zijn zoon. Nu moet je weten dat rennen in die tijd not done was voor volwassen mannen. Volwassenen zijn waardig, en die wandelen. Rennen is voor kinderen. Maar de vader rent op zijn zoon af, en daarmee gooit hij zijn waardigheid overboord. Alsof hij zegt "Wat nou waardigheid? Mijn zoon is terug, daar gaat het om!" De zoon doet zijn verhaal, maar nog voor hij is uitgesproken, laat de vader het mooiste gewaad halen, een ring en sandalen, en hij laat het vetgemest kalf slachten en een feestmaal organiseren.

Niet de reactie die de zoon verwachtte.

Gisteravond besefte ik dat dit Gods reactie is, iedere keer dat ik bij hem terugkom. Ik voel me slecht, en zeg "Ik heb gezondigd" en "laat mij alstublieft uw dienaar zijn". God zegt "mijn zoon is terug, hij was verloren en is weer gevonden! Richt een feestmaal aan! Laten we feestvieren!" God is vol liefde en vreugde als ik bij hem kom. Iedere keer dat ik afdwaal of de weg kwijtraak, staat God met open armen op de uitkijk, brandend van verlangen om mij weer te zien en terug te hebben. Wat ik ook op mijn kerfstok heb.

Ik wil niet zeggen dat ik het helemaal begrijp. God is zo wonderlijk... en genade en liefde gaan zo tegen mijn eigen instincten in. God is zo anders, zo veel beter dan ik vaak denk... wonderlijk.

Al geloof ik al jaren, weet ik onderhand wat dingen van de Bijbel, heb ik God mogen dienen op mooie manieren, en probeer ik te groeien naar geestelijke volwassenheid, ik voel me nog steeds een klein kind. En ik denk dat dat altijd wel zo zal blijven. Gelukkig maar.

Flevo 2007

2007-08-20T21:32:00.000+02:00

Het is weer voorbij: Flevo. Anderhalve dag later zit ik nog half brak achter mijn pc, te luisteren naar de enige cd die ik heb gekocht (van The Hot Stewards). Net als vorig jaar deed ik gebedswerk en heb ik ontzettend veel van het programma gemist. Maar dat geeft niks.

Dit jaar heb ik mij vooral toegelegd op "Bidden werkt". Dat houdt in: je trekt een knaloranje hesje aan met daarop de tekst "Bidden werkt" en "Mogen wij voor je bidden?", en vervolgens ga je in tweetallen het festivalterrein op om aan mensen vragen of je voor ze mag bidden. De meeste mensen vinden dat prima, dan vraag je waarvoor je mag bidden, je bidt ervoor en je zegent ze (voor een plaatje, ga naar Sp!ts, klik rechts bij D!g!Sp!ts op archief, en bekijk de voorpagina van 17 augustus). Ik vond het doodeng, vooral het aanspreken van mensen, en juist daarom heb ik ervoor gekozen om dit veel te doen. God vraagt wel vaker dingen die ik eng vind, dus ik oefen mezelf erin om in het diepe te springen. Ik moet zeggen dat ik voor een deel van mijn angst af ben, en er uiteindelijk van genoten heb om voor mensen te bidden. Daarnaast had mijn groep ook een deel van de 24-uurs aanbidding (zoals elke groep), en daar heb ik helemaal van genoten. Bij God zijn, zingen en muziek maken, uit de Bijbel lezen en een beetje gek doen. Ik heb twee mooie vingerverftekeningen gemaakt (uiteraard voor God :D) en een hoop bellen geblazen. En gebeden, natuurlijk. Trouwens, ik heb ook een toptijd gehad met de andere gebedsmensen, met Iris en ons gezelschap, en met talloze andere vrienden en bekenden, dus wie dit leest, bedankt voor het gezelschap!

Al met al vond ik het geheel wel ontzettend intensief, en daardoor heb ik minder genoten dan voorgaande jaren. Ik hoop daar voor volgend jaar iets op te verzinnen... maar wat?

Waardevolle lessen

2007-07-25T17:18:00.000+02:00

De zomer is altijd een goede gelegenheid om uit te rusten, maar zeker ook om stil te staan bij dingen, en om te leren. Geen dode theologie, zoals in de collegebanken vaak het geval is, maar relevante dingen. Afgelopen tijd heb ik ook nagedacht over wat ik met mijn blog wil. Eén belangrijk inzicht dank ik aan Renee. Ik blog veel te veel kennis en theorie, die ik niet zelf doorleefd heb en die niet voortkomt uit mijn relatie met God. Ik merk sowieso dat ik veel dingen doe omdat ik er domweg zin in heb, of omdat het mij goed lijkt. Het is op zich niet verkeerd om ergens zin in te hebben of iets goed te vinden. Maar ik wil leven met God en voor God, en dan moet er meer zijn. Ik wil hem volgen, en niet als een koppig schaap het beter denken te weten, mijn eigen weg gaan en verdwalen. (vandaar de afbeelding van het sgaap)

Wat het bloggen betreft: ik wil meer doorleefde dingen delen, en meer vanuit mijn relatie met God. Ik ben van nature nogal rationeel en functioneel ingesteld, en mijn studie vormt (vervormt?) mij nog meer in die richting. Ik denk dat ik uit balans ben geraakt, en dat blijft een valkuil voor mij. Ik wil woorden van leven spreken, geen dode theologie.

Om daar gelijk maar mee te beginnen, ik geloof dat God mij dingen leert, of eigenlijk opnieuw leert, over identiteit en activiteit, over wie ik ben en wat ik doe. Iris, mijn vriendin, heeft me daar veel over geleerd, omdat ik mij te veel richtte op mijn en onze activiteit, wat we doen, en te weinig op wie we zijn. Zo'n reality check doet pijn, en ik moet over mijn eigen hoogmoed en ego heenstappen om naar haar te luisteren, maar het is wel goed voor me. Daar kan geen preek of bijbelstudie tegenop!

Voor de zekerheid vroeg ze God of hij het mij ook wilde leren, wat zij had geleerd. En ja hoor, dat deed hij. Dat ging als volgt: Vanmorgen wilde ik XBoxen, maar ik had het gevoel dat ik moest Bijbel lezen, of iets anders zinnigs doen. Ik wilde niet, en toen had ik het idee dat God vroeg of ik bereid ben offers te brengen. Of het me wat mag kosten. Toen zei ik: "Ok, Heer, ik ben bereid offers te brengen, het mag me wat kosten. Wat wilt u dat ik doe?" Ik had het idee dat God antwoordde: "ga maar XBoxen". Ik snapte het niet en vroeg het weer, en God zei hetzelfde. Dat snapte ik niet, en toen zei God dat het hem niet ging om mijn nuttigheid of mijn religieuze dingetjes, maar dat het hem gaat om wie ik ben en om mijn hart. God wil dat ik met hem wandel. Ik kan beter met God xboxen, dan dat ik vanuit mijzelf (mijn vlees, oude natuur, etc) bezig ben met "wat hoort" of "mijn roeping" ofzo. Beter dat ik vanuit mijn relatie met God, vanuit liefde en gehoorzaamheid, de vaat doe, dan dat ik vanuit mijn oude natuur gemeentes ga stichten.

Flarden van internet

2007-07-20T14:51:00.000+02:00

Eindelijk, een goede computer met internet, en zeeën van tijd! Ik heb weer wat rondgestruind op internet en in de blogosphere, en wat leuke dingen ontdekt.

Follow The Rabbi is een site over Jezus, zijn joodse achtergrond, en het verschil tussen Grieks-westers en Hebreeuws denken. Geen lelijke website en een hoop boeiende informatie. Hoe meer ik lees en luister over het Hebreeuwse denken, hoe meer ik word geconfronteerd met hoe ver ik verwijderd ben van de joodse wortels en denkwijze van degene die ik zeg te volgen. Jezus is zó anders dan ik vaak denk... wonderlijk!

Ik heb het een en ander gelezen op de 'missionaire' blog van Rick Jansen (hij heeft een andere blog voor andere zaken), waar ik een hoop rake woorden en pittige praktijkverhalen vond. Ook Ricks reactie op deze post van Nico-Dirk zette mij aan het denken én aan het doen. (dat laatste gebeurt niet vaak) Hij schreef:

"Wij werken wel veel met wat je post-christelijke mensen kunt noemen. Door je als christen onder hen te begeven, merk je al vrij snel dat zij je aanwezigheid als een verademing, een verfrissing of een vernieuwing vinden. Die oase is dus in ieder van ons te vinden. Zoals ik tijdens de conferentie van Stuart Murray zei: we woonden er alleen maar en buren zeiden dat ze vonden dat de buurt door ons zo was veranderd. Waardoor dan? Doordat wij er waren..."

Weet je, aanwezigheid heeft zoveel kracht. Door ergens te zijn, oefen je al invloed uit, negatief of positief, vaak zonder dat je het zelf doorhebt. Missionair zijn begint met aanwezig zijn onder 'normale' mensen, dus buiten het christelijke ghetto. Nog voordat je gaat 'getuigen' of 'verkondigen', zelfs voordat je mensen gaat dienen, kun je al een positief verschil maken. Dat is volgens mij de fout bij 'evangelisatie' in de gebruikelijke zin van het woord: je stapt eventjes uit je christelijke ghetto, dropt 'het evangelie', en je keert weer terug naar je ghetto. Maar je maakt geen deel uit van de wereld van de ander. Je bent een voorbijganger.

Ben jij nog boeiende of inspirerende dingen tegengekomen op internet? Laat het weten in een reactie!

Meningsverschillen in de kerk

2007-07-19T15:44:00.000+02:00

Ik las een post van mijn Rooms-katholieke blogvriend Archie over de relatie van de RK kerk tot andere kerken. Ik begon een reactie die zo lang uitviel, dat ik heb besloten er een eigen post van te maken. Dus bij deze. (Let op: voor degenen die geen zin hebben om een hele post te lezen, onderaan staat een one-liner ;-) )

Archie ageert tegen een kersvers document van de RK congregatie voor de geloofsleer, een orgaan van het Vaticaan. In zijn slotconclusie windt hij geen doekjes om zijn opvatting: "Wie het document van 10 juli serieus neemt, negeert een eeuw van vruchtbare oecumenische dialoog, met name met de orthodoxe, maar ook de protestantse kerken. Er rest de “oecumenici” onder de kerkleiders en gelovigen dan ook niet veel meer dan het document van 10 juli ter kennisgeving te lezen en er afstand van te nemen. Anders doet het document inderdaad waarvoor het bedoeld lijkt te zijn: het onderdrukken van de oecumenische beweging, waarvan ook de RK zelf erkend heeft dat deze het werk is van de heilige Geest, en een waarachtige poging te beantwoorden aan het gebod van de Christus om één te zijn."

Ik vind het, net als Archie, een slechte zaak als christenen zich vijandig opstellen tegenover andere christenen. Dus er is verschil van mening, so what? De eerste kerken en leerlingen hadden al meningsverschillen in de Evangelieën en in Handelingen. Een aantal brieven uit het Nieuwe Testament hebben we te danken aan meningsverschillen. Er iets niets nieuws onder de zon, of wel?

Persoonlijk beschouw ik een meningsverschil eerder als een leermoment dan als een probleem. Waarom denkt de ander zoals hij of zij denkt? Waarom denk ik eigenlijk zoals ik denk? Hoeveel van elkaars motieven kunnen wij ontdekken, begrijpen, overnemen? Kunnen we het eens worden? Als dat niet kan, wat kunnen we dan toch van elkaar leren?

Ik geloof dat Gods openbaring gigantisch is, zoals hijzelf gigantisch is, en zijn boek, de Bijbel, ook niet bepaald een stuiverromannetje is. De Bijbel is dik en moeilijk te begrijpen, maar ik ben ervan overtuigd dat God zich nog heeft ingehouden. Paulus schrijft: "ons kennen schiet te kort" en "Nu is mijn kenen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde." (1 Korintiërs 13:9,12-13) We kunnen God niet volledig kennen, en helemaal niks volledig kennen. We mogen dus nóóit doen alsof we de waarheid in pacht hebben, want die hebben we domweg niet. Het is beter ons te richten op geloof (=vertrouwen op God), hoop, en de liefde, maar vooral op de liefde.

Ik geloof dat het één van de achterliggende principes van de kerkelijke verdeeldheid is, dat we Gods openbaring uit elkaar trekken. God spreekt over geloof en over goede daden. Wij creëren een club waarin het geloof centraal staat, en een club waarin het meer gaat over de goede daden (of zeg ik het verkeerd?). Op die manier spelen wij het op een verkeerde manier tegen elkaar uit. Ik heb in ieder geval protestanten horen zeggen: "Het maakt niet uit hoe je leeft, als je maar gelooft". Maakt het niet uit hoe je leeft? Dan staan er wel opmerkelijk veel richtlijnen en regels in de Bijbel, vind je niet?

Dat principe van het uit elkaar trekken van Gods openbaring heb ik geprobeerd te verwoorden in dit verhaal, het verhaal over de duistere grot. Eén soldaat heeft een poot vast, een ander de staart, en de derde een slurf. Ze maken ruzie over wat het nu is wat ze zijn tegengekomen in die duistere grot, maar ze hebben niet door dat ze iets zijn tegengekomen wat véél groter is dan ze zelf kunnen omvatten.

Ik kom zelf uit een hervormd-gereformeerd nest en ik geloof dat ik veel kan leren van mijn traditie. Maar dat zou ik niet willen, als ik niet ook zou leren van evangelische, charismatische, Roomse, vrijzinnige, Barthiaanse, organische, en allerlei andere christelijke tradities. Dat is waarom ik mezelf post-gereformeerd of non-denominational noem: Jezus past niet in een kerkhokje, welk hokje je ook neemt. Als je jezelf beperkt tot één hokje, beperk je jezelf tot één stukje van Jezus. Tot slot wil ik afsluiten met de beloofde one-liner:

Een traditie is een schatkamer, maar wij maken er zelf een isoleercel van.

Vakantie

2007-07-19T14:31:00.000+02:00

Het is alweer een maand sinds mijn laatste post. De tijd gaat ook zo verrekte snel... Wat is er ondertussen veranderd? Mijn huisgenoot Renee woont weer bij zijn ouders in Zeewolde (lees zijn afscheidsrede hier, en ons afscheidslied hier), ik heb een nieuwe huisgenoot, Wouter Stoel, ook een NSU'er, ik heb mijn laatste tentamens gehad en beide vakken met een voldoende afgesloten, en ondertussen alweer... een aantal weken vakantie. Ik ben de tel kwijt...

Ik hang veel rond met Iris, die iets later vakantie had dan ik door een hertentamen (jottem). We zijn met mijn huisgenoot Thomas, zijn/onze vriendin Siroon, en honderden andere leuke mensen naar Momentum geweest. Was fantastisch, veel mooie seminars en celebrations, en veel leuke mensen. Vandaag heb ik voor het eerst gekeken bij mijn nieuwe baantje bij Ferentes als drager in de uitvaart.

Verder, ik haal mijn Grieks weer op en doe tegelijk Bijbelstudie naar 1 Thessalonicenzen, Handelingen, seksualiteit, en de verschillen tussen verkondigen, discipelen maken, en onderwijzen. Soms put ik mezelf een beetje uit, maar ik vind het heerlijk om te doen. Stiekem beschouw ik mezelf al een beetje als exegeet of nieuw-testamenticus. Dat terwijl ik op de universiteit nog geen exegese heb gehad, en ik bij exegese op de Evangelische Hogeschool (een keuzevak dat bijna niemand deed) nooit aanwezig was. Ik overweeg exegetische blogposts te gaan schrijven en zelfs om een boek te gaan schrijven, maar dat laatste duurt nog wel een paar jaar. En die posts? Ik ben nog op zoek naar een goede werkwijze. Hoe diep moet/kan ik gaan? Moet ik een thema pakken, of een tekst, of beide? Heb ik wel de know-how om iets zinnigs te kunnen zeggen? Ik hoop het, mijn inspiratie voor emerging church gepraat is een beetje opgedroogd.

Ik hoop binnenkort een monitor te hebben, zodat we een vaste pc hebben in Casa Lupos Posse. Ik zit nu op de laptop van mijn huisgenoot, en beiden verdwijnen morgenavond richting Zwolle voor vier weken. Iedereen die zit te wachten op posts van mijn kant, bid gerust dat die monitor hier voor het weekend is :D

P.S. Zo goed, Linda? ;-)

Je passie bewaken

2007-06-18T11:39:00.000+02:00

Afgelopen weekend heb ik een 'DNA-training' voor gemeentestichters gevolgd met Ronald van der Molen. DNA staat voor Droom, Netwerk, en Actie. Stap voor stap vlogen we door het proces van het doordenken en starten van een nieuwe gemeente of groep. Van "wat is je droom" en "waar wil je heen", tot het opbouwen van een team en een DISC-test, met als toetje op zondag input van een paar profetische mensen. Waw!

Het belangrijkste wat ik mee naar huis heb genomen is passie. Ik besef nu pas hoeveel van mijn oorspronkelijke passie verdwenen is. Geroofd, verstikt, vergeten. Mijn passie voor zuiverheid, voor liefde, voor de kracht van Gods Geest, er was nog maar zo weinig van over. Mijn roepingsbesef dat ooit brandde in mijn binnenste, was ondergesneeuwd en uitgedoofd.

Tijdens het weekend bad één van de andere deelnemers voor mij. Ik had hem niks verteld waar hij over moest bidden, en hij wist niet veel van mij, maar veel van wat hij bad was zó raak. Hij begon te bidden voor vuur in mijn leven, voor brandende passie. Hoe wist hij dat ik dat nodig had? Ik wist het zelf niet eens! Hij bad voor mijn schrijfwerk, dat ik zou schrijven, schrijven, schrijven, en schrijven. Dat ik vanuit Gods aanwezigheid dingen zou schrijven waarin anderen Gods aanwezigheid proeven. Hoe wist hij dat ik graag schrijf, en het te weinig doe?

Hij bad ook voor enge dingen. Zoals een 'apostolische mantel', ik moet nog maar eens vragen wat dat betekent. Ik denk dat het een soort pinksterterm is voor het vermogen om Gods Koninkrijk te brengen op plaatsen waar het nog niet is. En hij zei dat ik mensen zou dienen in mijn stad, mijn land, en in andere landen, in andere talen. Ik zag mezelf al een opzwepende preek houden in Engeland, haha. Toch maar eens aan mijn uitspraak gaan werken...

Het is zo makkelijk om je passie te verliezen. Je hebt je studie en/of je werk, vrienden en familie om je heen met allemaal een eigen verhaal, eigen problemen, eigen behoeftes, je hebt altijd van alles te doen en vaak een volle agenda. Nou ja, ik wel. Maar hoe bewaak je je passie? Laten we eens kijken naar de gelijkenis van het zaad in Marcus 4:1-20. Jezus vertelde het volgende verhaal:

'Luister. Iemand ging eens naar zijn land om te zaaien. Tijdens het zaaien viel een deel van het zaad op de weg, en de vogels kwamen en aten het op. Een ander deel viel op rotsachtige grond, waar maar weinig aarde was, en het schoot meteen op omdat het niet diep in de grond kon doordringen; en toen de zon opkwam verschroeide het jonge groen, en omdat het geen wortel had droogde het uit. Weer ander zaad viel tussen de distels, en de distels schoten op en verstikten het en het bracht geen vrucht voort. Maar er waren ook zaadjes die in goede grond vielen en wel vrucht voortbrachten: ze schoten op en groeiden en droegen vrucht. Sommige leverden het dertigvoudige op, andere het zestigvoudige en weer andere het honderdvoudige.' (Vers 3-8)

Waw, mooi verhaal. Maar wat betekent het nu? De leerlingen vroegen zich dat ook af. Jezus legt het als volgt uit:

'De zaaier zaait het woord. Sommigen zijn als het zaad dat op de weg valt: het woord wordt wel gezaaid, maar wanneer ze het gehoord hebben, komt meteen Satan om het woord weg te graaien dat in hen gezaaid is. Anderen zijn als het zaad dat op rotsgrond is gezaaid: wanneer zij het woord hebben gehoord, nemen ze het meteen met vreugde in zich op, maar in hen schiet het geen wortel, ze zijn te oppervlakkig, en als ze vanwege het woord worden beproefd of vervolgd, houden ze geen ogenblik stand. Weer anderen zijn als het zaad dat tussen de distels is gezaaid: ze hebben het woord wel gehoord, maar de zorgen om het dagelijks bestaan en de verleiding van de rijkdom en hun verlangens naar allerlei andere dingen komen ertussen en verstikken het woord, zodat het zonder vrucht blijft. Maar er zijn ook mensen die zijn als het zaad dat op goede grond is gezaaid: zij horen het woord en aanvaarden het en dragen vrucht, sommigen dertigvoudig, anderen zestigvoudig en weer anderen honderdvoudig.' (vers 14-20)

Sommige mensen geven gelijk uit handen, wat God hen gegeven heeft. Dat schiet niet op. Anderen ontvangen het, maar nemen het niet diep in zich op. Ze zijn oppervlakkig, en het duurt niet lang voor het weer sterft. De derde groep ontvangt van God, neemt Gods woorden diep in zich op, maar uiteindelijk zijn hun zorgen, geld of verlangens sterker. Het werk van God begint goed en veelbelovend, maar wordt verstikt. De vierde groep heeft geen specifieke kenmerken, ze zijn gewoon zoals het bedoeld is, zonder barriéres of moeilijkheden. Nou ja... het zaad is sterker dan hun barriéres en moeilijkheden. Ze ontvangen Gods woord in zich, en het heeft de uitwerking die het hoort te hebben: ze dragen vrucht.

Dus hoe bewaak je je passie? 1) Ontvang Gods Woord, zowel de Bijbel, als de dingen die hij tegen jou persoonlijk zegt. 2) Sluit het in je hart, laat het niet een randverschijnsel zijn in je leven, maar leef vanuit wat God tegen je zegt. 3) Zorg ervoor dat zorgen om het dagelijks bestaan, de verleiding van de rijkdom, en verlangens naar allerlei andere dingen, nóóit belangrijker zijn dan wat God tegen je zegt. Plaats al die dingen onder Gods Woord, geef Gods Woord prioriteit. Anders zullen ze je passie vroeger of later verstikken.

Mm... nu ga ik maar eens doen wat ik zojuist gezegd heb...

P.S. Naar aanleiding van het gebed van die kerel wil ik met grotere regelmaat gaan schrijven. Ik hoop dat het niet alleen bij een voornemen blijft.

Oom Gijs en Lukas van der Neut

2007-06-11T23:17:00.000+02:00

Ik dacht dat ik donderdagavond een topavond had, toen ik ontdekte dat mijn eerste artikel op Shiftzine gepubliceerd is: Clicky!

Maar mijn vrijdagavond was stukken beter. Om kwart voor acht ben ik oom geworden van een prachtig klein ventje: Lukas van der Neut. Met dank aan mijn grote broer Matthijs en zijn Marjon.

Ontzettend mooi ventje is dat neefje van mij. Zo klein, kwetsbaar en hulpeloos, en toch de stamhouder van onze Van der Neuten-familie. Wonderlijk. Zijn vingertjes zijn zo dun als een letter van deze tekst, zijn oortjes nog geen drie centimeter groot.

Nu gaat Gijs slapen.

UPDATE: mijn vervolgartikel is ook gepubliceerd: Clicky!. Er zijn ook verwijzingen naar mijn artikel(en) geplaatst op Alpha Online en Joel News. Ach, misschien is het allemaal niet heel veel, maar ik geniet er zeker wel van! Nu even nadenken over mijn volgende artikel...

Long time, no see

2007-06-06T19:21:00.000+02:00

Poe, ik weet niet eens waar ik moet beginnen met de lezer een update te geven. De afgelopen tijd (weken? maanden?) zijn mijn tijd en mijn aandacht steeds opgegaan aan allerlei andere activiteiten. Ik ben minder druk dan eerst, omdat ik mij minder druk maak. Dat scheelt al een stuk. Maar afgelopen tijd ben ik door een bescheiden crisis heengegaan.

Ik zou niet weten waar ik moet beginnen met de afgelopen tijd te beschrijven. Ik weet niet hoe ik aan een crisis ben gekomen, wat hij nu precies inhield, en hoe het mij beïnvloed heeft. Het heeft voor een deel te maken met mijn levensomstandigheden hier in Casa Lupos Posse. Meer vrijheid, meer verantwoordelijkheid: zelf bepalen wat ik wanneer hoe moet doen. Geen ouders in huis, wel twee kanjers van huisgenoten - die desalniettemin best vervelend kunnen zijn - het zelf doen van allerlei huishoudelijke taken, een andere financiele situatie.

Min of meer daarmee samenhangend heb ik niet zo'n goede tijd met God achter de rug. Ik bracht minder tijd met God door, mijn geloof werd steeds rationeler (met dank aan de theologiestudie) en functioneler (met dank aan mijn functie in het gebedswerk), en ik worstelde met oude zondes. Gevoelsmatig had ik last van rusteloosheid, lusteloosheid, ontmoediging, frustratie, en een gebrek aan richting, hoop en nut. Ik voelde me te kort schieten, ik vroeg mezelf af waar ik het allemaal voor doe, en soms had ik de neiging om in bed te gaan liggen en er niet meer uit te komen. Daarnaast is mijn relatie met Iris ook door een moeilijke tijd heen gegaan. Kwam dat omdat ik slecht in mijn vel zat, of waren er gewoon dingen die we recht moesten trekken? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Daarnaast kost mijn studie soms wel aardig wat tijd, en zijn mijn vakken dit blok strontvervelend.

Met dank aan Iris, mijn huisgenoten, en nog een handjevol andere mensen ben ik bezig om er weer uit te komen. Ik ben begonnen God weer op nummer één te zetten, maar het blijft lastig om hem ook prioriteit nummer één te maken in mijn agenda. Iris is mijn prioriteit nummer twee, en het gaat de laatste weken ontzettend goed met ons. Ik hou op dit moment meer van haar dan ik ooit van haar heb gehouden. Het huishouden kan ik trouwens ook steeds beter aan. En ik ben opnieuw bezig te kijken naar mijn prioriteit nummer drie: Gods Koninkrijk in Utrecht.

Wat wil God doen in Utrecht? Hoe wil God mij daarin gebruiken? Wat is mijn rol? Wat kan ik als discipel van Jezus voor onze mooie stad betekenen? God zegent de gebedsgroepjes zichtbaar. We zijn met ongeveer achttien bidders en vier groepjes, en er zijn een aantal tweedejaars enthousiast voor geworden. Binnen NSU ben ik in gesprek over gebed, twee verenigingsgenoten willen ministry-avonden gaan organiseren waarop een team bidt voor elkaar, voor wie langs komt en voor zich wil laten bidden, voor NSU en voor Utrecht. Het bestuur is enthousiast over mijn ideeën en wil investeren in gebedstrio's. Mijn partner in crime Anna is enthousiast. Ik ben ook enthousiast, maar ik hik aan tegen de organisatievorm, en ergens ben ik ook bang. Ik ben bang dat men een commissie opzet, ministry-avonden organiseert, gebedstrio's opstart, and that's it. Dat het een vormpje of een dingetje wordt dat we draaiende houden. Wat je zo vaak ziet in de kerk. Hoe kunnen we voorkomen dat we dingen dichtgooien of laten verstarren, hoe laten we dingen open naar boven toe? Hoe behoudt je geestelijk leven? Ach, misschien zie ik wel leeuwen en beren.

En het grote plaatje? Ik communiceer graag. Netwerken, onderwijzen, schrijven. Ik heb besloten minstens één keer per week iets te willen schrijven, op mijn blog, voor shiftzine, of anderszins. Verder zie ik mezelf steeds meer als een zendeling naar Utrecht. Ik geloof dat God me hierheen gezonden heeft, dat hij me hier wil hebben om hier door me heen te werken. Dat is voornaamste reden dat ik hier ben: God wil iets door me heen doen. Maar wat dan? Ik zie mezelf in toenemende mate als een theoloog (in opleiding), een verhalenverteller, een leraar, een trainer en coach, een pionier, een aanjager, een leider, een voorbidder, een dienaar en priester (in de zin van 1 Petrus 2:5 en 9), en een getuige van God. Mwoah, daar kan ik wel even mee vooruit.

Ik krijg weer zin in de toekomst. Dat heb ik lange tijd gemist, maar met God ga ik een mooi, vruchtbaar leven tegemoet. En dat is wat ik noem het leven in overvloed.

Theophano Project. Reconnect Justice and Prayer.

2007-05-14T14:48:00.000+02:00

Mijn Rooms-katholieke blogvriend Archie de Ceuninck van Capelle heeft de ondertitel en de opzet van zijn blog verandert. Heel concreet wil hij zich bezighouden met gebed, gerechtigheid, en de connectie daartussen. Heel erg interessant. Hij schrijft zelf:

De laatste titel geeft de huidige stand van zaken weer. Ik heb posts gehad over broederschappen, psalmgebed en over rechtvaardigheid. Nu is rechtvaardigheid een zeer fundamentele bijbelse categorie. Het is een morele categorie die maatschappelijk belang heeft. De broederschap kun je zien als een verbond tussen mensen die door God geroepen zijn om te strijden (geweldloos) voor rechtvaardigheid. Strijd voor rechtvaardigheid speelt een hoofdrol in het psalmgebed. Het gebed is het hart van deze strijd. God voedt ons in het gebed met zijn Woord en wij brengen onze inzet voor zijn Aanschijn. Bidden wordt een vorm van verzet tegen het kwaad en een acte van aanhankelijkheid aan de God van rechtvaardigheid, Hij die de toevlucht voor weduwen en wezen is. Gebed wordt zo maatschappelijk gezien ‘gevaarlijk’, maar ook veel spannender. En veel bijbelser. Ik wil niet zover gaan als de profeten Elia en Samuel, die grote bidders waren maar ook de vijanden van God met hun eigen zwaard in mootjes hakten. Maar iets van hun ijver voor de zaak van God lijkt mij bemoedigend voor de broeders en zusters nu die op dezelfde manier voor de goede zaak zich inzetten.

Wat betreft gerechtigheid heb ik veel te leren. Ik ben vaak te druk, te lui en/of te onverschillig om me druk te maken over (maatschappelijk) onrecht. Slechte zaak, ik weet het. Op dat punt loop ik eigenlijk ook achter op onder andere 24/7 prayer (Prayer. Mission. Justice.) en Shiftzine (dat streeft naar een Jezus-beweging van gebed, gemeenschap, missie en gerechtigheid). Ik informeerde gelijk maar even of Archie beschikbaar is voor spreekbeurten. Een avond over gebed en rechtvaardigheid lijkt me een goed iets voor mijn gebedsnetwerk.

Trouwens, Archie's ideeën over broederschappen en de oecumenische (=interkerkelijke) dialoog die daaruit voortgekomen is, vind ik ook erg boeiend. Een groep mensen die zich gezamenlijk bezighoudt met gebed, sociale betrokkenheid (of rechtvaardigheid ;-) ) en inhoudelijke bijdragen, daar zou ik wel aan mee willen doen!

Opeens vraag ik me af wat mijn opa er van zou vinden dat ik wordt geïnspireerd en bemoedigd door een "paapse"... ik ben blij dat de verzuiling voorbij is, en we ruimdenkend en nederig genoeg zijn geworden om een écht inhoudelijk interkerkelijk gesprek te voeren. Prijs God voor het postmodernisme? Wie weet... wie weet.

Misschien is het net als in Lord of the Rings. Rooms-katholieken en protestanten zijn, net als de elven en de dwergen, van oudsher op zichzelf gericht, en vaak te trots om de ander op gelijke hoogte te schatten. Maar die ene grote Zoektocht en die ene grote Opdracht overstijgt die trots, en brengt ons samen in onwaarschijnlijke gezelschappen... die Tolkien was zo gek nog niet.

Epilepsie

2007-05-11T17:48:00.000+02:00

UPDATE III
All is well.

Het is nu zondagavond, elf uur. Ik zal kort het verhaal vertellen. Mijn vader was vrijdagmiddag op zijn werk, met zijn compagnon en een werknemer. Gelukkig was hij niet alleen, en gelukkig is hij niet omgevallen. Zijn compagnon belde een ambulance en mijn moeder, die mijn vader samen naar het ziekenhuis brachten. Daar is hij aardig opgeknapt en zaterdagmiddag mocht hij weer mee naar huis. We waren allemaal erg geschrokken, maar we zijn weer bijgekomen van de schrik.

O ja, dit is de tweede, de vorig was in 1993. De tijd vlieg!

UPDATE II
Het is inmiddels zaterdag, vijf uur 's middags. Mijn vader is alweer thuis, alles is goed, en we zijn weer bijgekomen van de schrik. Gelukkig maar.

UPDATE
Ik had zojuist mijn broer Guido aan de lijn, die mijn ouders heeft opgezocht in het ziekenhuis. Het gaat goed met mijn vader, hij mag wel een nachtje blijven, maar er is niks ernstigs aan de hand. Phew!

ORIGINELE POST
Een uur geleden belde mijn moeder: ze ging met mijn vader naar het ziekenhuis, hij heeft weer een epileptische aanval gehad. De tweede aanval die mijn vader heeft. De vorige was jaren terug, ik zat op de basisschool en ging zwemmen met klasgenootjes. Toen ik terugkwam, was mijn vader weg. Sindsdien slikt hij medicijnen, maar blijkbaar geven die geen honderd procent veiligheid.

Ik zou nu naar Woerden gaan, maar Iris en ik blijven voorlopig even in Utrecht, totdat we weten of we naar huis of naar het ziekenhuis kunnen komen.

Ik werk deze post bij als ik meer weet.

Studie, gebed, en NSU

2007-05-10T22:31:00.000+02:00

Morgen moet ik er aan geloven... nog tien en een half uur, en ik heb weer een tentamen Hebreeuws over het onregelmatige werkwoord. Ik heb me aardig suf gestudeerd, dus dat zal wel goed komen. Ik moest ook een opdracht maken voor systematische theologie, daarvoor ben ik aardig op weg 'geholpen' door een aantal medestudenten. Juist...

Tussen het studeren door afgesproken met Anna, tweede van links op de foto, om te praten over gebed binnen NSU. Het was goed om onze ervaringen, ideeën en inzichten te delen. Sinds vanmiddag ben ik nog overtuigder van het belang van de inbreng van vrouwen, ook op het 'niveau' van leiderschap.

Om wat inhoudelijks te vertellen: onze insteek is om eerst te kijken wat er al gebeurt op het vlak van gebed. Ongetwijfeld zijn er al gebedsgroepjes of -trio, zijn er mensen die voorbede doen voor NSU en Utrecht, zijn er mensen die Gods stem verstaan en profetische indrukken delen, etc. We willen zoveel mogelijk van die mensen benaderen en met elkaar om tafel gaan zitten. Dat is stap twee: een netwerk bouwen. Samen onze ervaringen delen, elkaar bemoedigen, van elkaar leren, en vriendschappen opbouwen. Ik ben erg benieuwd wat ik van anderen kan leren, en of ik zelf ook iets zinnigs heb te vertellen. Vanuit het netwerk willen we een gebedsbeweging op gang brengen door naar buiten gericht te zijn en te werken aan vermenigvuldiging. Bidders nodigen nieuwe bidders uit, groepjes starten nieuwe groepjes, voorbidders rusten nieuwe voorbidders toe, leiders trainen nieuwe leiders.

Vanuit mijn ervaring met de faculteit kan ik veel dingen zeggen, maar Anna wees me ook op verschillen. De gebedsgroepjes op de faculteit staan los van de faculteit zelf of de studie. Het zal de docenten een worst wezen wat we in onze tussenuren doen. NSU is anders: dat is een plek waar mensen komen voor gezelligheid en geestelijke zaken, en binnen een gebedstrio ben je ook bezig met groeien in vriendschap en in je relatie met God. Wat wij willen gaan doen met gebed en gebedgroepen moet dus een plaats krijgen binnen de vereniging, en daar zit een moeilijk spanningsveld: enerzijds moet het een plaats krijgen binnen de organisatie en de structuur, anderzijds moet het zo vrij en open mogelijk blijven. Lastig... Ons idee was om een 'commissie' in de bestaande structuur te laten draaien, en die commissie ondersteunend te laten zijn voor een 'organisch' netwerk van bidders en gebedsgroepjes. Maar daar moeten we nog een boom over opzetten.

Wat merkwaardig is: als je bewust een netwerk wilt bouwen, heb je een soort 'leidersrol' of centrale functie. Maar in een echt, decentraal netwerk heb je geen centrale rol. Je streeft dus via een centrale rol naar geen centrale rol. Ook opvallend: gebed en vriendschap/gemeenschap/netwerk kun je niet 'maken' of controleren, het is niet maakbaar. Zowel God als mensen kun je niet beheersen, en dat moet je ook niet willen. Tegelijk werk je daardoor wel met twee ongrijpbare factoren...

Ok, genoeg geratel. Hopelijk post ik later meer. Mochten mensen nog goede ideeën hebben: ik hou me aanbevolen.

Plaatje

2007-05-04T15:42:00.000+02:00

Te veel tekst, te veel serieuze inhoud. Dit plaatje vond ik gisteravond en heb ik als achtergrond ingesteld. Mijn huisgenoot en ik liggen nog steeds dubbel als we de pc aanzetten. Over stereotypes gesproken... :D

De hokjes voorbij

2007-05-04T15:07:00.000+02:00

De reacties van Rick en Linda op mijn post over de ongetemde man en de emerging church zijn duidelijk: ga niet in hokjes denken. Rick schrijft soortgelijke dingen bij Martijn en Rosalie. En ik geef ze groot gelijk.

Ik heb vooral moeite met het indelen van vrouwen en mannen in hokjes. Als van vrouwen het ene en van mannen het andere wordt verwacht, is het vreemd als een man of vrouw niet aan die verwachtingen voldoet. Aneta, mijn vrouw, heeft een sterke, wilskrachtige persoonlijkheid. Daarmee wordt zij vaak door anderen in het hokje "manwijf" ingedeeld. In reageer wat meer secundair op zaken. Ben ook wat rustiger en bedaarder. Dus mensen die ons niet kennen zeggen direct dat Aneta de broek aan heeft. Dat is letterlijk gezien wel zo, maar zoals ze het bedoelen zeker niet, omdat wij besluiten gezamenlijk nemen. We bomen samen regelmatig avonden over onze wensen en gedachten en komen zo tot besluiten voor ons leven. Door uiterlijkheden bepalen buitenstaanders hoe wij zijn, en dat is niet prettig. (Rick)

Wij hebben te vaak meegemaakt dat ook wijzelf in een hokje werden geduwd, doordat christenen een dergelijk soort boek hadden gelezen. Dan werd tegen mijn vrouw Aneta gezegd dat ze vooral maar eens wat meer onderdanig moest zijn. En ik moest toch vooral maar eens de leiding op me nemen. Terwijl we samen een weg hadden gevonden om ons leven met elkaar te delen. Aneta op haar primair reagerende manier en ik op mijn secundair reagerende manier. (Rick)

Als ik de beschrijving van man en vrouw lees, herken ik me er voor een deel in, maar voor een ander deel ook weer zeker niet. Ik ben geen strijder en voel geen behoefte om een mooie vrouw te redden. Die van mij redt zichzelf wel! Hetzelfde geldt zeker voor Aneta. Die wil zelf vechten, zelf op avontuur uit en zeker niet door mannen als mooie vrouw worden beschouwd. Wie zijn wij dan, als je strikt Eldridge volgt? (Rick)

Mijn gedachten erover zijn als volgt. We hebben als mensen allerlei eigenschappen. Die eigenschappen mogen we accepteren als mens. Dat ik creatief ben, gevoelig ben voor bepaalde zaken, graag praat en soms ook weer niet, zegt niets over mijn man-zijn, maar over mijzelf. Dat mijn vrouw heel analytisch kan denken, snel haar woordje klaar heeft, een sterke leidersfiguur is, zegt iets over haarzelf, niets over haar vrouw-zijn. (Rick)

Rick, ik ben het roerend met je eens. Ik denk niet dat ik van veiligheid en zekerheid hou, en voel me ook niet geroepen om in dat typische vrouwenhokje te kruipen. aan de andere kant zitten we vaak in de positie dat het initiatief voor avontuur bij onze man ligt, maar ik moet zeggen dat ik er wel altijd voor te porren ben geweest, beweging en nieuwe dingen.
Ik ben wel graag mooi ;) maar ik word inderdaad ook een beetje kriegelig van het beeld van de mooie prinses in de toren die lijdzaam wacht op haar prins. Pff, geef mij maar een paard dan sjees ik zelf wel. (Linda)

Man en vrouw zijn verschillend, maar "de man" en "de vrouw" bestaan niet, alleen maar heel veel verschillende mannen, en heel veel unieke vrouwen. Mannen en vrouwen op één hoop gooien is een slecht idee, maar met mannen op één hoop gooien en vrouwen op een andere schieten we niet veel op. Stereotypes kloppen soms wel en soms half: er zijn mannelijke leiders en krijgers, en er zijn vrouwen die de mooie prinses willen zijn. Maar er zijn ook genoeg vrouwen met strijdlust en leiderschapspotentieel, en genoeg mannen die communicatief ingesteld en fijngevoelig zijn. Het zou een saaie boel zijn als God echt maar twee soorten mensen zou maken. Hij schept een oneindig aantal soorten, en van ieder soort maar ééntje.

Als ik het even laat bezinken, kom ik tot de conclusie dat ik het veel belangrijker vind om ieder uniek mens te laten weten dat hij of zij geaccepteerd en waardevol is, dan dat ik de verschillen tussen mannen en vrouwen begrijp. We hebben geen rolpatroon nodig waaraan we moeten voldoen, we hebben toestemming nodig om onszelf te zijn.

Verrek, dat is precies waar John Eldredge zijn boek mee inleidt. Mannen en vrouwen hebben toestemming nodig om zichzelf te zijn, geen extern "zo moet het"-verhaal.

Hebben rolpatronen en hokjes dan geen betekenis? Ik weet het niet zo goed. Maar laten we elkaar en onszelf maar gewoon accepteren zoals we zijn.

Man en vrouw - Wat bloggers zeggen

2007-05-03T16:49:00.000+02:00

Voor de volledigheid van mijn reeks over mannen en vrouwen in de kerk (1 2 3) wil ik nog een samenvatting geven van wat er gezegd is op Matthijs' blog in februari, en van een bloggesprek bij Rosalie en Martijn Vellekoop de afgelopen tijd.

Volgens mij zijn mannen meer intentioneel en initiërend, en vrouwen meer flexibel en reagerend. "Ik wil een gemeente stichten" is eerder een mannelijk statement. ... Bovendien, het is volgens mij mannen eigen om iets eerst te willen begrijpen, voor ze het gaan doen, en ze al doende steeds meer willen begrijpen. Een vrouw stapt minder snel in de auto naar Den Haag om met onbekenden een toch min of meer functioneel netwerkgesprek te gaan houden. Als een vrouw een gemeente zou willen stichten, zou ze eerder geneigd zijn het te bespreken met haar vriendinnen, lijkt mij. (ikzelf op Matthijs' blog)

De reden dat ik niet nog een keer meega is omdat ik er niet zo van houd dat veel dingen in de 'bla-bla-sfeer' blijven hangen. ... Ja, liever zie ik iets praktisch/ concreet gebeuren ipv dat ik er avonden overheen discussieer. Ook is het zo dat ik niet echt iemand ben om met mensen die ik niet ken hele gesprekken te voeren. Daarom heb ik nu met gijs afgesproken dat ik niet meer mee ga naar de netwerkavonden maar wel als hij bij mensen echt op bezoek gaat. En dat bevalt goed! (Iris op Matthijs' blog)

Maar misschien ... is de realiteit inderdaad dat er meer mannen hierover nadenken dan vrouwen. Vrouwen kunnen zich misschien nog beter kwijt in de bestaande kerkstructuren, maar ook dat zou ik niet met zekerheid durven zeggen. Maar het is wel opvallend als je bedenkt dat de meerderheid van de Christenen van het vrouwelijk geslacht is. Ik denk dat het feit dat de blogwereld nog voornamelijk uit mannen bestaat met name van invloed is op het feit dat er weinig vrouwen naar de netwerkmeetingen komen. Maar waarom dat dan weer zo is weet ik ook niet. (Eveline Hund op Matthijs' blog)

Nog even een laatste gedachte om over na te denken. Zou het zo kunnen zijn dat de lage betrokkenheid van vrouwen in dit soort dingen te maken heeft met een nog steeds (al is het vaak bedekt) heersend idee dat 'ministry' volgens de bijbel iets voor mannen is? Hoewel ik geloof in vrouwen in de bediening, merk ik dat ik zelf ook vaak naar Dave kijk als het om geestelijke dingen gaat. Ik vind vaak dat hij de eerste stappen moet zetten en het voortouw nemen. En ik luister ook liever naar een man die staat te preken dan een vrouw. En vrouwelijke voorgangers zijn ook niet mijn favoriet. En dat alles terwijl ik het in theorie niet onderschrijf. Als dit een onderliggend probleem is, dan gaan er veel potentiele molens verloren. Misschien zaak voor de mannen in de bediening om te investeren in het stimuleren van de vrouw? (Eveline Hund op Matthijs' blog)

Mannen hebben de neiging veel met het verstand te doen. Vrouwen hebben een andere inslag. Juist daarom is het belangrijk met elkaar samen te komen en te luisteren waarom vrouwen zich op deze bijeenkomsten wellicht niet thuis voelen. ... God schiep man en vrouw. En ook in leiding geven en gemeente stichten heeft hij beiden naast elkaar nodig. (Rick op Matthijs' blog)

De laatste tijd maak ik me zorgen om de rol die vrouwen spelen, rond nieuwe kerkvormen ... Een ander ding is de rol van vrouwen bij het nadenken over nieuwe kerkvormen. Regelmatig komen we met een groep van zo’n twintig mensen uit heel het land bij elkaar om daarover na te denken. Er is een soort netwerk aan het ontstaan van mensen die bezig zijn met ‘Emerging Church’ (zie artikel Martijn als je niet weet wat dit is). Deze netwerkavonden bleken na verloop van tijd echt een mannenaangelegenheid te worden. (Rosalie op haar blog)

De rol van vrouwen bij het nadenken van nieuwe kerkvormen… vooralsnog een pijnlijk punt. Wat mij betreft moeten wij mannen een hoop leren van vrouwen en over vrouwen, en hen actief betrekken bij het denk- en vernieuwingsproces. Mijns inziens hebben we de input van vrouwen nodig, anders functioneren we op halve kracht. Dus Rosalie, laat je stem horen! Ik beloof bij deze te luisteren. (of ga ik hier spijt van krijgen?) Wat mij betreft is het betrekken van vrouwen in het leiderschap onderdeel van de reformatie die we nastreven. (een gedeelte van mijn reactie)

Moeten de mannen of de vrouwen veranderen? Allebei. Als één van beiden verandert, loopt het spaak. Mannen moeten vrouwen meer ruimte bieden om hun input geven, en waarschijnlijk de ’structuur’ van de conversatie fundamenteel veranderen - van een sterke rationele en functionele nadruk naar een balans tussen rationeel - emotioneel en functioneel - relationeel. Vrouwen moeten instappen in de ruimte die dan ontstaat, of assertief zijn en ruimte voor zichzelf creëren, om hun stem te laten horen en hun bijdrage te leveren. Jullie hebben de helft van de puzzelstukjes en zijn net zo belangrijk als al die kerels, niet waar? (weer ikzelf - ik hou maar niet op)

Je hebt helemaal gelijk dat de mannen iets meer ruimte moeten geven en de vrouwen wel iets assertiever mogen zijn. Het gaat vooral om het evenwicht denk ik. Het is ook niet de bedoeling dat vrouwen de hele boel gaan overnemen. :-)

Het is er nu zo ingeslopen dat mannen het voortouw nemen, het nadenkwerk doen en de taken op zich nemen. We zullen waarschijnlijk wel echt gericht moeten nadenken hoe we vrouwen meer kunnen betrekken. Sommige dingen zullen misschien ook moeten veranderen om meer vrouwen te kunnen betrekken. De netwerkavond bijvoorbeeld, misschien is dat meer een vorm waar mannen zich prettig bij voelen (Rosalie)

Ben het met je eens. Nu volgt misschien een lastige vraag: wat zou een vrouwvriendelijke vorm zijn van een netwerkavond? Mijn stelling is dat de netwerkavonden in Den Haag voortreffelijk voorzien in een behoefte die leeft onder mannen (en dat is nodig ook!), maar dat vrouwen andere behoeften hebben. ... Zou het mogelijk zijn om één vorm te ontwikkelen waarin mannen en vrouwen zich thuis voelen en op weg geholpen worden?

Ik geloof dat dingen die besproken worden op de netwerkavond en in de blogosphere en de kringen daaromheen, een grote rol kunnen gaan spelen voor de kerk van de toekomst in Nederland. En we kunnen het ons niet veroorloven om op halve kracht te blijven draaien. De vrouwelijke helft (tweederde? driekwart?) van de kerk heeft een essentiele bijdrage, die we niet kunnen missen op het ‘niveau’ van de netwerkavonden, missionaire denktanks, de blogosphere, etc. (mijn reactie)

Vrouwvriendelijke netwerkavond… Ik denk dat netwerken veel meer iets mannelijks is. Ikzelf vind het lastig om met mensen die ik niet ken meteen een leuk praatje te beginnen en dan moet je ook nog eens steeds van tafel wisselen. Dit lees ik ook in de reactie van Iris. Aan de andere kant vind ik het wel gaaf om mensen te leren kennen die over dezelfde dingen aan het nadenken zijn. Dus de inhoud is prima, maar de vorm wat minder. Die praatjes tussendoor vind ik trouwens wel geweldig. Erg leuk om te horen waar anderen mee bezig zijn.

Wat dan wel? Misschien moet er toch meer een programma zijn, zodat er wat minder nadruk ligt op netwerken. Of iets kleinschaliger zodat je de mensen ook echt leert kennen. Nu spreek je veel mensen op een avond en de volgende keer zijn er weer nieuwe mensen. Misschien hebben vrouwen ook wel andere gespreksonderwerpen dan mannen. Ik vraag me bijvoorbeeld af hoe ik met niet-christenen relaties aan kan gaan zonder verborgen agenda, terwijl Martijn meer over dat C1 en C5 model nadenkt. (Rosalie)

Is netwerken iets mannelijks? Mannen zijn wel meer groepsgericht, en wellicht in een club van dertig netwerkers beter thuis dan vrouwen. Misschien moeten we maar erkennen dat de vorm nuttig en waardevol is voor mannen. Maar hoe en waar haken de vrouwen dan in? Bij de persoonlijke relaties? Ik schat zo in dat een vrouw meer heeft aan vriendschap met twee of drie stellen die óók bezig zijn met missionair gemeente zijn. Dan mag de man die op de netwerkavonden aan de haak slaan, haha. ;-) De relationele kracht van vrouwen kan erg nuttig zijn om vriendschappen op lange termijn in stand te houden. (?) Tjonge, ik hou maar niet op met speculeren.

Tegelijk raakt dit ook aan extraverte vs. introverte persoonlijkheden. My goodness, zit er een psycholoog in ons netwerk? :S :p

Hebben vrouwen en mannen verschillende gespreksonderwerpen? Ik merk dat discussiëren over theologie en abstracte modellen beter gaat met mannen, en persoonlijke dingen delen makkelijker met vrouwen. Onder mijn medestudenten theologie schat ik in dat de vrouwen (ongeveer éénderde) vaak van het pastorale type zijn en beter ‘normaal Nederlands’ praten dan de kerels.

Zouden mannen een soort onontdekt gen hebben om moeilijke termen te verzinnen, maakt niet uit op welk gebied? ;-) (groepscultuur oid) (mijn reactie)

De psychologie van man en vrouw, en de relevantie voor kerk zijn

2007-05-03T15:27:00.000+02:00

Dit is mijn derde post in een reeks over mannen en vrouwen in de kerk. Mijn eerste post was een verklaring en een begin van mijn zoektocht. In mijn tweede post kijk ik naar wat John Eldredge zegt over man en vrouw, en wat dat voor ons betekent. Nu kom ik toe aan de beloofde psychologische verdieping - of een poging daartoe.

Via google kwam ik niet erg ver. Ik vond een aantal dingen op de site van Psychologe Magazine.
- Mannen zijn meer competitiegericht. (Psychologie Magazine)
- Voor vrouwen is het belangrijker om sociale contacten te behouden en nieuwe contacten te leggen, terwijl mannen daar minder waarde aan hechten en de sociale contacten vaker via hun vrouw laten lopen. (Psychologie Magazine)
- Vrouwen zijn flexibeler, mannen hechten mogelijk meer aan hoe dingen zijn en waren.
(Psychologie Magazine)

In mijn kast vond ik het boekje "Waarom vrouwen niet kunnen kaartlezen ...en aan een stuk door praten", met als ondertitel "Lessen voor mannen over vrouwen". Geschreven door Allan en Barbara Pease. Erg leerzaam, herkenbaar en hilarisch. Ik geef een aantal dingen weer die mij in dit verband relevant lijken. Het boekje werkt met thema's, dus die zal ik hier aanhouden.

Emoties van de vrouw
- Geef vergissingen toe. Een man zal zijn fouten niet toegeven omdat hij denkt dat de vrouw dan niet van hem houdt. De waarheid is echter dat een vrouw dan meer van hem zal houden. (p.7)
- Wordt niet boos wanneer zij je advies geeft. Voor haar betekent advies bieden vertrouwen opbouwen in een relatie; het wordt niet gezien als een teken van zwakte. (p.9)
- Door te praten over haar problemen verlicht een vrouw haar stress. Ze wil dat je luistert, niet dat je met oplossingen aankomt. (p.10)
- Vertel haar over je problemen. Voor een vrouw is het delen van problemen een teken van vertrouwen en vriendschap. (p.11)
- Bij persoonlijkheidstests kiezen mannen vooral bijvoeglijke naamwoorden voor zichzelf als kaal, concurrerend, bekwaam, dominant, assertief, bewonderd en praktisch. Vrouwen kiezen woorden als warm, liefhebbend, gul, sympathiek, aantrekkelijk, vriendelijk en gevend. (p.19)
- Vrouwen zien het toegeven van fouten als een vorm van verbondenheid en het opbouwen van vertrouwen. Echter, de laatste man die ooit toegaf dat hij een fout had gemaakt was Adam. (p.20)

De vrouwelijke hersenfuncties
- Vrouwen voelen zich graag veilig (p.33; zie de opmerking in mijn vorige post)

Vrouwenpraat
- Voor vrouwen heeft spraak een duidelijk doel, namelijk het opbouwen van relaties en het maken van vrienden - niet het oplossen van problemen. Laat hen dus maar praten. (p.44)
- Door te praten over dagelijkse problemen kan de moderne vrouw stress aan. Zij ziet het als verbondenheid en steunverlening. (p.48)
- Een vrouw praat om betrokkenheid te tonen en relaties op te bouwen. Als een vrouw veel tegen je praat, vindt ze je aardig. Als ze niet veel tegen je praat, heb je een probleem. (p.53)
- Een vrouw denkt hardop. Ze ziet dit als een teken van vriendschap en verbondenheid. Een man denkt dat ze hem een lijst met problemen aanbiedt waarvan ze verwacht dat hij die oplost. De kans is groot dat hij gespannen wordt of dat hij haar probeert te vertellen wat ze moet doen. Hou het gewoon bij luisteren. (p.58)
- De spraak van een vrouw vertoont geen structuur; ze kan het over verschillende onderwerpen tegelijk hebben zonder dat er conclusies worden getrokken. Praten is net als winkelen. (p.62)
- Voor mannen is praten het overbrengen van feiten. Ze beschouwen de telefoon als een communicatiewerktuig voor het overbrengen van feiten en informatie aan andere mensen; een vrouw ziet het als een middel om een band te creëren. (p.63)

Gewaarwordingen
- Wat algemeen bekend staat als 'vrouwelijke intuïtie' is merendeels het scherpe vermogen van een vrouw kleine details en veranderingen in het voorkomen of het gedrag van anderen op te merken. (p.78)
- Het meest waardevolle wat je kunt doen is actief naar een vrouw luisteren, en het achterwege laten van oplossingen. (p.85)

Pfoe... dat was een flinke rit. Eén van de dingen die het sterkst naar voren komt is dat vrouwen relationeel aangelegd zijn, meer dan mannen. Ze willen bij voorkeur niet rond een tafel gaan zitten om een probleem op te lossen, maar ze praten om vriendschappen op te bouwen, om vertrouwen en verbondenheid te creëren. Eerlijkheid en openheid zijn belangrijk. Luisteren is belangrijk. Fouten toegeven is belangrijk als vorm van verbondenheid en het opbouwen van vertrouwen. Praten over problemen is belangrijk om stress te verlichten en vertrouwen op te bouwen.

Voordat een 'netwerk' echt werkt voor vrouwen, is er een bepaalde mate van vriendschap, verbondenheid en vertrouwen nodig. Kwaliteit van relaties is belangrijker dan kwantiteit - liever drie mensen goed kennen dan dertig mensen oppervlakkig. Ze zoeken vrienden die luisteren, met wie ze hun problemen kunnen delen, en met ze wie open en eerlijk kunnen zijn tegenover elkaar. Zulke vriendschappen ontwikkel je niet op één avond, dat kost tijd. Ik denk dat voor een breed én diep netwerk, mannen én vrouwen nodig zijn. En veel tijd. Er zit een voortdurend spanningsveld tussen breedte (kwantiteit) en diepgang (kwaliteit) van relaties, maar we hebben allebei nodig.

Verder, vrouwen zijn flexibeler aangelegd (Psychologie Magazine), maar willen zich wel graag veilig voelen (Pease). Betekent dat dat veranderende omstandigheden niet erg zijn, zolang er maar iemand is om haar een veilig en vertrouwd gevoel te geven? Klopt het dan toch wat Eldredge zegt, dat vrouwen willen worden meegenomen op avontuur?

Wat de amateurpsychologie betreft wou ik het hier maar bij laten. Tot slot nog een tip voor de mannen: luister naar vrouwen als ze 'iets aanvoelen' zonder het uit te kunnen leggen. Het heet vrouwelijke intuïtie en het werkt. Als man begrijp je er niks van, maar vertrouw me, het werkt.

De ongetemde man en de emerging church

2007-05-03T14:19:00.000+02:00

Na mijn vorige post ga ik nu verder met Eldredge, voordat ik de psychologie induik. De kern van de boodschap van Eldredge is dat zowel mannen als vrouwen drie basale behoeftes hebben. Mannen willen niks liever dan ten strijde trekken, een avontuur beleven en een mooie vrouw redden. Vrouwen willen niks liever dan dat er voor hen of om hen gevochten wordt, dat ze worden meegesleept in een avontuur, en dat zij de mooie vrouw zijn. Volgens Eldredge hebben zowel de wereld als de kerk het hart van mannen en vrouwen misvormt, zodat de meeste christelijke mannen verveeld zijn en de meeste christelijke vrouwen moe zijn. Dat biedt een interessant perspectief. Zijn de mannen in het netwerk niet stuk voor stuk kerels die zich verveelden in de status quo van de kerk, en iets anders, nieuws, wilds en avontuurlijks wilden doen? Dat hun mannelijke verlangen om avonturen te beleven, strijd te leveren, risico's te lopen, hen ertoe dringt om te zoeken naar hoe het anders kan?

Ik wel.

De beschrijvingen en aansporingen van Eldredge hebben mij aangemoedigd om risico's te durven nemen, nieuwe wegen te begaan, nieuw gebied te betreden. Het woeste hart dat hij beschrijft, is voor mij en bij mij vooral een missionair, pionierend hart. Ik heb geen behoefte aan veilig kerkje spelen, ik wil leven op het scherp van de snede.

Mannen willen avonturen beleven en stijd leveren, omdat God een avontuurlijke God is, en een krijger. God nam een gigantische risico door de mens de heerschappij over de aarde te geven - en het ging inderdaad mis. God is bezig met een missie, een strijd, om zijn Koninkrijk opnieuw te vestigen op aarde - niet op de pats-boem-hatsikidee-nu-is-alles-goed-manier, maar op een manier vol risico's, strijd en avontuur. Hij laat de Messias, de gezalfde Koning die het Koninkrijk van God zou vestigen op aarde, als baby'tje geboren in een stal ergens in een uithoek van de wereld. Door de eeuwen heen werkt God door zijn leerlingen - geen superhelden, maar leerlingen - die beperkt, gebroken, zondig en goeddeels onwetend zijn. Is dat veilig? Efficiënt? Nee. Het is typisch zo'n plan dat alleen God kan verzinnen. Ik begrijp er eerlijk gezegd maar weinig van waarom God niet in één klap alle rotzooi opruimt die wij hebben gemaakt, maar het avontuurlijke spreekt mij wel aan. We moeten knokken om de wereld weer goed te maken. Niet met fysiek geweld, maar met liefde en de kracht van de Heilige Geest.

Kunnen wij het missionaire netwerk niet zien als een 'band of brothers' die op avontuur gaan, het oude vertrouwde achter zich laten, nieuw gebied betreden, risico's nemen, en strijd leveren? Misschien is dat een beter perspectief dan dat van een creatieve theologische denktank, of een praatgroep voor gemeentestichters. Creatieve theologie en gemeentestichting zijn absoluut essentieel, maar zijn alleen op hun plaats als ze voortkomen uit Gods liefdevolle, missionaire, avontuurlijke, strijdlustige Vaderhart.

Maar hoe zit het dan met de vrouwen? Wat betekent het voor kerkvernieuwing dat vrouwen (volgens Eldredge) niks liever willen dan dat er voor hen of om hen gevochten wordt, dat ze worden meegesleept in een avontuur, en dat zij de mooie vrouw zijn? Vechten voor een vrouw en mooi zijn kan ik niet zo goed plaatsen in dit geheel, maar met het meegesleept willen worden in een avontuur kan ik wel wat. Zouden de vrouwen door hun mannen meegesleept willen worden in een missionair pioniersavontuur? Dat betekent dat de bal vooral bij de mannen ligt, a) om te ontdekken wat ze nu eigenlijk willen, en b) om hun vrouw mee te nemen, met liefde en wijsheid te begeleiden in hun avontuur. Vrouwen hebben meer dan mannen behoefte aan veiligheid en zekerheid. Als ze die veiligheid en zekerheid niet kunnen zoeken in de status quo of een gevestigde kerk, zullen ze die moeten zoeken bij God en bij hun man. Voor de man betekent dat dus dat zijn vrouw op hem moet kunnen vertrouwen, dat ze zich veilig voelt bij hem, en meer van dat soort dingen.

Als ik kijk naar mij en Iris, merk ik dat zij zelf niet zoveel wilde plannen heeft, of een verlangen om iets vernieuwends te doen. Dat is natuurlijk ook persoonlijk, heeft ook te maken met karakter, achtergrond, gaven, en meer van dat soort dingen. Toch zie ik het als mijn opdracht om a) samen met haar te ontdekken wat ik wil, wat wij willen en wat God van ons wil en b) haar met liefde en wijsheid mee te nemen op ons gezamenlijke avontuur. Of ben ik dan egocentrisch, gericht op mijn verlangen, mijn passie en mijn roeping? Moet ik haar niet stimuleren in haar eigen avontuur?

Maar goed, wat betekent dat nu uiteindelijk voor het netwerk? Is het ok dat het een mannending is, een 'band of brothers', en dat vrouwen alleen maar 'meegesleept' worden? (in een avontuur, niet per se naar een netwerkavond ;-)) Of vervallen we dan in onze oude (en slechte!) gewoonte om de man in het middelpunt te zetten, en de vrouw erbij te laten hangen?

Als ik eerlijk ben, mis ik de input van vrouwen in het gesprek. Dat bedoel ik trouwens niet als verwijt. Ik geloof dat God ook aan hen openbaring geeft, ook door hen heen wil spreken, en door hen heen werkt op een andere manier dan waarop hij door mannen werkt. Zonder vrouwen functioneren we op halve kracht - als het niet minder is. Maar wat moet er dan veranderen? Wordt vervolgd...

Mannen en vrouwen in de vernieuwing van de kerk - een zoektocht

2007-05-03T12:47:00.000+02:00

Mannen en vrouwen zijn verschillend. Dat weten we. Ze zitten niet alleen lichamelijk, maar ook psychologisch (en geestelijk?) anders in elkaar. Maar wat betekent dat nu voor de praktijk van kerk zijn? Ik kan me niet herinneren dat ik daar ooit iets over heb gehoord of gelezen... Afgezien van een gesprek over mannen en vrouwen in het Nederlandse gesprek over kerkvernieuwing, missionair kerk zijn, emerging church, etc, waar ik zelf aan deel neem (zie mijn samenvattingen hier.

Met name via de blogosphere hebben missionaire doeners en creatieve denkers, zoals Matthijs Vlaardingerbroek, Marc van der Woude, Nico-Dirk van Loo, Martijn en Rosalie Vellekoop en verschillende anderen elkaar gevonden. Zie mijn blogroll voor nog een paar namen. Ik ben er ook verzeild geraakt. Matthijs heeft verschillende netwerkavonden georganiseerd (zie mijn verslagen van de tweede en derde netwerkavond) waar we praten en nadenken over de genoemde dingen, en bouwen aan een netwerk om samen op te trekken.

Opvallend is dat de mannen sterk in de meerderheid zijn, zowel op internet als op de netwerkavonden. Hoe komt dat? Past de vorm beter bij mannen, of zijn vrouwen inhoudelijk niet met de onderwerpen bezig? En: is het een probleem? Moeten we er iets aan doen, of het gewoon beschouwen als een "mannending"? Omdat er zoals gezegd niet veel geschreven is over de rol van mannen en vrouwen in de kerk, en het netwerk überhaupt een nieuw iets is, een pioniersproject op zich, lijkt het mij tijd om daar eens goed over na te gaan denken. Naar mijn weten zit er geen psycholoog in ons netwerk, dus besloot ik maar eens wat te gaan rondneuzen en nadenken.

Ik begon met het idee om de praktische theologie (=de theorie van de praktijk van de theologie en het christendom) te doordenken vanuit de geslachtspsychologie of hoe dat ook maar heet. Ik ging eerst googlen op praktische theologie, en ik vond hier de definitie van de praktische theologie als "de bestudering van de geloofspraktijk, en vandaaruit inhoudelijke ontwikkeling van de beroepstheorie van de predikant". Het tijdschrift Praktische Theologie richt zich sterk op pastoraat en geestelijke verzorging. Volgens Wikipedia is het een Rooms-katholiek vakgebied. Daar kom ik dus niet veel verder mee, laat die wetenschap maar even liggen.

Tijd dus om de psychologie in te duiken. Volgens mij is het vakgebied dat ik zoek genderstudies. Volgens deze inleiding is geslacht iets puur biologisch, waar een sociaal-culturele betekenis op wordt "geplakt", die vervolgens weer doorwerkt in onze psyche. Juist. Daar zet ik graag Genesis 1 en John Eldredge tegenover.

"God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hem, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen." (Genesis 1:27)

"Sta me toe de hele discussie over aanleg tegenover opvoeding te negeren - of het manzijn of vrouwzijn aangeboren is of niet - met één eenvoudig opmerking: Mannen en vrouwen zijn gemaakt naar het beeld van God, als man of als vrouw. We weten dat God geen lichaam heeft, dus kan de gelijkenis niet lichamelijk zijn. Het geslacht moet zich wel op het niveau van de ziel bevinden, in de diepgelegen plaatsen in ons binnenste. God maakt niet één soort mensen. Hij maakt de mensen zeer verschillend: man of vrouw. Met andere woorden, er is een mannelijk hart en er is een vrouwelijk hart, en beide laten ze op hun eigen manier Gods hart zien aan de wereld." (John Eldredge, 'De ongetemde man', p. 21)

Ik broed verder op een post over de ongetemde man, en ééntje vol amateurpsychologie... bij gebrek aan beter, zullen we maar zeggen. Stay tuned!

Iedereen die mij op weg kan helpen: reageer alsjeblieft. Kom maar met persoonlijke verhalen, praktijkervaringen, je eigen overpeinzingen, wetenschappelijk materiaal, tips, vragen, en alles wat je maar wil delen. In mijn eentje kom ik niet bar ver, vrees ik...

Shiftzine preview: interview met Mattias en Jonathan

2007-04-30T22:39:00.000+02:00

Als veldcorrespondent voor Shiftzine schrijf ik over pioniersprojecten waarin iets van Gods Koninkrijk en de kerk van morgen zichtbaar wordt. Onderstaand interview is nog niet gepubliceerd op Shiftzine, maar van onze eindredacteur mag ik het gerust publiceren op mijn eigen blog. Omdat ik het verhaal graag wil delen, bij deze!

Na een bezoek aan een informatieavond van de jongerenbeweging Making Fishermen of Friends (zie dit artikel) ga ik een middag op bezoek bij de twee jonge leiders achter deze beweging. Ik word ontvangen door Jonathan Fokker, 24 jaar, verloofd, parttime chefkok en parttime onbetaald jongerenwerker. Even later komt ook Mattias Brand, 20 jaar, student geschiedenis en theologie. Onder het genot van een goede kop koffie vuur ik mijn vragen op hen af.

Hoe zijn jullie bij MFF terecht gekomen?
Jonathan: Ik heb niks gedaan, het is vanzelf ontstaan. Het is me eigenlijk in de schoenen geschoven. We gingen bidden in mijn woonkamer, eerst met acht mensen, na verloop van tijd met veertig man. Toen hebben we met vijf, zes mensen nagedacht over wat we wilden, en we kwamen allemaal min of meer op hetzelfde uit. Pas later hebben we er een naam voor verzonnen. We zagen bij de gebedsgroep dat jongeren tot geloof kwamen, anderen hadden concrete handvatten nodig. Zo werd een gebedsbeweging een discipelschapsbeweging. Eerst bleven we samenkomen in één grote groep, na drie maanden in drie kleinere groepen. Inmiddels hebben we zeven kleinere groepen, en zijn we ook in Nieuwegein begonnen. Daar loopt het ook goed. Twee of drie mensen uit Houten investeren in acht of negen mensen in Nieuwegein, daar worden nieuwe leiders getraind en voor het dorp gebeden. Ik vind het heerlijk om veel tijd te investeren in jongelui, om in kleine groepjes of persoonlijk met mensen op te trekken en samen met Jezus bezig te zijn. Dat zou ik wel fulltime willen doen.

Mattias: Ik gaf leiding aan een Youth Alpha, waar we een avond hadden waarop niemand kwam. We hadden een team van vijf mensen, en geen bezoekers. We zijn samen gaan bidden, de gebedsgroep gaan bezoeken, en samen met hen gaan flyeren voor de Youth Alpha cursus. Daarna ben ik blijven plakken bij de gebedsgroep, die later MFF zou worden. Iemand had de indruk dat het goed was als ik meer zou investeren in de gebedsgroep. Bij de overgang naar MFF ben ik meer betrokken geraakt bij de organisatorische kant.

Is MFF ‘kerk’? Onlangs noemde iemand MFF een huiskerkbeweging, hoe kijken jullie daar tegenaan?
Mattias: Met dat labeltje zijn we niet erg blij. We proberen het etiketje kerk eigenlijk te vermijden. We willen bouwen aan eenheid en samenwerken met kerken, meer niet. Trouwens, we vallen sinds kort onder een interkerkelijke stichting, Agathos, dus helemaal ‘los’ zijn we niet.

In hoeverre heeft de praktijk de visie van MFF bepaald?
Jonathan: Heel erg. Onze visie is in de praktijk geboren. We zagen een nood en speelden daarop in. We hebben heel erg veel geleerd in de praktijk. Toen we wilden leren om te getuigen zijn we gewoon gaan getuigen. Om iemand te laten oefenen als groepsleider laten we hem gewoon een avond leiden.

Als mensen willen doen wat wij doen, moeten ze beginnen met bidden, luisteren naar wat God zegt, en daaraan gehoorzamen. Alleen de principes die wij geleerd hebben zijn overdraagbaar, zoals het belang van gastvrijheid, zelf dicht bij Jezus blijven, relaties met jongeren aangaan, gemeenschap, en ga maar door. Dat hebben wij uit de Bijbel gehaald en in de praktijk geleerd. We proberen bijvoorbeeld zo goed mogelijk Handelingen 2:41-47 na te doen en gemeenschap te creëren. Maar dan moeten we het wel laten aansluiten bij de cultuur, het moet ook vandaag werken. Heel ‘emerging’, haha. Maar bijvoorbeeld samen eten werkt heel goed, gemeenschap is voor ons heel erg belangrijk. Oorspronkelijk waren we ook een groep vrienden met dezelfde passie, en nu nog steeds. We zien elkaar wekelijks en vaak ook tussendoor, zo bouw je vriendschappen op. Het is voor ons ook heel belangrijk om onze ogen goed open te houden. Er is heel veel rotzooi gaande onder jongeren, dat doet je wat, daar moet je iets mee. In essentie is het heel simpel. Je zet gewoon je huis open, je hebt een verlangen en God gaat werken.

Dus samengevat, onze visie is geboren uit de praktijk, maar ook uit de Heilige Geest, uit gebed en uit de Bijbel. Van binnenuit zijn er dingen veranderd in onze harten, zijn we anders gaan inspelen op onze situatie en hebben we onze visie neergezet zoals hij nu is.

Wat is er nieuw of anders aan MFF? Wat is bijvoorbeeld het verschil met een kerkelijke jeugdgroep?
Jonathan: Bij MFF hebben we een duidelijk visie. Relaties staan centraal, we zijn naar buiten gericht, gebed is fundamenteel, en oudere jongeren zijn een voorbeeld voor jongere jongeren en investeren bewust in hen. Geen grijze dominee, maar iemand die een paar jaar ouder is en zijn leven met je deelt. We bidden veel voor die jongeren.

Mattias: O ja, gebed. Heb jij leren bidden op je jeugdgroep? Ik niet. We hadden wel avonden over gebed, maar ik heb er nooit leren bidden. Hoeveel jongeren zouden er leren bidden op hun jeugdgroep? MFF is praktisch gericht: we willen jongeren bemoedigen en hen leren om ook toe te passen wat ze leren.

Zijn dat jullie succesfactoren? Relaties, gebed, naar buiten gericht, praktisch gericht, en oudere jongeren als voorbeeld voor jongere jongeren?
Jonathan: Dit is wat wij merken dat werkt, maar het zijn niet ‘de vijf succesfactoren van MFF’, haha. Bah!

Wat is jullie toekomstdroom voor MFF?
Jonathan: Wij willen Houten en omgeving bezaaid zien met dynamische kleine groepen van jonge christenen, die vol zijn van Woord en Geest, die elkaar opbouwen en Jezus uitdragen naar buiten toe. Maar die kleine groepen moeten wel functioneren in een netwerk. Wel zelfstandig, maar niet onafhankelijk van de rest van de Kerk. Geen afgescheiden groepjes, maar vriendschappen met christenen in andere groepjes.

En hoe groot is die ‘omgeving’ van Houten?
Mattias: Tja, hoe groot? Zo groot als God hem wil hebben! We hebben nu contacten in Soest en Nieuwegein. Maar misschien zenden we Jonathan nog wel een keer uit naar Groningen, of naar één of ander klein dorpje, haha.

Jonathan: Dat zou ik eigenlijk niet eens erg vinden, nee.

Mattias: We hebben het verlangen om Gods Koninkrijk te zien doorbreken in elk aspect van de maatschappij, op macro- en microniveau. We willen mensen tot geloof zien komen, we willen genezingen zien, we willen herstel van gezinnen zien, en ga zo maar door. Niet heel Nederland hoeft MFF te worden. Er zijn heel veel andere mooie dingen. Wat wel belangrijk is: gebed, vriendschap, en naar buiten gericht zijn. Het zou trouwens cool zijn als dit zou ‘uitbreken’ uit de jongerencultuur en ook ouderen zulke kleine groepjes zouden gaan vormen.

We hebben geen specifiek stappenplan om Nederland te bereiken, zoiets kunnen wij niet. Het middel is niet heilig. Bijvoorbeeld Youth Alpha is een goed middel, zolang het aanslaat. Het gaat erom wat God tegen je zegt, om zijn concrete wil in een bepaalde situatie. Situaties verschillen, dus wat God wil varieert ook per situatie. Zo moet je soms andere accenten leggen, maar het is en blijft hetzelfde Koninkrijk. Daar gaat het om.

Wat zijn belangrijke lessen die jullie geleerd hebben?
Jonathan: Ik denk dat interactie en relaties het levendig maken. Op zondag ga je naar een kerkdienst, hoor je een preek, en ga je weer naar huis. Is er ook ruimte om dingen te leren toepassen? We zijn geconditioneerd om op zondag een dienst af te draaien. Bereik je daar mensen mee? Maak je discipelen? Of maak je alleen kerkgangers?

Mattias: Ik merk dat ik steeds meer op gespannen voet kom te staan met traditionele vormen van de kerk. Waarom doen we het zoals we het doen? Als iemand voorin een half uur lang iets vertelt, waarom mag ik dan niks terug zeggen? Dat is eigenlijk best raar. Al die nadruk op de zondagse dienst en de grote massa... Ik vind de kleine groep en gemeenschap veel belangrijker.

Jonathan: Andere belangrijke lessen die we hebben geleerd is dat we geen vooropgezette visie nodig hebben. Die wordt ontwikkeld in de praktijk. Verder doen we helemaal niks aan PR, er komen gewoon steeds meer jongeren opdagen, mensen nemen elkaar mee.

Hoe gaat het met het vinden en trainen van jonge leiders?
Jonathan: We werken met jongeren. In sommige jongeren zien we talent en we investeren in hen. Maar leiderschap kost tijd en commitment, dat is voor jongeren lastig op te brengen. Voor de kleine groepjes heb je leiders nodig, en ook locaties. Dat vraagt inzet en is best arbeidsintensief. Een kerkdienst bezoeken is makkelijker, maar je leert zo ontzettend veel in de praktijk, bijvoorbeeld als je een groepje leidt of de aanbidding verzorgt.

Shiftzine preview: jongeren zijn de kerk van vandaag!

2007-04-30T22:05:00.000+02:00

Als veldcorrespondent voor Shiftzine schrijf ik over pioniersprojecten waarin iets van Gods Koninkrijk en de kerk van morgen zichtbaar wordt. Onderstaande artikel is nog niet gepubliceerd op Shiftzine, maar van onze eindredacteur mag ik het gerust publiceren op mijn eigen blog. Omdat ik het verhaal graag wil delen, bij deze!

Stel je voor, na een cursus over ministry (voor iemand bidden in de kracht van Gods Geest) besluit je met een groepje van acht jonge mensen wekelijks bij elkaar te komen om te bidden voor elkaar en voor je dorp. Je passie en je visie groeit, je organiseert gebedsactiviteiten, en de groep groeit tot veertig jonge mensen. Het accent verschuift van gebed naar het maken van discipelen, en voor je het weet heb je een jongerenbeweging van zo’n 130 man, met een kern van zestig jongeren die elkaar wekelijks zien. Dat is ‘Making Fishermen of Friends’ (MFF) in Houten overkomen.

Als veldcorrespondent ging ik op bezoek bij een informatieavond van deze jongerenbeweging. Ouders, kerkleiders en andere belangstellenden waren uitgenodigd om te proeven aan een MFF-avond, en om op de hoogte gebracht te worden over de visie en activiteiten van de jongeren.

Eén van de eerste dingen die opvalt: gebed en aanbidding liggen aan het hart van MFF. De beweging is oorspronkelijk begonnen als gebedsbeweging, en dat valt te merken. Op de informatieavond is twintig minuten uitgetrokken om God te aanbidden, te bidden voor het dorp, en om een zegen te vragen over de avond.

Jonathan Fokker, 24 jaar, verloofd, parttime chefkok en parttime onbetaald jongerenwerker, vertelt over de geschiedenis van MFF. “In 2004 besloten acht jongeren, waaronder ikzelf, uit de Nederlands Gereformeerde Kerk in Houten om wekelijks samen te bidden, nadat we een ministry cursus hadden gevolgd. Meer jongeren deden mee, en we organiseerden een aantal activiteiten, zoals een jongerengebedsnacht. Op een gegeven moment kwamen er wekelijks zo’n veertig jongeren bij elkaar in mijn huiskamer. Er kwamen buitenkerkelijke jongeren tot geloof, en we merkten dat er veel kerkelijke jongeren waren die behoefte hadden aan concrete handvatten om Jezus te volgen in hun eigen leven. Er was niet alleen behoefte aan gebed, maar ook aan onderwijs en een luisterend oor. Vanuit die situatie zijn we gaan nadenken over de volgende stap, en zo is de huidige visie voor MFF ontstaan.

Onze droom is dat Gods Koninkrijk zichtbaar wordt in Houten en omgeving. Dat klinkt vaag, dus heb ik nagedacht over wat dat zou betekenen. Onze droom is dat mensen Jezus leren kennen, dat mensen een honger krijgen naar meer van Jezus, dat er herstel plaats vindt in gezinnen, dat zieken genezen worden, dat jongeren op straat een doel in hun leven krijgen, en dat kerken samenwerken. Dat, en veel meer, is onze droom.

Onze visie is onder andere gebaseerd op Markus 1:17: “Jezus zei tegen hen: ‘Kom, volg mij! Ik zal van jullie vissers van mensen maken.” Hier komt onze naam ook vandaan. We willen geloven, Jezus navolgen, en anderen tot discipelen maken. Iets vergelijkbaars zegt Jezus in Matteüs 28, waar hij zijn leerlingen opdraagt om erop uit te trekken en discipelen te maken. Hij zei “ga op weg”, niet “blijf in je kerk”. Hij zei niet dat we bekeerlingen moeten maken, hij zei dat we discipelen moeten maken, en dat we hen moeten leren om zich te houden aan wat Jezus hen opdraagt. Een discipel is niet hetzelfde als een bekeerling, een discipel is iemand die Jezus naleeft en alles toepast wat Jezus hem opdraagt. Een discipel richt zijn leven zo in, dat hij op Jezus gaat lijken. Discipelschap kost offers. Wij willen jongeren van 14 tot 25 jaar oud leren om een discipel van Jezus te zijn.

Hoe willen we dat bereiken? Op vier manieren. De eerste manier is de zondagse dienst. Die organiseren wij niet zelf, dat doen de kerken. Veel MFF’ers zitten in een kerk, en we stimuleren jongeren om diensten te bezoeken. De tweede manier is wat wij noemen de visnetgroep. Eén keer in de drie weken komen we met 50-60 jongeren samen voor aanbidding, voorbede, ministry, een spreker, getuigenissen, en voor vriendschap en gezelligheid. In de grote groep delen wij onze visie, en bouwen we aan relaties in het grote verband van MFF.

De derde manier zijn de vissersgroepen. Twee keer per drie weken komen we in kleine groepen bij elkaar. We eten samen, er is aanbidding, gebed, onderwijs en getuigenissen, en veel interactie. In deze kleine groepen ligt voor ons het zwaartepunt, wij geloven in de kracht van kleine, dynamische gemeenschappen. Jezus besteedde zijn meeste tijd met de twaalf discipelen, en de eerste kerk ‘kerkte’ voornamelijk aan huis. In zo’n kleine groep ervaar je verbondenheid en intimiteit, je bouwt aan sterke relaties, en je zorgt voor elkaar. Het is makkelijk om andere jongeren mee te nemen, en om ze te herkennen en aan te spreken. Het is ook veel flexibeler. Eén keer kregen we tijdens het eten zo’n boeiend gesprek, dat we de hele avond hebben besteed aan dat onderwerp. Het programma hebben we maar laten schieten. We leggen verantwoording af aan elkaar, en er is ruimte voor mensen om hun gaven te ontdekken en te ontwikkelen.

De vierde manier is geestelijk ouderschap. In een één op één relatie helpt iemand wat meer ervaring een andere jongere op weg. Al onze leiders hebben op zo’n manier contact met jongeren. Vaak zit er een paar jaar tussen beide jongeren, en zo’n relatie is vaak gebaseerd op een natuurlijke vriendschap. Het moet wel klikken tussen beide. Centraal staat de groei in de persoonlijke relatie met Jezus. De geestelijk ouder ziet kwaliteiten in de jongere die hij of zij op weg helpt, en stimuleert hem of haar en moedigt hem of haar aan. Beide leggen rekenschap af aan elkaar. Dit geestelijk ouderschap zijn we nog aan het ontwikkelen, het is echt een uitdaging voor ons.

We staan ook voor andere uitdagingen. Het praktisch dienen van de mensen om ons heen is zo’n uitdaging. Een andere, waar we erg mee bezig zijn, is hoe we de kerk naar de wereld kunnen brengen. Hoe brengen we Jezus heel dicht bij de jongeren van Houten? Ook zijn we bezig met het splitsen van de meeste vissersgroepen. Als een groep zestien man groot is, willen we hem splitsen in twee groepen van acht. Tot slot hebben we contacten in Nieuwegein en Soest met jongeren die daar aan de slag willen met MFF. O ja, er komt een website aan. Die komt er al heel lang aan, maar hij komt er nu echt heel erg aan.”

Jonathan onderbreekt zijn verhaal om andere jongeren aan het woord te laten. Eén van de jongeren interviewt drie anderen. “Waarom komen jullie naar MFF?” vraagt de interviewer. “Om de Bijbel te leren lezen, te leren over God, andere mensen te leren kennen, en om mijn gaven te ontwikkelen,” somt één van de jongeren op. Een ander vult aan: “Ik word heel erg bemoedigd door andere jongeren, je wordt begrepen, en je leert van elkaar.” Als voorbeeld noemt ze een dieptestudie over engelen, die ze met een aantal MFF-maatjes heeft gehouden. De derde jongere geeft ook zijn aanvulling: “Het is gewoon gaaf om samen God te aanbidden. En het is gezellig en je leert er veel.”

De interviewer vraagt wat MFF bijdraagt aan hun relatie met Jezus, of ze al andere jongeren hebben meegenomen, wat het bizarste is wat ze hebben meegemaakt bij MFF, en hoe ze er terechtgekomen zijn. Een van de jongeren vertelt dat ze eerst slechte ervaringen heeft gehad met profetie en met vervulling van de Heilige Geest, maar dat ze binnen MFF heeft ervaren dat er ook op een veilige en opbouwende manier mee omgegaan kan worden. Een ander vertelt over een yoghurtgevecht. Waarom hij zijn vrienden meeneemt naar MFF? “Ik vind het leuk en opbouwend, dat gun ik anderen ook!”

Na het interview is er gelegenheid voor het stellen van vragen. De verhouding met de gevestigde kerk blijkt een moeilijk punt voor veel ouders en aanwezige kerkleiders. Wie draagt er verantwoordelijkheid voor MFF? Trekt MFF jongeren de kerk niet uit? Waarom gaan jongeren liever naar MFF dan naar de kerk? Geduldig beantwoorden Jonathan en andere MFF-jongeren de vragen. De meeste, zo niet alle MFF’ers zitten ook bij een kerk, en jongeren worden gestimuleerd in kerkdiensten te bezoeken. Een aantal van hen zijn ook actief in de kerk, bijvoorbeeld in het jeugdwerk. Wat MFF’ers leren, geven ze door aan anderen, ook binnen de kerk. Verder valt MFF niet onder één kerk, maar is interkerkelijk. Jonathan zelf wordt gecoacht door zijn predikant. Er is veel contact met mensen uit allerlei kerken. Maar uiteindelijk heeft MFF geen kerkfocus, maar een focus op Jezus. Jongeren worden uitgedaagd om Jezus te volgen, de kerk in, de straat op, naar Kenia, of waar Jezus ze maar wil hebben.

Wat is de toekomstvisie voor de relatie tussen MFF en de kerk? Mattias Brand, 20 jaar, student geschiedenis en theologie en één van de leiders van MFF, ziet de verhouding vooral op relationeel vlak. Vriendschappen en netwerken opbouwen, dwars door kerkmuren heen, en verhalen met elkaar uitwisselen. “Zodra jongeren in de kerken vinden wat ze zoeken en wat ze nodig hebben, heft MFF zichzelf op. Daarnaast stimuleert MFF de kerk indirect, door in de jongeren te investeren, en doet ze tegelijk ook een indirect appél op kerken, bijvoorbeeld als het gaat om de geestesgaven.”

Een opvallend aspect van MFF is het leiderschap. Iedere vissersgroep wordt geleid door twee jongeren, en de beweging wordt vrijwel geheel geleid door jongeren. Er is maar één leider bij MFF die ouder is dan de doelgroep. Een aantal centrale leiders investeren in de groepsleiders, die weer investeren in de jongeren in hun groepjes. Op de informatieavond hadden de jonge leiders net een leidersweekend achter de rug waar ze ook nieuwe leiders getraind hebben, en regelmatig hebben ze leidersbijeenkomsten. Daarnaast zijn er veel MFF-jongeren met een leiderschapsfunctie bij onder andere een gebedsgroep op school, in kerkelijk jeugdwerk, of bij een Youth Alpha cursus.

Bij de koffie na afloop vang ik een gesprek op tussen Mattias Brand en een vrouw die ietwat ouder is dan de doelgroep. De vrouw bemoedigt Mattias enthousiast: “Ik vind het zulk goed werk wat jullie doen! De jeugd is de toekomst. Jullie zijn de toekomst!” Droogjes corrigeert Mattias: “Nee hoor. We zijn het heden.”

Die gedachte blijft maar door mijn hoofd spoken. In Houten zijn jongeren de kerk van vandaag. Ze leven in gemeenschap met elkaar, bidden voor hun dorp, aanbidden God, ze volgen Jezus en maken discipelen in hun omgeving. Jonge mensen vervullen allerlei leiderschapsfuncties, met steun en begeleiding van een handjevol ouderen. Ze maken zich niet druk om kerkmuren of kerkpolitiek, maar spannen zich ervoor in om te doen wat God van hen vraagt. Vastbesloten om Jonathan en Mattias nog eens goed aan de tand te voelen, pak ik de trein weer naar huis en droom over een Nederland bezaaid met zulke jonge mensen.

MFF is een project/organisatie onder de vlag van de Stichting Agathos Houten (KvK Utrecht nr 30196605)

Studie, gebed en grote dromen

2007-04-30T19:09:00.000+02:00

Vorige week is mijn nieuwe blok begonnen. Vorig blok een 8,5 gehaald voor godsdienstwetenschap ("Actualiteit en Context") en een 7 voor Hebreeuws I. Dit blok heb ik Hebreeuws II en inleiding systematische theologie ("Theologie en christendom in systematisch perspectief"). Yuk. Even doorbijten, vrees ik.

Vorige week woensdagavond heb ik een groepsleidersavond gehad, met vier groepsleiders van gebedsgroepen op de faculteit. Het was goed om bij elkaar te zijn, terug te kijken op de afgelopen tijd, zowel op de zegeningen als de minder goede kanten, en om vooruit te kijken naar de toekomst. Als ik langs loop wat onze toekomstvisie is, merk ik dat we nogal ambitieus zijn. Alhoewel, ambitieus? Je kan beter zeggen dat we veel verwachten van wat God gaat doen. Sterker nog, als God het niet doet komt er van onze plannen weinig terecht. Ik heb die avond nog Anne van der Bijl geciteerd, die heeft gezegd: "Als jouw visie je niet bang maakt, is zowel je visie als je God te klein."

Vanaf het begin hebben we gezegd: we willen missionair gebedsgroep zijn. Maar wat houdt dat in? Wat betekent dat nu concreet voor ons als gebedsgroep? In Matteüs 28 geeft Jezus zijn discipelen de opdracht om discipelen te maken. We hebben gezegd dat het onze focus is om theologiestudenten en andere studenten tot discipelen van Jezus maken. Dat klinkt al gauw als "wij zijn discipelen van Jezus, wij weten hoe het zit, en we gaan het jou even leren". Dat is niet onze bedoeling. Wij zijn ook maar beperkt en andere studenten zijn niet achterlijk. Daarom willen we op een bescheiden manier mensen op weg helpen van waar ze nu zijn naar waar God ze wil hebben. En dan hebben we het ook over onszelf en elkaar.

Onze droom is een gebedsbeweging onder theologiestudenten en andere studenten. We willen dit blok alle eerstejaars uitnodigen, we willen aankomend collegejaar onder de nieuwe studenten een gebedsbeweging 'kickstarten' en we gaan contact leggen met ouderejaars waarvan we weten dat ze wekelijks in een groepje bidden. Bij de ouderejaars hopen we ook een missionaire vermenigvuldigingsdrang aan te wakkeren, van hen te leren, en de handen in een te slaan voor onze faculteit.

Omdat onze faculteit maar klein is, willen we ons ook richten op andere faculteiten, maar hoe we dat gaan aanpakken... Ik ga mij in ieder geval volgend collegejaar inzetten voor gebed binnen NSU, dus Navigators van Utrecht, wees op je hoede! Ik ben nu nog bezig met gesprekken voeren, visie ontwikkelen, en resources verzamelen om mensen op weg te helpen. Binnenkort hoop ik daar meer over te kunnen vertellen.

Maar wat is nu mijn droom, waar wil ik uiteindelijk heen? Op de gebedsblog heb ik niet mijn persoonlijke droom gedeeld, omdat dat een gemeenschappelijk podium is, gericht op gebed. Maar hier kan ik mijn wilde dromen wel het internet opmieteren. Mijn droom is dat gebedsgroepjes van theologen, Navigators en andere studenten zich niet alleen bezig houden met bidden, maar ook gemeenschappen vormen en meewerken aan de missie van Jezus, zodat de grens met "huiskerken" vervaagd (zie hier mijn post over gebedstrio's en huiskerken). Mijn droom is dat er meer studenten tot geloof komen en er een radicale beweging op gang komt van discipelen van Jezus die het begrip 'kerk' op z'n kop zetten. Studenten met lef, die gaan voor gebed, gemeenschap, missie en gerechtigheid. Een zichzelf vermenigvuldigende beweging die wordt voortgedreven en vormgegeven door de missie van Jezus.

Eerlijk is eerlijk, bij de gebedsgroepjes zie ik behoorlijk wat terug. We hebben kleine groepjes die een gemeenschap vormen. We denken in termen van vermenigvuldiging en durven daarom ook groot te denken, één van de groepsleiders zei: "Er is eigenlijk geen reden dat we geen honderd gebedsgroepen kunnen starten. Het is niet zo dat God dat niet wil!" Prachtig, toch? Sterker nog, als ik zo onbescheiden mag zijn zie ik bij de gebedsgroepen een hoop zaadjes die in de toekomst veel vrucht kunnen opleveren.

Ik ben een tevreden Gijs. Alleen... ik kan niet wachten tot God nog meer gaat doen!

Meer over ruimte

2007-04-14T12:54:00.000+02:00

Na mijn eerdere posts over de Paulus-truc (1) (2) en over zaadjes en bakstenen heb ik verder gekauwd op het fenomeen 'ruimte'.

Even voor het overzicht, het fenomeen vernieuwing. Er is een bepaalde situatie, de status quo. Die is veilig en vertrouwd, maar bij jou wringt de schoen. "Is dit het nu? Kan het niet anders?" Misschien haak je af, misschien slik je je onvrede in en conformeer je je. Maar misschien gaat het anders.

Misschien krijg je een idee, of een droom, een visie, een passie, een inzicht, hoe je het maar wilt noemen. "Hoe zou het zijn als...?" En misschien voel je de vrijheid om daarmee aan de slag te gaan. Je doet iets nieuws, of je vernieuwt iets wat al langer bestaat. Vervolgens pakken anderen dat op, ze gaan mee in jouw inzicht of droom en betreden die nieuwe ruimte. Ongetwijfeld zijn er ook mensen die jouw inzicht of droom afwijzen, op welke gronden dan ook. Behoudzucht zit in de mens, en er is altijd wel iemand bereid om op de rem te trappen.

Of het nu gaat over theologie, een gebedsgroep, kledingstijl, of opvoeding, volgens mij is dit hoe vernieuwing werkt. En volgens mij ben ik er ook achter wat die 'ruimte' is: enerzijds een idee (inzicht, droom, passie, visie) dat het ook anders kan, en anderzijds de vrijheid (toestemming) om dat idee in praktijk te brengen. Je neemt het initiatief en betreedt zo nieuw gebied.

Nog een filosofische vraag: creëer je die ruimte, geef je die zelf vorm? Of betreed je nieuw gebied dat er al eerder was? Eigenlijk is het niet zo'n relevante vraag, voor de praktijk maakt het niks uit. Totdat ik er over uit ben, zal ik beide termen door elkaar heen gebruiken.

Die ruimte is dus een psychologisch iets, maar het heeft ook een belangrijke sociale dimensie. Die vrijheid, bijvoorbeeld, zullen sommige mensen voor zichzelf opeisen. Pioniertypes, of zo je wilt eigenwijze dwarsliggers, laten zich niets voorschrijven en doen hun eigen ding. Die vrijheid zit in hun karakter. Maar misschien aarzel je om nieuw gebied te betreden. Veel mensen hebben een duwtje in de rug nodig, zoals toestemming om te experimenteren, bemoediging, of misschien wel coaching. Je kunt trouwens ook heel erg ontmoedigd raken door mensen die tegengas geven. Maar laten we hopen dat je toestemming krijgt van anderen, als je niet zelf die vrijheid durft te nemen. Misschien krijg je die toestemming "van voren", van iemand die die ruimte al betreden heeft, een pionier die jou is voorgegaan, zoals een oudere broer die voor jou het huis uit ging. Misschien krijg je die toestemming "van achteren", van mensen die zelf (nog) niet die nieuwe ruimte betreden, iemand die zelf vasthoudt aan de status quo maar jou je ruimte gunt. Min of meer vergelijkbaar met je ouders, die jou je eigen stekkie gunnen als de leeftijd gekomen is.

Als je die ruimte eenmaal gecreëerd hebt, is het de vraag of anderen daaraan mee gaan doen. Je besluit je spijkerbroek binnenstebuiten te gaan dragen, maar zullen anderen daarin meegaan? Je besluit een gebedsgroep te starten, maar willen er mensen meedoen? Zullen mensen je volgen?

Tot slot, is het geen diepe vorm van gemeenschap of van vriendschap om samen nieuwe ruimte te creëren? Je gooit je ideeën, dromen en passie op één hoop, en samen betreed je nieuw gebied, een nieuwe stek waar je samen wilt wonen, leven, bewegen. Met twee vrienden besluit je om het samen zó te doen, en je gaat ervoor.

Genoeg droge theorie, wat is jouw droom? Welk gebied wil jij betreden, waar wil jij heen? Lukt het om dat gebied te betreden of die ruimte te creëren, of loopt het spaak?

Zal ik je vertellen wat mijn droom is? Mijn droom is Utrecht, Nederland en Europa bezaaid met kleine groepjes volgelingen van Jezus, een beweging van gebed, vriendschap, missie en gerechtigheid. Vriendengroepen, gebedsgroepen, bijbelstudiegroepen: het onderscheid is nauwelijks te maken, omdat het in elkaar over loopt. Jongeren en ouderen, mannen en vrouwen, autochtoon en allochtoon, delen hun leven en volgen Jezus in verbondenheid met elkaar. Samen zoeken ze God, samen zetten ze zich in voor hun omgeving, hun wijk, voor wezen en weduwen, voor iedereen die hulp nodig heeft. Samen bouwen ze aan Gods koninkrijk en dromen ze van een betere wereld... Ze kunnen niet wachten tot Jezus terugkomt, maar tot die tijd steken ze hun handen uit de mouwen om de wereld een voorproefje te geven van de tijd die komt. Van die beweging wil ik deel uitmaken, aan die beweging wil ik bouwen.

Om weer terug te komen op de zaadjes, ik geloof dat als ik dingen toepas in mijn eigen leven en dat deel met andere mensen, God zelf ervoor zorgt dat waardevolle dingen wortel schieten in levens van anderen, dat ik vrucht zal dragen, dat ik bij zal dragen aan vernieuwing, verbetering, reformatie. Dus dat is stap één: in kleine groepen van vrienden mijn leven delen, samen bidden, bijdragen aan Jezus' missie en opkomen voor gerechtigheid. Vernieuwing uitleven.

Daar ben ik voorlopig wel zoet mee...

Over zaadjes en bakstenen

2007-04-14T12:12:00.000+02:00

Ik ben bezig met een thuistentamen godsdienstwetenschap en heb een berg werk liggen voor Hebreeuws. Genoeg reden voor studieontwijkend gedrag dus.

Tijdens het blogsurfen vond ik een post van Andreas Wolf over zijn dilemma, waarin ik veel herken. Hij gelooft (net als ik) dat 'goed' de grootste vijand is van 'beter'. Hij heeft de kerk-zoals-we-die-kennen verlaten, die op zich 'goed' is, in de hoop op de kerk-zoals-God-die-bedoeld-heeft, die 'beter' is. Alleen: hij is er nog niet concreet mee bezig. De mensen in de kerk-zoals-we-die-kennen doen allerlei goede dingen die hij niet doet (zondagschool, jeugdgroep, evangelisatie, Bijbels onderwijs, etc), en hij weet niet goed hoe hij iets van 'het betere' moet gaan doen. Wat nu?

In mijn reactie op zijn post vertelde ik beknopt mijn verhaal. Ik heb de deur van de kerk-zoals-we-die-kennen achter me dicht gedaan (kerkdiensten, jeugdvereniging, vluchtige oppervlakkige gesprekken, vroom instemmen met de heersende orthodoxie, en het invullen van accept-giro's) en probeer te leven naar de kerk-zoals-God-bedoeld-heeft (intimiteit en relatie met God, vriendschap met en betrokkenheid op broers en zussen, leven voor Gods Koninkrijk, en relevantie voor de buitenwereld), maar het valt nog niet mee. De gebedsgroepjes op de faculteit zijn voor mij een begin. Samen zoeken we God, bouwen we vriendschap met elkaar, leren we van elkaar en van God, en proberen we iets zinnigs te betekenen voor de buitenwereld. Het is klein, het is kwetsbaar, het is eigenlijk niet meer dan een klein zaadje. Maar zaadjes kunnen een bos voortbrengen, niet waar?

Ik realiseerde me dat we zo vaak de kerk proberen te bouwen met bakstenen. We definiëren kerk onbewust als een verzameling activiteiten binnen een bepaalde structuur. We 'doen' wat we al jaren 'doen', altijd dezelfde soort kerkdienst op zondagochtend, altijd dezelfde structuur van andere activiteiten, zoals vergaderingen, kringen, en de jeugdvereniging. Een Youth Alpha opstarten? Of een bijbelstudiekring? Tuurlijk, vooral doen. Vervolgens wordt ook dat weer een 'dingetje', een activiteit. En die activiteiten moeten draaiende gehouden worden, en daar hebben we mensen voor nodig. Het is grappig dat vrijwel iedere kerk vrijwel ieder moment op zoek is naar vrijwilligers voor de een of andere vacature - ouderling, clubleider, hulpkoster, noem maar op. Ontzettend vermoeiend.

Zaadjes werken anders. Iemand doet iets, anderen doen mee en nemen het over. In hun dagelijks leven worden nieuwe dingen ingepast. Iets kleins groeit en groeit en groeit, en het draagt vrucht, het vermenigvuldigt zichzelf en het brengt zegen voort. Het doet mensen goed.

Dit onderscheid doet me denken aan wat ik in het Paasweekend gelezen had bij Christian Schwarz. Hij maakt onderscheid tussen 'technocratisch' en 'organisch' denken (en 'spiritualistisch, maar dat laat ik maar even buiten beschouwing). Technocratisch wil zeggen dat wij de gemeente bouwen volgens een bepaalde structuur, alsof de kerk een machine of een bedrijf is. Het lichaam van Christus bouwen met bakstenen. Organisch wil zeggen: Jezus bouwt zijn gemeente en wij werken daaraan mee, volgens principes die God zelf in de schepping heeft gelegd. Laat bijvoorbeeld eens deze gelijkenissen van Jezus op je inwerken:

En hij zei: ‘Het is met het koninkrijk van God als met een mens die zaad uitstrooit op de aarde: hij slaapt en staat weer op, dag in dag uit, terwijl het zaad ontkiemt en opschiet, ook al weet hij niet hoe. De aarde brengt uit zichzelf vrucht voort, eerst de halm, dan de aar, en dan het rijpe graan in de aar. Maar zo gauw het graan het toelaat, slaat hij er de sikkel in, omdat het tijd is voor de oogst.’
En hij zei: ‘Waarmee kunnen we het koninkrijk van God vergelijken en door welke gelijkenis kunnen we het voorstellen? Het is als een zaadje van de mosterdplant, het kleinste van alle zaden op aarde wanneer het gezaaid wordt. Maar als het na het zaaien opschiet, wordt het het grootste van alle planten en krijgt het grote takken, zodat de vogels van de hemel in zijn schaduw kunnen nestelen.’
(Marcus 4:26-32)

Wow... Zo werkt het Koninkrijk van God dus... de praktijk van de kerk-zoals-we-die-kennen werkt vaak totaal niet zo. Maar de hamvraag is en blijft: hoe doe ik het anders? Hoe kan ik zaadjes vinden, of ontvangen, of ontwikkelen (???), en die toepassen in mijn leven en doorgeven aan anderen? Hoe maak ik een verschil in deze wereld volgens de principes van Gods Koninkrijk?

Tijd om weer te gaan met mijn blablatentamen godsdienstwetenschap... Zucht.

Shiftzine gelanceerd!

2007-04-03T12:23:00.000+02:00

Eindelijk, het Shiftzine waar ik hier en hier al iets vertelde, is gelanceerd!

Shiftzine is een webzine bedoeld voor (potentiele) pioniers en visionairs, niet alleen binnen kerkvernieuwing en gemeentestichting, maar ook binnen het zakenleven, de kunst, evangelisatie, pastoraat, gebed, en eigenlijk alle facetten van kerk en samenleving. We willen Jezus volgen, koste wat het kost, en we zoeken naar een diepere reformatie van ons leven en van heel de Kerk. Of zoals Marc het zegt:

We scheppen ruimte om te dromen, te denken en te doen. We publiceren bijdragen die je helpen om profetisch te zien, buiten de box te denken, en uitdrukking geven aan het verlangen van God om deze wereld te vullen met zijn aanwezigheid en herstel. We willen je helpen (opnieuw) te ontdekken wie Jezus is en hoe Hij zijn Koninkrijk en de kerk bedoeld heeft. Ook zullen we schrijven over culturele en maatschappelijke veranderingen, en hoe we daar goed op kunnen inspelen.

Op hun eigen blogs hebben Marc en Matthijs er ook al over geschreven. Matthijs noemt mij bij name, waarschijnlijk omdat ik samen met Marc het enige redactielid ben dat op zijn blogroll sta, maar ik voel me eigenlijk 'één der geringen' binnen onze redactie van éénentwintig mensen. Sommige redactieleden ken ik alleen van een podium... Zoals je ziet is mijn focusgebied het spelen voor veldcorrespondent, en het interviewen van pioniers. Leve de OV!

Wat kan ik er nog meer over zeggen? Tjek die sjit!

De Paulus-truc (2)

2007-04-03T11:20:00.000+02:00

In mijn oude post over de Paulus truc vertelde ik over mijn worstelingen en ontdekkingen bij mijn oude gebedsgroep in Woerden, en mijn goede voornemen. Ik worstel nog steeds met dezelfde dingen, en gisteren heb ik een bescheiden overwinning geboekt. Ik zal het vertellen.

Van de drie groepen die gestart zijn vanuit ons gebedstrio op de faculteit, leid ik de vrijdaggroep, en bid ik mee met de maandaggroep. Op maandag bid ik elke week met één jongen uit ons oorspronkelijke trio, en één jongen die sinds dit blok meebidt. En ik moet zeggen dat we een goede tijd hebben met elkaar. We leren van elkaar, bestuderen samen de Bijbel, we hebben goede gebedstijden, en we worden steeds meer vrienden van elkaar. Of moet ik broers zeggen? Eigenlijk zijn we net zoveel bezig met elkaar te discipelen, we bespreken hoe we in ons dagelijks leven Jezus volgen, scherpen elkaar aan om missionair te zijn, en we hebben samen een dag gevast om onze gebeden kracht bij te zetten. Het gaat er vrij relaxed aan toe, we maken ons niet druk en doen rustig aan.

Daar ligt voor mij nu net een moeilijk punt. Beide jongens zijn erg relaxte, stabiele types, allebei niet echt een spraakwaterval, en niet gek te krijgen. Eén van die jongens is groepsleider, maar soms gaat het zo traag en wordt er zo weinig gezegd dat het bij mij gaat kriebelen. Tegen de tijd dat de groepsleider heeft gezegd: "Heej, zullen we eens gaan bidden?" heb ik het al twee of drie keer willen zeggen. Voordat hij vraagt "heeft iemand een inleiding gemaakt?" heb ik al rondgekeken of er iemand zijn Bijbel uit zijn tas heeft gepakt. Je begrijpt het wel. Ik voel steeds de neiging om er even wat tempo in te gooien, en dus eigenlijk de leiding over te nemen. Bij het bidden vallen er zulke stiltes, dat ik de neiging heb om zelf maar de gebedstijd vol te praten. Trouwens, bij mijn eigen groep heeft iemand dat ook al tegen mij gezegd. Ik bid vrij veel, en dat gaat min of meer ten koste van de ruimte van anderen om te bidden.

Om weer terug te komen op gisteren, ik heb heel erg mijn best gedaan om mijn mond te houden, en dat lukte best wel goed. Misschien nog niet goed genoeg, maar wel een flinke verbetering. En weet je wat er gebeurde? De groepsleider gaf leiding. Op zijn eigen manier. Dat was echt prachtig om te zien. Hij nam de ruimte om leiding te geven op zijn eigen manier. Het was niet helemaal mijn tempo, en niet mijn stijl, maar dat is niet erg.

Het heeft me aan het denken gezet. Hoe kan ik onder woorden brengen wat er hier gebeurde? Hoe moet ik er tegenaan kijken? Ik waag een poging om een weergave te maken. Eerst is er een bepaalde situatie. Dan is er iemand die een initiatief neemt, bijvoorbeeld voor een gebedsgroep. Hij creëert 'ruimte' waar hijzelf in 'beweegt', en waar anderen in gaan 'bewegen'. Vervolgens kan hij die 'ruimte' voor zichzelf houden, hij blijft de leider of de toonzetter, of hij kan de 'ruimte' weer doorgeven aan anderen. In ons voorbeeld, iemand anders neemt de leiding van de groep, en gaat zo meer zelf de toon zetten. De oorspronkelijke initiatiefnemer geeft zijn 'bezitsrecht', oftewel zijn invloed en zijn verantwoordelijkheid, door aan anderen.

Maar hoe moet ik die ruimte zien? Is het iets psychologisch? Dat mensen mogelijkheden zien, of iets nieuws leren, of op een andere manier gaan denken? Is het iets cultureels, of is dit het achterliggende principe van cultuur? Is het sociologisch, creëer je in je eentje een nieuwe groepscultuur waarin anderen kunnen instappen? Heeft het misschien met bedrijfskunde of organisatiewetenschap te maken? Creëer je op een bepaalde manier een nieuwe entiteit, zoals een nieuw idee, wat anderen overnemen en gebruiken, en wat ze aanpassen zodra ze daar toestemming voor voelen of gewoon nemen? Wat is toch die 'ruimte' die je creëert, waarin je beweegt, en waarin anderen kunnen instappen?

Ik zie dit principe overal terug. In de kerk: Luther creëerde ruimte buiten de gevestigde kaders, en duizenden mensen stapten in die ruimte. Niet iedereen had dezelfde motieven, maar ze bewogen zich in die ruimte. Calvijn bewoog zich voort in de ruimte van Luther, maar nam de vrijheid om buiten de kaders te treden door die ruimte van Luther aan te passen, en duizenden volgend hem. Je ziet het in de cultuur: in de mainstream zijn er mensen die voorop lopen, avant-gardisten, die voortdurend nieuwe ruimte creëren, of nieuwe ruimte betreden, waarin de massa hen volgt. Daarnaast zijn er alternatieve subculturen, waarin eerste enkelingen de toon zetten en honderden hen volgen. Je kunt het toepassen op generaties: de vorige generatie creëert zijn eigen ruimte, maar gunt zij de volgende generatie ook haar eigen ruimte, of zijn de maatstaven van de vorige generatie een juk voor de volgende generatie? En mijn ouders hebben samen hun ruimte gecreëerd waarin ze vijf zoons hebben groot gebracht. Gunnen ze ons de gelegenheid om onze eigen ruimte te creëren, of houden ze ons liever binnen hun eigen veilige kaders?

Eigenlijk is het Koninkrijk van God de ruimte die Jezus creëerde, en waarin zijn discipelen instappen. Wij volgen Jezus, zoals sommigen meisjes de mode volgen? Maar dan is die 'ruimte' opeens geestelijk. Het Koninkrijk is niet van deze wereld. Het is wel de bedoeling dat onze psyche zich afstemt om Gods Koninkrijk, maar dat maakt het Koninkrijk nog niet psychologisch.

Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik hoop hier meer van te ontdekken, hopelijk kan ik er meer informatie over vinden. Als iemand tips heeft, laat het mij weten. Ik wil weten hoe het zit, donders... Maar mijn gebrekkige begrip verhindert mij niet om dit in praktijk te brengen. Of zal de gebrekkige manier waarop ik het in praktijk breng, mijn begrip verhinderen?

De tijd zal het leren.

Uit de oude doos: de Paulus-truc

2007-04-01T22:59:00.000+02:00

Toen ik mijn oude blog bezocht om mijn vorige post te maken, kwam ik onderstaand verhaal tegen. Het gaat over mijn oude gebedsgroep in Woerden, en mijn worstelingen en ontdekkingen daarin. Ik besef steeds meer dat ik op een verkeerde manier leiding gaf. Met hulp van mijn gebedsvrienden in Utrecht leer ik steeds meer om het roer om te gooien. Geen Gijs-show meer, maar een Jezus-en-zijn-discipelen show, waaraan iedereen bij kan dragen. Daarover later meer!

------
13 juni 2006

Sinds november maak ik deel uit van een gebedsgroep, die ik zelf heb herstart. Eerder al was er een groepje meiden die samen baden, en met een aantal van die meiden en een paar anderen zijn we begonnen met bidden. Het was mijn initiatief, ik had uitgedacht wat en hoe we het zouden aanpakken, en bij de bijeenkomsten had ik de leiding. Het was eigenlijk één grote Gijs-show. Het was nieuw, we begonnen net, dus misschien was dat niet zo heel erg. Een half jaar later ging het nog hetzelfde. Dat was wel erg. Tijdens de evaluatie die ik toen hield kwam dat er veelvuldig uit, en een van de meiden heeft er eens goed met me over doorgepraat. Toen zag ik in hoe dwaas ik geweest was, en we besloten dingen om te gooien. De kar wordt vanaf dat moment getrokken door drie mensen en iedereen mag bijdragen leveren. Geen Gijs-show meer.

Het kost me tijd en moeite om om te schakelen. Gelukkig helpen ze mij daarbij. Gisteren opende ik mijn mailbox, onder andere om een uitnodiging te sturen naar de groep met de plaats en tijdstip van de volgende bijeenkomst (die veranderen steeds). Toen ik eerst mijn mail doorlas, vond ik daar de uitnodiging die ik zelf had willen versturen! Eén van de meiden had het van me overgenomen, en ik vind het fantastisch.

Het heeft me doen nadenken over een neiging van mij, of van mensen in het algemeen. Als ik iets doe, heb ik de neiging dingen in mijn eigen hand te houden. Ik ben een control freak. Volgens mij zijn alle mensen dat. Dat betekent dat ik in een positie van leiderschap de neiging hebt om de touwtjes in handen te houden. Dat is verkeerd, allereerst omdat de Heilige Geest ons wil leiden (Romeinen 8) en dus 'de baas' is. Verder krijgen anderen niet de ruimte om hun ding te doen, om hun bijdrage te leveren en zichzelf te ontwikkelen.

In 'Huizen die de wereld veranderen' schrijft Wolfgang Simson over een gesprek met een jonge voorganger, die zei: "Ik geef mijn gemeente al vijf jaar intensief onderwijs en toch lijkt ze nog onrijp te zijn." Wolfgang antwoordde: "Hoeveel mensen in de gemeente heb je geleerd om zelf te onderwijzen?" De voorganger reageerde verbaasd: "Wat bedoel je daarmee?" Wolfgang vertelde: "Daarmee heb je mijn vraag al beantwoord! De taak van een leraar is niet dat hij de mensen eindeloos moet onderwijzen, maar dat hij hen moet leren hoe zij moeten onderwijzen. Anders houden we mensen op kunstmatige wijze onvolwassen en blijven ze geestelijke baby's, en dat gebeurt paradoxaal genoeg door onze geweldige discipelstrainingen!"

Fascinerend, hè? Je vertelt mensen hoe ze moeten leven als discipel van Jezus, maar ze krijgen er de ruimte niet voor. Dit stukje heeft mijn ogen geopend. Ik zie bij mezelf de gaven om te leiden en te onderwijzen. Dat betekent dat ik moet leiden en onderwijzen, en anderen moet leren om te leiden en te onderwijzen. Ik moet denken aan de uitspraak "ik doe jij kijkt - ik doe jij helpt - jij doet ik help - jij doet ik kijk".

Volgens mij was dit hoe Paulus te werk ging. Hoeveel gemeentes heeft Paulus gesticht? Meerdere. En in geen van allen bleef hij als 'dominee' of 'voorganger'. Hij leerde anderen te doen wat hij deed, en hij trok verder. Hij maakte zichzelf overbodig. Dat noem ik de Paulus-truc.

De Portugees Nuno Barreto heeft uit zijn eigen ervaring een serie artikelen geblogd met adviezen voor zendelingen. Naar Portugal worden (blijkbaar) veel zendelingen gestuurd en Nuno kent het klappen van de zweep. Zijn laatste advies: Ga weg. "Do the work, and then leave in proper time. That's the best gift you'll ever give them. One day, it will be time to go."

Ik hou van drieslagen. Daarom wil ik de Paulus-truc als volgt samenvatten: initiëren, toerusten, wegwezen.

Uit de oude doos: "Geloven: dynamisch en ontspannen"

2007-04-01T22:42:00.000+02:00

Van tijd tot tijd plaats ik een post van mijn oude blog opnieuw op deze blog. Mark Z deelt op zijn blog een cool verhaal en haalt daarin de herinnering op aan een citaat van moeder Theresa in onderstaande post, over dynamisch en ontspannen geloven. Het deed mij goed om hem opnieuw te lezen, ik hoop dat jij er ook wat aan hebt.

-----
6 juni 2006

Onlangs ben ik sterk gewezen op mijn eigen religieuze trekjes. Ik had bijvoorbeeld een jaar geleden een gebedsmap, waarin ik allemaal bijhield waarvoor ik bad. Lijstje voor vrienden en familie, lijstje voor de kerk, allemaal lijstjes en dingetjes. Ik was van plan om dat allemaal trouw af te bidden. Helaas werkte het niet, ik hield het al heel snel niet meer vol, ik had het voor mezelf veel te lastig gemaakt. De map ligt nu ergens te verstoffen.

Het is zo typisch voor gelovigen, om te verzinnen hoe het hoort, en vervolgens trouw aan die verplichtingen te voldoen. Als dat lukt, zijn mensen tevreden over zichzelf. Lukt het niet, zijn ze teleurgesteld en voelen ze zich schuldig. Want ze leven toch niet zoals het hoort? Ga maar na. De ware leer: zo en zo zit het, en dit moet je geloven. Kerkdiensten: zo en zo hoort het, en dit moet je elke zondag meemaken. Levenswandel: dit en dat mag niet, zus en zo moet, hier moet je je aan houden. Ik krijg er steeds meer de buik vol van.

Geloven is voor mij vertrouwen op God, leven dichtbij God en proberen anderen tot zegen te zijn. Of: leven voor Jezus, met Jezus en steeds meer worden zoals Jezus. Dat zijn hele dynamische dingen. Waarom is religie dan zo statisch? Waarom zit ik in een kerk die liederen zingt van 300 jaar oud? Waarom blijft alles hetzelfde, terwijl alle mensen veranderen, de hele wereld verandert?

Twee belangrijke termen uit de Bijbel zijn typisch dynamisch. De eerste is wandelen met God. Adam en Eva wandelden in het paradijs letterlijk met God (Genesis 3:8). Later lezen we hetzelfde van Henoch (Genesis 5:22 en 24) en Noach (Genesis 6:9). God komt niet meer langswippen zoals in het paradijs, het is figuurlijk bedoeld. De Nieuwe Bijbelvertaling vertaalt dan ook "leven in nauwe verbondheid met God". Wandelen. Je wandelt van A naar B. Daar is niets statisch aan, het is een dynamisch proces. Een reis die je samen met God maakt.

De ander is navolging. Jezus roept ons hem te volgen. Jezus gaat ergens heen, en wij gaan met hem mee. Maar ook figuurlijk: Jezus was liefdevol, nederig, dienstbaar, en roept ons om liefdevol, nederig en dienstbaar te zijn. Ook hier een dynamisch proces, een reis.

En ik geloof dat je die reis ontspannen mag maken. Je hebt een Reisgenoot die van je houdt en voor je zorgt. Geen wetjes, geen krampachtig gedoe, maar wandelen met God. Ik vond op de website van de EO een prachtig verhaal over moeder Theresa waarmee ik wil afsluiten.

Een journalist interviewde moeder Theresa en vroeg naar haar tijd met God. "Als u bidt", vroeg hij, "wat zegt u dan tegen God?"
"Oh, meestal niet veel. Ik luister", antwoordde moeder Theresa.
"Dus u luistert... wat zegt God dan tegen u?" vroeg de journalist.
"Oh, meestal niet veel, Hij luistert", antwoordde moeder Theresa.
De journalist keek haar verbouwereerd aan.
"U begrijpt niet veel van gebed, hè?" zei moeder Theresa.

Vergeving

2007-03-19T17:35:00.000+01:00

Ik heb geleerd wat vergeving is. Ik wist het altijd al, ik wist dat God me heeft vergeven, en ik had al geleerd om anderen te vergeven. Maar nu pas heb ik geleerd om mezelf te vergeven.

Al jarenlang lig ik van tijd tot tijd 's avonds of 's nachts wakker, en word ik achtervolgd door fouten die ik heb gemaakt. Soms grote fouten, die regelrecht tegen Gods Woord ingaan. Vaak ook kleine foutjes, zoals mislukte grappen en kleine vergissinkjes. Bijvoorbeeld een keer toen ik als kind naar gymles ging. Ik zou vast naar de sporthal fietsen, en mijn moeder zou me inhalen en het laatste stuk brengen. Ik stapte dapper in mijn eentje op de fiets, maar ik fietste naar de verkeerde sporthal. Toen ik er bijna was, vroeg ik me af waar mijn moeder bleef, en realiseerde ik me opeens dat ik onderweg was naar de verkeerde sporthal. Ik racete terug naar huis, waar mijn moeder niet meer was. Zij was naar de juiste sporthal gefietst, en had daar ontdekt dat ik niet was aangekomen. Bezorgd ging ze terug naar huis, waar ze mij bijna huilend aantrof. Toen heeft ze me nog naar gymles gebracht, ik was uiteindelijk zo'n drie kwartier te laat. Had ik al gezegd dat het regende? Dat moment met die angst en dat schuldgevoel heeft me heel lang achtervolgd, terwijl het eigenlijk maar iets kleins is.

Een ander moment was toen mijn oudere broers vrienden over de vloer hadden. Ik wilde altijd dat vrienden van mijn broers mij leuk vonden, dus ik ging me uitsloven en probeerde grappig te zijn. Ik was kind, ok? :p Vaak vonden ze me alleen maar irritant. Ik heb het mezelf vaak kwalijk genomen dat ik mezelf voor schut zette door te proberen grappig te zijn. Ook andere mislukte grappen en allerlei kleine en grote fouten hielden me 's avonds wakker. Op een avond besefte ik dat ik al die dingen tegen mezelf gebruikte, dat ik mezelf minder waard vond vanwege mijn fouten en foutjes, en dat ik mezelf dus moest vergeven. Ik zei: "Ik vergeef mezelf al mijn fouten", en ging slapen.

Later ontdekte ik dat het dieper zat dan ik eerst dacht. "Ik vergeef mezelf" hardop zeggen was niet voldoende. Drie weken geleden had ik een avond van een ministry cursus, waarop onder andere gesproken werd over vergeving. Er werd uitgebreid en diepgaand uitgelegd wat vergeving is en hoe het werkt. Ik leerde onder andere dat vergeving leidt tot genezing van slechte herinneringen. Door te vergeven laat je nare herinneringen los, zodat ze ook jou loslaten. Dat is wat ik nodig heb!

We leerden wat vergeving niet is. Vergeving is geen goedkeuring van iemands daden, en ook niet het zoeken van excuses voor die daden. Het is niet het treffen van een schikking, het is (nog) geen verzoening en het is ook niet iemands daden vergeten, of ontkennen wat er gebeurd is. Het is ook niet een weigering om iemands fouten serieus te nemen. Je moet geen gedragsverandering eisen in ruil voor vergeving, maar je hoeft ook niet direct iemand vertrouwen te geven voordat je vergeeft.

Wat is vergeving dan wel? Ook al ben je bewust van wat iemand gedaan heeft, toch kun je vergeven. Het is ervoor kiezen om geen lijstje van fouten bij te houden, ook niet in gedachten, om die ander niet te straffen of diegene minder te achten om wat hij gedaan heeft, en om niet te roddelen over de fouten van die ander, of ze door te vertellen om die ander in een kwaad daglicht te stellen. (Doorvertellen mag natuurlijk wel in uitzonderingssituaties, bijvoorbeeld bij een misdaad of als je zelf psychologische of pastorale hulp krijgt om dingen te verwerken. Misbruik valt onder beide categorieen.) Vergeven is barmhartig en genadig zijn, en niet bitter. Vergeven is iemand loslaten in Gods hand. Als je de ander en zijn fouten niet vergeeft, niet loslaat, laat het jou niet los.

Tegen het einde van het praatje was er een moment stilte, waarop we aan God konden vragen wie we moesten vergeven. "Mezelf", staat er bovenaan mijn lijst. Aan het eind gingen we in drietallen voor elkaar bidden, ministry-style. Ik bad met twee gasten, en liet voor me bidden. Tijdens het bidden had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden en kwamen er voortdurend gedachten in mij op in de lijn van: "Wat nou vergeving? Mietje! Je hebt het er zelf naar gemaakt. Je moet je eigen boontjes doppen. Kun je het niet aan? Slappeling!" Etcetera, etcetera. Na het bidden in ministry-vorm gingen we zitten aan een tafel, en liet ik nog een keer voor me bidden. Ik zag het op dat moment niet meer, ik kon niet meer geloven in vergeving, in vrije genade, in gratis, in een schone lei. Tranen drupten van mijn wangen. "Voor wat hoort wat. Draag de consequenties van je daden." Etcetera. Toen een van de jongens voor mij bad, besefte ik opeens dat dat genade was. Ik zat daar niks te doen, een beetje te twijfelen en te huilen, en hij was voor mij aan het bidden. Zomaar. Gratis. En hij deed het nog met plezier ook. Wonderlijk! Maar nog steeds had ik mezelf niet vergeven.

Gisteravond lag ik weer in bed, en werd ik achtervolgd door grote en kleine fouten. Ik voelde me aangeklaagd door mezelf. Plotseling besefte ik: ik moet mezelf vergeven. Dus ik bad vanuit mijn hart: "Vader, ik wil mezelf vergeven. Ik wil mijn fouten niet meer tegen mezelf houden, ik wil mezelf niet omlaag praten of minder waard voelen om wat ik fout gedaan heb. Ik wil mezelf niet straffen. Ik wil genadig zijn voor mezelf, en mezelf en mijn fouten loslaten en in uw handen leggen." Terwijl ik dat bad, zag ik een beeld. Ik zag een wit bord waarvan gegeten was. Er zaten nog etensresten op, een paar erwten, stukjes aardappel met jus en wat stukjes vlees. Het bord werd gekanteld, de erwten rolden eraf en de rest werd van het bord afgeveegd met een mes. Ik moest even denken aan mijn opa, die naar verluidt zijn bord zo goed uitschraapte dat zijn bord weer schoon leek. Het bord wat ik zag werd helemaal schoon, en ik besefte: "Ik heb een schoon bord. Ik heb een leeg bord. Ik heb een schone lei, ik maak een nieuwe start! Al mijn fouten liggen achter mij en God heeft ze van mij afgenomen!" Ik was vol vreugde en een diepe vrede toen ik in slaap viel.

Vanmorgen had ik mijn wekker om half zeven gezet, om nog een uur te bidden voordat ik de deur uit ging. Helaas lag mijn bed zo lekker, dat ik een half uur ben blijven liggen en ik uiteindelijk zo'n twintig minuten heb gebeden. Eerst voelde ik me daar zo schuldig over. Het liefst bad ik elke ochtend een uur, en dat heb ik ook geprobeerd, en dat lukte ook al niet. Kan ik dan niet een keer op tijd uit bed komen om te bidden? Toen besefte ik weer dat ik mezelf naar benden praatte, dat ik alleen maar 'gezondigd' had tegen mijn eigen maatstaven en niet tegen Gods maatstaven, en dat God allang blij is dat ik tijd voor hem neem. Ik besloot met God te praten over vergeving, en ik pakte mijn aantekeningen van de ministry cursus erbij. Al biddend nam ik ze door, en vergaf ik mezelf opnieuw. Ik zag weer een beeld van het bord, het was hetzelfde bord en er was weer wat vuil opgekomen. Opnieuw veegde het mes het vuil weg, en daarna werd er een kan water over uitgegoten: helemaal schoon en fris, zo goed als nieuw! Waw! Ik besefte nog beter wat vergeving is: iedere keer een schone lei, een leeg bordje, een nieuwe start. Mijn God, wat is dat wonderlijk! (<dit is een gebed, geen ijdel gebruik van Gods naam :D )

Ik herinnerde me ook dat de Bijbel zegt dat God onze zonden en onze schuld in de diepste zee gooit. Het diepste stuk van de zee is bij de Marianentrog, die op haar diepste punt ruim 11 kilometer diep is. Dat is zo diep dat wij daar niet bij kunnen. Het diepterecord zat nog meer dan honderd bij dat diepste punt vandaag. Stel je voor dat daar onze zonden liggen, elke dag worden het er meer, we weten dat ze er zijn, maar we kunnen er niet bij. Ze liggen buiten ons bereik. En daar dank ik God voor op mijn knietjes. Amen.

Een nieuwe fase, een nieuwe look

2007-03-16T21:17:00.000+01:00

Ik heb het gevoel dat ik mezelf min of meer heb herontdekt. Dit wil ik voornamelijk afschuiven op twee ontwikkelingen. Als eerste woon ik nu al drie weken op kamers in Casa Lupos Posse. Dat bevalt goed en loopt op rolletjes, maar mijn leven is wel zo sterk verandert dat ik mezelf een nieuwe Gijs voel. Het speelt ook mee dat ik met mijn huisgenoten Thomas en Renee een vrij hechte leefgemeenschap vorm. We leven niet langs elkaar heen, zoals in een studentenhuis met zestien kamers, maar delen onze levens met elkaar als broers. Ik kan het van harte beamen:

"Hoe goed is het, hoe heerlijk
als broeders bijeen te wonen!"
(psalm 133:1)

Als tweede heb ik het gevoel steeds meer mijn bestemming te ontdekken. Bij het nadenken over welke master ik wil gaan doen, heb ik mijn oog laten vallen op de mastervariant "educatie en communicatie", wat een sjieke term is voor docentenopleiding. Door het wonen in Casa Lupos Posse ervaar ik de mooie en minder mooie kanten van het wonen in een (kleine) leefgemeenschap. En door de Nederlandse emerging discussie word ik steeds meer geprikkeld om na te denken over mijn plaats en mijn functie. Tijdens het schrijven van mijn vorige post worstelde ik met de materie, betrok dingen op mezelf, en kwam tot een dieper inzicht. Als ik zo vrij mag zijn om mezelf te citeren, pardon, te herhalen.

Ik voel me thuis buiten de gevestigde kaders, in het grensgebied tussen kerk en maatschappij, ergens in de marge. Ik wil reformatie leven, vrij van kerkelijke beperkingen. Ik zie mezelf wel als pionier en innovator, maar ook als leraar, trainer, blogger (joh), misschien wel als journalist of schrijver. Ik wil nieuwe dingen ontdekken en beleven, en mijn ontdekkingen en ervaringen delen met iedereen die het maar horen wil. Dat is mijn manier om de kerk te vernieuwen: het andere verhaal vertellen.

Ik geloof dat we een beweging van radicale volgelingen van Jezus nodig hebben, die doen wat hij deed en het Koninkrijk brengen op plaatsen waar het nu niet of nauwelijks is. Ik geloof in een levensstijl van gemeenschap, discipelschap, getuigenis, leren en onderwijzen, gebed, profetie, dienstbaarheid, etc. Daar hebben we geen synode of kerkgebouw voor nodig, het is goedkoop en makkelijk door te geven. Het gebeurt bijna vanzelf als je je leven deelt met andere mensen.

Ik heb mijn kerkfocus achtergelaten, en ik heb geen taken of verantwoordelijkheden meer in mijn geboorteplaats. Ik ben een Utrechter met een hart voor Utrecht, een student met hart voor studenten, en een leerling met een hart voor mijn Rabbi. Om aan deze veranderingen uitdrukking te geven heb ik mijn layout verandert. De mysterieuze, duistere sfeer van mijn vorige template is vervangen door iets fris en kleurrijks. Ik hoop dat het bevalt.

Emerging church of een diepere reformatie?

2007-03-16T19:07:00.000+01:00

Ook al blog ik aanzienlijk minder de laatste tijd, mijn denken over de kerk heeft niet stil gestaan. Ik ben begonnen in twee 'emerging' klassiekers, "The shaping of things to come" van Alan Hirsch en Mike Frost, en "Emerging churches" van Eddie Gibbs en Ryan Bolger (met dank aan resp. Mark Z en Jan). Over "Emerging churches" ga ik binnenkort een essay schrijven voor een vak godsdienstwetenschap. Maar het meest prikkelend vond ik de Nederlandse emerging blogosphere de afgelopen tijd. Binnen het netwerk van Nederlandse missionaire bloggers wordt er meer verscheidenheid van perspectief zichtbaar.

Matthijs lichtte een tipje van de sluier op over een doorgehakte knoop. Hij dacht samen met Martijn en Marc na over één groot project met meerdere onderdelen. Die onderdelen bleken toch zo ver uit elkaar te liggen, dat ze hebben besloten om twee initiatieven te starten onder verschillende labels. Marc gaat een webzine lanceren over de veranderingen in de kerk en de maatschappij, en de noodzaak van een nieuwe reformatie. Dat gaat dus breder dan de kerk of gemeentestichting. Aan dat webzine ga ik trouwens meewerken. Matthijs gaat bouwen aan een netwerk van missionaire pioniers en wannabe's (zoals ondergetekende). Allebei de iniatieven zijn waardevol en in mijn ogen hard nodig, maar het verschil in insteek houdt mij wel bezig.

Marc licht het verschil hier verder toe. Een relevante vraag is: moeten we de bestaande structuur van de kerk (tijdelijk) voor lief nemen, in gesprek gaan met de kerk-zoals-we-die-kennen, en streven naar een vernieuwing van dat wat er al is en zoveel mogelijk ruimte voor missionaire experimenten? Of treden we buiten de gebaande wegen, doen we wat Jezus van ons vraagt zonder ons direct bezig te houden met de kerk-zoals-we-die-kennen, en streven we naar een fundamentele reformatie buiten de gevestigde kerkmuren? De vraag is eigenlijk flauw. We hebben allebei nodig, we hebben pioniersplekken nodig waar ruimte is voor experiment en fundamentele innovatie, en we hebben een vernieuwing nodig van heel het Lichaam van Christus. Bovendien denk ik dat ze niet zonder elkaar kunnen. De kerkvernieuwers putten inspiratie uit de pioniers, zoals bijvoorbeeld het Evangelisch Werkverband inspiratie put uit de evangelische beweging voor de PKN. Misschien is er over tien jaar wel een Emerging Werkverband. Zou er andersom ook afhankelijkheid bestaan? Zouden pioniers niet zonder de rest van de kerk kunnen? Mm...

Marc gelooft dat de vernieuwing die nu zichtbaar is, nog maar het begin is van de reformatie die God wil geven. Het is ontzettend waardevol om te leven naar de openbaring die we hebben ontvangen en anderen daarin mee te nemen, maar het is nog niet het eindpunt. Het is goed om af te rekenen met traditionalisme, om missionair te willen zijn en de kerk te doordenken vanuit missionair oogpunt, en het is goed om aan te sluiten bij de cultuur, maar we zijn er nog niet. De kloof tussen de huidige staat van de kerk en Gods maatstaven is nog steeds groot.

Wat is nu mijn positie in dit geheel? Ik ben duidelijk geen kerkvernieuwer, en ik ben ook geen gemeentestichter van het type dat een hippe activiteit neerzet. Ik voel me thuis buiten de gevestigde kaders, in het grensgebied tussen kerk en maatschappij, ergens in de marge. Ik wil reformatie leven, vrij van kerkelijke beperkingen. Ik zie mezelf wel als pionier en innovator, maar ook als leraar, trainer, blogger (joh), misschien wel als journalist of schrijver. Ik wil nieuwe dingen ontdekken en beleven, en mijn ontdekkingen en ervaringen delen met iedereen die het maar horen wil. Dat is mijn manier om de kerk te vernieuwen: het andere verhaal vertellen.

Ik geloof dat we een beweging van radicale volgelingen van Jezus nodig hebben, die doen wat hij deed en het Koninkrijk brengen op plaatsen waar het nu niet of nauwelijks is. Ik geloof in een levensstijl van gemeenschap, discipelschap, getuigenis, leren en onderwijzen, gebed, profetie, dienstbaarheid, etc. Daar hebben we geen synode of kerkgebouw voor nodig, het is goedkoop en makkelijk door te geven. Het gebeurt bijna vanzelf als je je leven deelt met andere mensen.

Weet je, ik heb een tijd lang gekauwd op bovenstaande woorden. Ik was heel erg enthousiast begonnen aan een post over het gesprek dat gevoerd is en mijn mening daarover, maar ik raakte onderweg de draad zelf kwijt. Nadat ik er mee stoeide, slaagde ik erin om iets van mijn hart naar boven te krijgen. En dat is een stuk waardevoller dan welke theologie dan ook.

Andere posts waarop ik aanvankelijk wou ingaan: Emerging Reflections, Holy cows in the polder en Marcs reactie bij een post over een studiedag over gemeentestichten. Maar dat ga ik niet meer doen.

De kerk van Gijs

2007-03-12T17:02:00.000+01:00

Helaas heb ik het deze dagen te druk om even regelmatig als voorheen op mijn blog te kunnen schrijven. Daarnaast moet ik mijn inspiratie uitsmeren over deze blog, mijn huisblog, mijn gebedsblog (ik zoek nog steeds co-auteurs!) en Shiftzine. Ik kan zeggen dat ik me al aardig thuis voel in mijn nieuwe huisje, dat ik meer tijd moet besteden aan mijn studie (waar haal ik díe tijd nou weer vandaan?) en dat Utreg een prachstad is.

Ik wil hier wel graag even mijn hart luchten. Mij wordt regelmatig gevraagd: "Joh, waar ga jij tegenwoordig naar de kerk?" Alsof de kerk een broodjeszaak is, en de vaste bezoekers mij na drie maanden missen en zich afvragen waar ik dezer dagen mijn broodjes haal. Juist. Ik ga niet naar een kerk, ik ben een onderdeel van de kerk van Jezus Christus. Ik wil leren functioneren in die ene kerk, dat ene lichaam van Jezus Christus. Ik ga nu een week van mijn leven weergeven, waarin ik probeer zichtbaar te maken hoe 'kerk' in mijn leven functioneert.

Voor ik begin, meer info over gebed en studentikoze acties in deze week kun je hier vinden. Daarnaast lees ik de hele week door weblogs, zoals die van Marc, Matthijs en sinds deze week ook van Archie.

Maandagochtend werd ik wakker in Woerden. Na mijn ochtendrituelen pak ik de bus naar het station, de trein naar Utrecht, en de bus naar de Uithof. Met een aantal studiegenoten, veelal christenen, wissel ik verhalen van mijn weekend uit, en ik beleef een college Hebreeuws. 's Middags bid ik met twee studiegenoten, 'de maandaggroep'. 's Avonds praat ik bij met mijn huisgenoten, allebei christen.

Dinsdagochtend word ik door Thomas uit bed getrokken om met z'n drieën te bidden. We dragen de dag op aan God, aanbidden en bedanken hem voor wie hij is en wat hij doet, en we bidden voor allerlei dingen. Ik studeer de hele (halve) dag. Mijn vriendin, Iris, komt om een uur of vijf 's middags. We eten met Thomas en gaan naar de sociëteit van NSU voor de outreach, met z'n allen de stad in om mensen te dienen, over Jezus te vertellen en/of te bidden. Mijn groepje zou gaan helpen in een verzorgingstehuis, maar door een niet al te beste communicatie valt er bijna niks te doen. 's Avonds valt NSR onze sociëteit binnen, verbroedering alom.

Woensdag kom ik te vroeg mijn bed uit voor college Hebreeuws. Ik maak de rest om negen uur wakker om te bidden. Onze traditie hoog! Ik ga naar college tot laat, vervolgens plichtsgetrouw naar Woerden om mijn stem uit te brengen op een zekere Woerdense broeder, dan naar huis om te eten met Thomas en Renee, en 's avonds hebben we de vierde avond van de ministry-cursus over genezing. We kletsen wat, horen een verhaal aan, kletsen nog wat, en bidden voor elkaar. Toen we baden voor iemand met mysterieuze darmklachten gebeurde er een wonder: ze besefte dat ze minder kant-en-klaar maaltijden moet eten. Hallelujah!

Donderdagochtend bad ik samen met Renee. Thomas was afwezig vanwege de ontvoering van de praeses van NSA. Ik rommelde wat en probeerde een interview voor te bereiden. Thomas en Leon, de legaat van de Praetoriaanse Garde, kwamen langs om bij te komen, te eten en te drinken, en Casa Lupos Posse was opeens een heuse commandopost. Om kwart voor één stapten Thomas en ik op de fiets om onze eigen sociëteit te heroveren op NSA. Helaas waren ze al gevlucht, gelukkig konden we ze nog achtervolgen op het station en hebben we een aantal NSU-bezittingen teruggevorderd. Knokken op Utrecht CS is een prachtig iets. Direct na die actie stapte ik op de trein naar Houten, om Mattias en Jonathan te interviewen. Zij leiden een discipelmakende beweging in Houten, waarover ik schrijf voor Shiftzine. Daarnaast zijn het vrienden van me, en twee inspirerende prachtkerels. Om half vijf ging ik weg naar Leiden, om samen met Iris te eten bij NSL en daarna een lezing mee te maken van Wilkin van der Kamp. Erg inspirerend en leerzaam. We hebben kort geborreld, daarna met z'n tweeën bijgepraat, en daarna pakte ik de trein naar Utrecht. Ik ben nog kort bij de borrel geweest om wat Amsterdammers te begroeten, en enigszins aan de late kant ging ik weer naar mijn kamer.

Vrijdagochtend had ik weer de eer om Thomas en Renee uit bed te trekken voor ons ochtendgebed. Ik ga naar college, en om 10:50 bid ik samen met drie studiegenoten. Ik geniet ervan om zo samen bij God te zijn, en dank God voor zijn uitvinding "kerk". Het is zijn kerk, zijn uitvinding, en het is een fantastisch iets. Kerk zijn, samen christen zijn, samen bij God zijn... 's Middag heb ik geen college, ik ga terug naar mijn kamer waar ik Renee aantref. Eind van de middag ga ik naar huis, waar ik mijn moeder weer zie. We eten samen en praten bij.

Zaterdagochtend kom ik op tijd uit bed om mijn broer Ronald te helpen verhuizen. Daarna schrijf ik mijn artikel over MFF, en fiets naar het station. Samen met Iris ga ik naar Utrecht, waar we even langs de Sjofar gaan, waar een vriendin van mij werkt, en overstappen op de trein naar Houten. Daar eten we bij een vriend van mij. Na het eten ga ik naar een verjaardag en zij naar een goede vriendin. Het is laat als we weer in Woerden thuiskomen.

Zondagochtend slapen we uit. Samen genieten we van onze rustdag, en 's avonds bidden we samen. Mijn moeder levert commentaar omdat we geen kerkdienst bezoeken, en sleept Hebreeën 10:24-25 erbij, die ze niet uit eigen kracht weet te vinden. Ik ben een eigenwijze betweter die alleen maar op zichzelf wil staan. Of zoiets. Zal wel.

Dan is mijn vraag, doe ik iets fout omdat ik het vertik om op zondag te komen opdraven om een 'dienst' bij te wonen? Volgens mij niet. Volgens mij doen we het fout als we 'kerk' ophangen aan een bijeenkomst op zondag. Kerk is geen activiteit. De kerk van Jezus Christus is de som van de mensen die zich aan Hem hebben verbonden door hun geloof. Kerk ben je. Omdat ik van Jezus hou en leef voor hem, ben ik verbonden met iedereen die dat ook doet. Dát is kerk. Dat is mijn kerk. Dat is de kerk van Jezus Christus.

(daarnaast beschouw ik de zondag als rustdag en moet ik uitslapen van mijn geloof :p)

Verhuisd! + kort nieuws

2007-02-26T19:50:00.000+01:00

UPDATE: ik heb foto's! Een bloemlezing:

Dit is wat ik zie als ik wakker word. Voeteneind, rommelkastje, gitaar, en huisjasje.

Een theoloog en zijn boekenkast. Ik mag pas afstuderen als 'ie propvol is. Nog even sparen dus!

De huiskamer: nog meer gezellige rommel.

De Iris: mijn vriendinnetje, maatje, prinsesje, en topfotograaf. Bedankt, lief!

ORIGINAL POST:

Utereg, me stadsie, daar gebeur van allerhand,
het bruis aan alle kant, in het hartsie van ons land.
De Sterrenwijk, het Houtplein en de Lange Roosedaal:
Utereg, het mooist van ALLEMAAL!

De Gijs woont in Utrecht!

(Eigenlijk heb ik alleen mijn spullen verplaatst en logeer ik bij Thomas en Renee. Vanaf 1 maart woon ik pas echt in Casa Lupos Posse.)

De afgelopen week is mijn nieuwe kamer uitgebreid bekeken en schoongemaakt, en mijn oude kamer ondersteboven gekeerd, leeggeroofd en min of meer opnieuw geordend. Vanmorgen hebben we onze Volkswagenbus volgeladen en zijn we van Woerden naar Utrecht gereden. Boel geïnstalleerd, koffie gedronken en mijn spullen ingericht. Mijn kamer is klein, maar er past toch best veel in. Huh? Juist...

Ik hoop vandaag of morgen foto's te kunnen plaatsen. Mijn boekenkast is met nog maar 21 kilo boeken wel akelig leeg... Ik heb ook nog geen CD's en DVD's overgeheveld, dat moet nog gebeuren. Ik heb geen bureau, want dat past niet. Ook ben ik een aantal bierglazen vergeten mee te nemen, zoals een groot Murphy's glas en een Duvel glas. Maar toch... eindelijk thuis.

KORT NIEUWS - KORT NIEUWS - KORT NIEUWS

Gisteren heb ik voor het eerst gebeden met een nieuw gebedsgroepje op de faculteit. Twee weken geleden is het oorspronkelijke trio gesplitst, op maandag zouden Wim en ik gaan bidden en op woensdag Alette en ik. Op maandag hadden we één nieuwe bidder, op woensdag had ik me verslapen en bad Alette samen met zeven nieuwe mensen! De week daarop was ik er wel bij en hebben we met negen man gepraat en gebeden, en deze week is die groep gesplitst. De nieuwe bidders zijn ontzettend enthousiast, bidden zelf ook voor meer bidders, nodigen mensen uit, en de drie uit mijn groepje "vinden het niet erg" om zelf een groepje te gaan leiden. Gaaf! Blijkbaar voorzien we in een sterke behoefte, is God aan het werk, of waarschijnlijk allebei. Op maandag waren we nog met z'n drieën, maar ik hoop dat daar snel meer mensen bijkomen zodat ik mezelf kan richten op de vrijdaggroep.

KORT NIEUWS - KORT NIEUWS - KORT NIEUWS

Vorige week zondagavond was ik voor het eerst sinds maanden in Woerden naar de kerk. Veel oude bekenden gezien, veel "joh, da's lang geleden" gehoord, en ik ben één keer uitgehoord door iemand die niet leek te begrijpen dat mijn roepingsbesef verdwenen is. "Maar hoe dan?" Zucht. Ik luister naar God, en hij zei dat het tijd was om te gaan. Leg dat maar uit aan een Bonder...

Korte updates

2007-02-13T12:08:00.000+01:00

Ik slaag er maar niet in om tijd te vinden om mijn blog fatsoenlijk bij te houden. Ik hoop spoedig mijn leven te beteren. Een paar updates.

- Ik ben begonnen met Hebreeuws, het is pain-in-the-ass. Ik dacht dat Grieks lastig was... Mijn andere vak is godsdienstwetenschap, moet nog even zien wat dat wordt.

- Ik heb een lang, druk weekend achter de rug, dat eigenlijk al op donderdag begon met een logeerpartijtje met mijn kring van NSU, daarna naar Mark Z en zijn family in Veldhoven, en zaterdagmiddag samen in de auto naar de vijfde netwerkavond voor missionaire pioniers in Den Haag bij Matthijs.

- Het bidden en gebedswerk op de faculteit verloopt voorspoedig, en het lijkt erop dat ik ook binnen NSU aan de slag mag gaan met gebed.

- Ik ben gevraagd te gaan schrijven voor het nieuwe Shiftzine dat binnenkort zal verschijnen. Ik ben een soort 'veldcorrespondent' en het is mijn taak om mensen die op een vernieuwende manier bouwen aan Gods Koninkrijk op te sporen, bij ze langs te gaan en hun verhaal opschrijven en voor iedereen beschikbaar maken. Ik ben ondertussen al in Rotterdam geweest, bij Thugz Church, een kleine, jonge kerk voor Antilliaanse jongeren die ontstaan is vanuit The Mall van YfC Rotterdam, en in Houten bij Making Fishermen of Friends (MFF), een discipelmakende jongerenbeweging die ontstaan is vanuit een gebedsgroep en gebedsactiviteiten. Twee boeiende, heel verschillende pioniersprojecten. Het verhaal van MFF is voor mij persoonlijk ook heel erg inspirerend: is dit de kant die God op wil met het gebedswerk in Utrecht waarbij ik betrokken ben? Ik ben daar wel voor in!

Kerk X

2007-02-05T17:45:00.000+01:00

Een tijdje geleden vroeg Marc mij of ik een soort 'veldcorrespondent' zou kunnen zijn voor een nieuw ezine over reformatie, kerkvernieuwing, nieuwe vormen van kerk zijn, emerging/missional/organic church, en dat soort dingen. Er gebeurt namelijk al heel veel moois op een creatieve, vernieuwende, relevante manier. En ik ga erop uit om die dingen, die voor de meeste mensen onzichtbaar zijn, onder de aandacht te brengen. Ik geloof dat heel veel mensen geïnspireerd en bemoedigd kunnen worden door die praktijkverhalen.

Ik sta nu op het punt om daaraan te beginnen, maar eerst wil ik nadenken over hoe ik zo'n artikel wil gaan schrijven. Wat hoort in zo'n artikel thuis? Laten we zeggen dat ik een beweging/gemeente/organisatie bezoek die 'Kerk X' heet. Wat zou ik een artikel over Kerk X moeten neerzetten?

Allereerst wil ik een bijeenkomst of activiteit van Kerk X bezoeken, en daar een (poging tot) sfeervol verslag van schrijven. Daarnaast wil ik helder beschrijven wat Kerk X is, bijvoorbeeld

Wat de visie is.

Hoe de praktijk is (wat ze doen, of ze succes of tegenslag ervaren).

Hoe het ontstaan is (redenen, aanleiding, doel, achtergrond).

Wat de toekomstdroom is voor Kerk X.

Ongetwijfeld hebben de mensen achter Kerk X in de praktijk waardevolle lessen geleerd, waar anderen ook iets aan hebben. Daar wou ik dan dus ook uitgebreid naar informeren. Verder lijkt het me ook wel boeiend om te vragen of Kerk X "kerk" is, wat zij daaronder verstaan, en hoe de verhouding is met de hele kerk/de overige kerken. Tot slot wou ik vragen of de mensen achter Kerk X een droom hebben voor Nederland. Ongetwijfeld zijn er visionairs en pioniers met inspirerende ideeën over ons landje. Als er tijdens een interview opvallende uitspraken gedaan worden, zal ik die (uiteraard alleen met toestemming) ook in het artikel plaatsen.

Tot zover mijn ideeën. En wat zou jij willen weten van Kerk X?

Een bijzondere gebedstijd

2007-02-05T17:44:00.000+01:00

Vanmiddag heb ik samen gebeden met twee medestudenten en twee Rooms-katholieke pastores. Of moet ik zeggen, we hebben een liturgie afgedraaid? Het was in elk geval wel een vorm van gebed en aanbidding in een kleine setting... Maar toch, het beviel me niet echt.

Clicky!

Aanbidden in een kleine setting

2007-01-29T22:03:00.000+01:00

Zojuist een post geschreven op de gebedsblog over aanbidden in een kleine setting, geïnspireerd door een Amerikaanse post over intieme aanbidding. (nog nooit zoveel links in één zin geplaatst) Ik bespreek wat principiële en praktische dingen over het aanbidden van God in een kleine setting, zoals een gebedstrio zonder gitaar, of een amuzikale huisgemeente.

Tips, ideeën, op- en aanmerkingen, vragen en kritiek zijn bijzonder welkom! Ik voel me een beginnende leerling op dit gebied. Wie schiet?

Wat is leiderschap? (1)

2007-01-26T15:01:00.000+01:00

Gister vertelde Renee mij dat hij ontzettend nieuwsgierig was naar de hier beloofde gedachten over leiderschap. Daarom begin ik maar mijn serie over leiderschap, met een verhaal en een paar vragen om de gedachten te prikkelen. Daar gaan we.

Een wat oudere christelijke man is een soort geestelijk vader voor een aantal jongeren en helpt hen op weg met Jezus. Twee van die jongeren zijn een broer en zus, die allebei geestelijk nog niet zo volwassen zijn. Die jongen heeft allerlei plannen en ideeën en start een gebedsgroep op school. Zijn passie werkt aanstekelijk en zijn zus en de man worden er enthousiast van om hem te horen vertellen over zijn dromen en plannen. Soms denken ze aan zijn vurige passie en putten ze daar kracht uit voor hun eigen leven. De oudere christen helpt de jongen om zijn gedachten dieper te doordenken en voorkomt zo een aantal pijnlijke blunders.

Het meisje is niet zo visionair als haar broer. Wel speelt zij gitaar en houdt ze ervan God te aanbidden. Dit werkt aanstekelijk op zowel haar broer als de oudere man en het duurt niet lang voordat zij beiden gitaarles van haar krijgen. Bij de gebedsgroep op school en bij de tienerclub die de man leidt wordt er na een tijdje door hen gitaar gespeeld. Bij allebei de groepen verbetert de sfeer en bovendien hebben ze steeds vaker kostbare momenten van aanbidding en intimiteit met God. De man en de jongen waren er zonder het meisje waarschijnlijk nooit toe gekomen om gitaar te gaan spelen.

Wie van deze drie is een leider? Is het de man, die investeert in de levens van jonge mensen? Is het de jongen, die door zijn aanstekelijke passie mensen motiveert en in beweging zet? Of is het het meisje, die door haar voorbeeld en praktische steun anderen helpt om zichzelf te ontwikkelen?

Wat denk jij?

Casa Lupos Posse

2007-01-24T11:05:00.000+01:00

Gisteravond werd ik onverwachts gebeld door mijn vriendin, Iris. "Gijs, je hebt een blog met je nieuwe huis!" Huh? "Thomas en Renee zijn een blog gestart over je huis! Kijk maar op Renee's blog."

Ik surf onmiddelijk naar Renee en vanaf daar naar "Casa Lupos Posse", dat is potjes-en-pannetjes Latijn voor "Huize Wolf Kunnen" (van Thomas Wolff en Renee Kunnen, haha). En ja hoor, we hebben een weblog. Nou ja, Thomas en Renee hebben een blog, ik ben voorlopig nog veroordeeld tot de comments sectie.

Ik krijg onverhoopt allerlei associaties met "Gen X monasteries", nieuwe monastiek, en dat soort dingen. Ik voel mezelf al een halve monnik, afgezien van het celibaat dan, heheh. Zelf ben ik de laatste tijd bezig met gebed en gebedswerk, en in die context had ik Thomas en Renee al gemaild met wat ideeën. Die gasten zijn namelijk vol vuur van God, ze hebben de neiging in één dag twee Bijbelboeken te lezen en hun huis hangt vol met Bijbelteksten. Als je de voordeur binnenkomt, zie je gelijk Filippenzen hangen. Niet een paar verzen of een hoofdstuk. Heel Filippenzen. Juist.

Eén ideetje van mij was om hun (nu dus: ons) studentenhuis aan God te wijden als een huis van gebed. Gewoon samen zeggen en bidden: "Dit huis is een plek waar we willen dat God woont, waar we tijd in zijn aanwezigheid willen doorbrengen, en waar we willen bidden voor onze omgeving." En regelmatig samen bidden. Wie weet wat daar uit voort kan komen...

Dat Latijnse gedoe wil ook wel helpen om een kloostergevoel te creëren. Broeder Lupos, broeder Posse, en ik? Ik overwoog al langer mijn naam te veranderen in Gisbertus Neutius, in navolging van Gijsbert Voet, beter bekend als Gisbertus Voetius. Broeder Neutius? Neh...

O ja, nog een laatste gedachte. Als ik met die gasten in één huis woon, regelmatig met hen bid en mijn leven deel, is dat dan "kerk"? Het is wel geestelijk. Het is ook gemeenschap. Het heeft ook alles te maken met discipelschap, met aanbidding en met missionair aanwezig zijn. Maar is het "kerk"? En als het niet "kerk" is, waar hebben we dan in vredesnaam de "kerk" voor nodig?

Ik kan niet wachten om bij die maffe gasten in te trekken!

(voor de mensen die mijn blog vooral bezoeken voor theologische/emerging posts, binnenkort komt er een serie over leiderschap)

Getikt!

2007-01-22T22:39:00.000+01:00

Blijkbaar vond mijn postgereformeerde reisgenoot Nico-Dirk mij in pak te snel volwassen worden. Daarom tikte hij mij, en mag ik vijf fijne vragen beantwoorden. Daar gaan we dan.

1. As a child, what did you always say you wanted to be when you grew up?
Ik heb vroeger van alles gewild. Kluizenaar, kunstschilder, wiskundedocent, huisjesmelker, computerprogrammeur (liefst voor Nintendo) of schrijver. Toen ik twaalf was, was ik ontzettend jaloers op Jantje Smit, ik vond mezelf heel goed zingen en wou zo graag dat ik ontdekt was. Ik heb nooit straaljagerpiloot of brandweerman of zoiets stoers willen worden, alleen maar rare dingen.

2. If you had to choose one thing that you’ve always dreamed of doing, what would it be? What is stopping you?
Ik weet eigenlijk niks wat ik altijd al gewild heb. De laatste tijd droom ik steeds meer over het stichten van huisgemeentes in de studentenwereld in Utrecht (of kroeg-, faculteits- of studentenkamergemeentes). Helaas ben ik op dit moment te druk met andere dingen, zoals gebed en gebedswerk, op kamers gaan, studeren, mijn eigen leven, en mijn familie. Maar mijn tijd komt nog wel.

3. Who is your biggest fan? Who is always encouraging you to be all that you can be?
Lastig te zeggen. Het is zo afgezaagd om te zeggen dat Jezus mijn grootste fan is, alhoewel dat wel waar is. Ik denk dat mijn vriendin Iris mijn grootste fan is, als ik haar ten minste voldoende in mijn hart en mijn leven laat kijken en mee laat denken. Dat moet ik voor een groot deel nog leren, ik ben van nature wel een eenling. Ik ben goed in veel oppervlakkige contacten, maar hechte vriendschappen heb ik nog niet onder de knie. Schijnt een mannenkwaal te zijn.

4. What Bible study or book (besides the obvious – The Bible) has most impacted your life to date?
Hier moet ik ook even over nadenken, en naar mijn boekenkast lopen. Ik denk "Luisteren naar God - Genieten van Gods nabijheid door het lezen van de Bijbel" van Janet Johnston, samen met "Profetie" van ds. Geuze en "De nieuwe gaventest" van Christian Schwarz. Deze boeken hebben mij de ogen geopend voor enerzijds de werkende en sprekende aanwezigheid van God, en anderzijds mijn eigen gaven en potentie en mijn relevantie voor de wereld. God werkt op wonderlijke wijze door zijn kinderen, ten minste... als het aan hem ligt!

5. When are you the happiest?
Hihi. Als ik samen met mijn vriendin, Iris, bid. Dubbel geborgen! En Iris bid echt heel mooi, vind ik. Ik word al warm als ik er aan denk!

Nu mag ik weer iemand tikken. Ik kan echt niet kiezen, dus tik ik twee andere bloggers: Mark en Matthijs. Ben benieuwd naar de antwoorden van deze kerels.

Gijs in pak!

2007-01-22T20:34:00.000+01:00

Of eigenlijk een rokkostuum.

12 januari 2007 was de historische dag, dat ik voor het eerst echt netjes gekleed ging. In een rokkostuum, naar het gala van mijn zustervereniging NSL, met mijn beeldschone vriendin Iris. En het was fantastisch!

Update: van de foto's op de NSL website was er slechts één aan ons gewijd. Dit zijn de 'officieuze' foto's die tijdens het eten en het feest gemaakt zijn, daarnaast was er een fotograaf ingehuurd die vijf foto's van ons heeft gemaakt (twee keer Iris en ik samen, één keer ik met alle NSU'ers, één keer Iris en ik met haar dispuut met dates, en één keer Iris met haar dispuut zonder dates). Ik kijk echt uit naar die foto's!

O ja, de bellenblaasdingetjes die we hebben opgespeld zijn onze corsage. Bloemen als corsage is zó passé. Bellenblaas hoog!

En ja, de foto ziet er lichtelijk fout uit. Dat klopt.

Drukte en gedoe

2007-01-22T19:34:00.000+01:00

Nog even, dan heb ik mijn tentamens. Nog één weekje blokken, en één weekje zweten...

Ik heb een kamer! Nou ja, met zes vierkante meter tachtig zou ik het eerder een bezemkast willen noemen, maar ach. Thomas en Renee hadden een hok over, en de studentenhuisvestingsstichting wil mij (na een schriftelijke verklaring van mijn kant) wel toestaan daar te pitten. Gelukkig hebben ze een relaxte woonkamer, dus hoef ik in mijn hok alleen maar te slapen en te studeren.

Foto's volgen, in ieder geval van mijn kekke roze meidenbehang!

Afgelopen weekend was ik op het Focusweekend van de Navigators. En wie gaf daar een seminar? Mijn broer! Guido van der Neut, de enige echte, legde uit hoe je het evangelie in tien minuten kunt uitleggen en vertelde een hoop mooie praktijkverhalen. Aan het eind, in het vragengedeelte, had ik een aanvulling op Guido's antwoord. Hij riep me naar voren, en vertelde alle toehoorders dat ik zijn broertje was, en dat hij zo trots op me is, blabla. "Gijs, even een knuffel!" Juist...

Trouwens, als ik een stuiver had gekregen voor iedere keer dat iemand vroeg: "Heej, ben jij het broertje van Guido?" Dan had ik mijn lieve Iris op heel wat patatjes kunnen trakteren! Maar goed, ik heb wel gelijk een goede reputatie in Navigatorland...

Er komt een tijd dat mensen massaal aan Guido zullen vragen: "Heej, ben jij de broer van Gijs van der Neut?" Let maar op!

Traditie waarderen = vernieuwend willen zijn

2007-01-22T19:29:00.000+01:00

Bovenstaande zin is een conclusie die ik schreef, als deel van een reactie op deze post. Mijn punt is dat veel mensen traditie en geschiedenis verkeerd interpreteren. Vaak ziet men traditie bijna als een soort brok informatie die wij over moeten nemen. “Wij staan in een gereformeerde traditie” betekent vaak “wij onderschrijven heel de gereformeerde leer”. Alsof ze willen zeggen: “Wat die en die toen en toen gezegd heeft, is goed.” Punt.

Als je dat doet, doe je geen recht aan de traditie. De traditie is geproduceerd door mensen die voor zichzelf nadachten, en ingingen tegen de heersende ideeën en cultuur en tegen de gevestigde religieuze orde. Iedereen die een waardevolle bijdrage heeft geleverd aan de traditie, was geen herkauwer of stipte volgeling van wat zijn of haar geestelijke voorouders gedaan en gezegd hebben. Het waren mensen die daaraan toevoegden, een unieke bijdrage leverden, en vaak op bepaalde punten ingingen tegen hun eigen leermeesters.

Iedere naam uit de kerkgeschiedenis, die vandaag de dag nog de moeite waard is om genoemd te worden, is de naam van iemand die iets vernieuwends gedaan of gezegd heeft, die het aandurfde om uniek en anders te zijn.

En ik? Ik vind de traditie te waardevol om hem blind te volgen.

Gespleten persoonlijkheid

2007-01-15T20:14:00.000+01:00

Ik heb het gevoel dat ik mezelf in tweeën moet splitsen, of juist dat ik alles dubbel doe of vertel.

Huh?

Zojuist heb ik een kort artikeltje geschreven over gebed op de gebedsblog over bidden vanuit je hart. Moet ik dat artikel ook op deze blog plaatsen? Of schrijf ik hier niet meer, of wat minder, over gebed? Of moet ik juist hier schrijven over gebed, en op de gebedsblog een link hierheen plaatsen? Volstaat misschien een link naar de gebedsblog en mag ik erop vertrouwen dat iedereen die mij leuk genoeg vindt, ook wel naar de gebedsblog gaat?

Ik ben een beetje verward. Iemand goede ideeën?