Ik ben de eerste om het toe te geven: ik ben ontzettend ijdel. Ik heb net tien minuten foto's van mezelf zitten bekijken en downloaden... Over het algemeen ben ik heel bescheiden (toch?), en ik vind het soms lastig om een "goed gedaan, Gijs" in ontvangst te nemen. Desalniettemin ben ik verzot op spiegels en op foto's van mezelf, en vind ik het helemaal geweldig als ik op de frontpage van Time to Turn sta.Dan nu de vraag: is dat erg? Vaak wordt ijdelheid neergezet als iets slechts. Letterlijk betekent ijdelheid "leegheid". (zoek Pred 1:2 maar eens op in een oude vertaling) Maar is het zo slecht? Waarom dan? Ik vind het belangrijk dat ik goed werk lever voor mijn studie... nee, dat is niet waar. Ik zou het belangrijk kunnen vinden dat ik goed werk lever voor mijn studie, en dat is dan prijzenswaardig. Maar als ik het nu belangrijk vind om er goed uit te zien?
Misschien klinkt het gek, maar het is wel iets wat mij dichter bij God brengt. "Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt heeft, ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel." (Psalm 139:14) "God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hen, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen." (Gen 1:27) Is het ok om te streven naar schoonheid? Of ben ik nu mijn eigen zwakte aan het goedpraten? Iemand een idee?
1 reacties:
Lijkt me een kwestie van evenwicht. In zekere zin moet je van jezelf houden, op z'n minst accepteren, voor je van anderen kunt houden. Maar als van jezelf houden continu de boventoon voert...
Een reactie plaatsen