Stumble!

Een vriend van mij heeft op zijn computer een extra balkje voor Internet Explorer met de knop Stumble! Als je daar op klikt, kom je op een willekeurige site op het internet terecht, binnen één van de categorieën die je interesse hebben (religie, sport, etc). Het lijkt wel alsof zowel goede stapavonden als mooie geloofsgesprekken dingen zijn die je nooit kunt plannen, niet kunt forceren, maar waar je alleen maar in kunt rollen op een manier die je van tevoren niet verwacht. Stumble! Mijn innerlijke refo zegt: "Het moet je gegeven worden". En zo is het maar net.

Vorige week maandag hadden we vergadering van het bestuur van Tov, het gloednieuwe Theologisch Dispuut der NSU. Met elf theologiestudenten van NSU komen we maandelijks bij elkaar om te praten over theologie, geloof en wetenschap, en ik mag daar met twee bestuursgenootjes leiding aan geven. Op de foto sta ik met mijn Tov bestuursdas, in een gevecht verwikkeld over de staf van onze pedel. Studenten... Gelukkig slaagde ik er nog in te lachen naar het vogeltje ^_^

Na de vergadering besloten we "even één biertje te doen" in een kroeg in de buurt. Ik wist van tevoren dat dat gel*l was, en inderdaad, we waren bij ons derde biertje toen de kroeg ging sluiten. Eén bestuursgenootje was al naar huis, de andere naar het toilet, dus ik greep mijn kans en bietste een sigaretje bij de laatste andere aanwezige (ok, ik belijd mijn zonde!). Ik raakte al rokende aan de praat met hem en de twee barmannen, en in no time ging het over het geloof, God, religie, filosofie, en heel veel over seks. Dat heb je als je theologie studeert, én bij een christelijke vereniging zit... mijn bestuursgenootje voegde zich in het gesprek, en de barman besloot zijn college de volgende dag maar te laten voor wat het was en trok een paar flessen wijn open.

Twee van de drie jongens waren lid van het Corps (waar ik nogal wat vooroordelen over had en heb), en alle drie hadden ze hun eigen ideeën en levensstijl. Het bijzondere was dat ik mij één van hen voelde, niet een "tegenover" die hen vertelt hoe het zit, maar iemand die naast hen staat, met hen meedenkt, en zelf ook niet alle antwoorden heeft. Vijf studenten, midden in de nacht in een gesloten kroeg, die worstelen om de waarheid te vinden en te begrijpen en hun leven op een goede manier in te richten. Er was wederzijds respect en waardering, en ontzettend veel openheid en eerlijkheid. Toegegeven, het promillage droeg daar wel aan bij, maar dat maakt het niet minder mooi.

Om half vijf werd het de barmannen toch echt te gek, en zetten wij met z'n drieën het gesprek op de stoep voort. Onze corpsvriend stelde na een half uur voor om het gesprek bij hem thuis voort te zetten met een pot thee. "Is goed, maar wel onder één voorwaarde. Ik wil graag een potje bidden. Het is gaaf om te praten over God, maar het valt in het niet bij praten met God" Eh... ieder op zijn eigen manier, hè?" Ja, is goed, ieder op zijn eigen manier." Niet veel later zaten we in zijn geru door te praten over God en waarheid, en uiteindelijk stelde ik voor om dan maar te gaan bidden. Ik sprak een gebed uit ("Vader, het is niet makkelijk om de wereld te begrijpen, en om te weten wie u bent. Maar ik geloof dat U een persoon bent en dat U leeft. Onthul uzelf aan ons, laat ons zien wie U bent") en liet een stilte vallen. Ik bad nog eens en keek stiekem naar de rest. Onze nieuwe vriend zat zachtjes mee te knikken: wow! Ik liet nog een stilte vallen (voor het geval één van de anderen nog wat wilde zeggen) en sloot af.

Het was inmiddels ochtend toen ik mijn bestuursgenootje thuisbezorgde, beide gaar en licht aangeschoten, maar ontzettend dankbaar en enthousiast over onze Vader in de hemel. Een glimp van Gods koninkrijk, in het holst van de nacht, met corpsballen in een studentenkroeg. Zoiets kan alleen God verzinnen.