Sinterklaas andersom en de verjaardag van Jezus

Sinterklaas is er weer vandoor, kerst staat voor de deur. Buiten is het koud en donker: hartje december.

Dit jaar lijkt het jaar van de feestdagen-net-iets-anders. Mijn moeder vindt haar kinders te oud om nog Sinterklaas te vieren (ik ben nog maar 22, kom op!), en mijn oudste broer "heeft alles al", dus kwamen we gisteren bij elkaar voor koffie en verder niks... dachten ze. Met één van mijn broers heb ik stiekem voor iedereen een cadeautje gekocht en een gedicht geschreven. Toen broers, ouders en schoonzussen geïnstalleerd waren met koffie en thee, ging ik even "naar de wc" en kwam Sinterklaas langs (lees: ik rende naar boven, griste een zak cadeautjes onder het bed vandaan, zette ze bij de voordeur, belde aan en haastte me de wc in - precies wat mijn moeder jáááren gedaan heeft). Toevallig besloot mijn moeder te kijken welke vreemd'ling voor de deur stond, en zij vond de zak met cadeautjes. Ha! Ze wist niet wat haar overkwam...

Kerst gaat er dit jaar ook iets anders uitzien. Op kerstavond organiseer ik met de Utrechtse Jesus Freaks een verjaardagsfeestje voor Jezus. Met kerst vieren we de geboorte van Jezus, dus feitelijk is het een verjaardag. Waarom dan zo'n circus eromheen? We gaan een feestje organiseren met taart, verjaardagsliedjes ("Hij leve hoog" krijgt opeens een heel andere lading ^_^), Annes sjoelbak, slingers en ballonnen. We willen de hoeveelheid freaks en vrienden van freaks beperken, en in Jezus' stijl Jan en Alleman uitnodigen: eenzame mensen uit de wijk, prostituees (hield Jezus weleens een feestje zonder prostituees?) en toevallige voorbijgangers. Ik zal een korte verjaardagsspeech houden (toegegeven, dat is niet gebruikelijk op de meeste verjaardagen, maar in Goodbye Lenin doen ze het wel!) en na afloop krijgt iedereen een bedankbriefje mee: "Bedankt dat je op mijn feestje was! Liefs, Jezus."

Met dank aan onze vrienden van de Shelter Amsterdam, waar ik drie jaar geleden "duh birsdee partie of Dsjiesus Kraist" mocht meemaken, en dank aan Tony Campolo, Tom & Christine Sine en onze vrienden van Time to Turn, die mij leerden dat het koninkrijk van God een feest is, en dat discipelschap betekent regelmatig feesten!

IJdelheid der ijdelheden...

Ik ben de eerste om het toe te geven: ik ben ontzettend ijdel. Ik heb net tien minuten foto's van mezelf zitten bekijken en downloaden... Over het algemeen ben ik heel bescheiden (toch?), en ik vind het soms lastig om een "goed gedaan, Gijs" in ontvangst te nemen. Desalniettemin ben ik verzot op spiegels en op foto's van mezelf, en vind ik het helemaal geweldig als ik op de frontpage van Time to Turn sta.

Dan nu de vraag: is dat erg? Vaak wordt ijdelheid neergezet als iets slechts. Letterlijk betekent ijdelheid "leegheid". (zoek Pred 1:2 maar eens op in een oude vertaling) Maar is het zo slecht? Waarom dan? Ik vind het belangrijk dat ik goed werk lever voor mijn studie... nee, dat is niet waar. Ik zou het belangrijk kunnen vinden dat ik goed werk lever voor mijn studie, en dat is dan prijzenswaardig. Maar als ik het nu belangrijk vind om er goed uit te zien?

Misschien klinkt het gek, maar het is wel iets wat mij dichter bij God brengt. "Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt heeft, ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel." (Psalm 139:14) "God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hen, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen." (Gen 1:27) Is het ok om te streven naar schoonheid? Of ben ik nu mijn eigen zwakte aan het goedpraten? Iemand een idee?