Bijbel: meditatie en memorisatie (en niet in die volgorde)

Lees je Bijbel, bid elke dag, zong ik als kind. Pas toen ik zestien of zeventien was, begon ik dit daadwerkelijk te doen - zelf bidden, zelf bijbellezen. Dat noemen we dan "stille tijd", al vraag ik me al jaren af waarom we dat zo noemen. Ik ben er geen kei in, nog steeds niet, al roep ik nog zo hard dat het zo belangrijk is. Misschien hoort het wel bij onze generatie dat we weinig discipline hebben of iets dergelijks. Misschien ben ik als mens helemaal niet geschapen om zo individualistisch met God om te gaan. Maar toch, Jezus deed het, Mozes, David, Petrus, en andere belangrijke dudes (en dudettes). Dus blijf ik vrolijk doormodderen, zoeken, proberen, inkakken en opnieuw starten. Wat doe je eraan?

Eén methode die mij goed ligt, is een combinatie van drie methodes die ik door de jaren heen geleerd heb: memorisatie, meditatie en de Bijbel bidden. De eerste, memorisatie, heb ik van mijn Navigator-broer geleerd, en heeft geresulteerd in een indrukwekkende stapel memorisatiekaartjes, waarvan ik het grootste deel niet uit mijn hoofd ken. Ha! Maar een handjevol verzen en alinea's (perikopen) ken ik wel, en dat handjevol wordt langzaam aan steeds groter. Soms spreekt een tekst mij zo aan, word ik er door geconfronteerd of juist bemoedigd, dat ik hem wil vasthouden. Dan schrijf ik hem op een kaartje (A7 systeemkaartjes van de HEMA, 100 stuks voor 1,75) en leer ik hem uit mijn hoofd. Het grootste gedeelte, zoals ik al zei, beland op een keurig stapeltje teksten dat ik niet ken (mijn "goede bedoelingen"-stapeltje), en een klein gedeelte blijf ik herhalen tot ze goed in mijn hoofd zitten (toegegeven, dat zijn alleen maar de bemoedigende teksten). Ik ben gezegend met mijn geheugen, dus drie keer herhalen is meestal voldoende.

Stap twee, meditatie. Heb ik geleerd uit een boekje over Lectio Divina van Janet Johnston (uitgegeven door Navigator boeken, ha!). We kennen allemaal Bijbelstudie, waarbij je uitvoerig (of minder uitvoerig) met een tekst bezig gaat. Bij meditatie gaat de tekst met jou bezig. Is de bedoeling. Je sluit je af voor de buitenwereld en allerlei afleidingen, brengt alle innerlijke afleiding tot stilte ("Heer, herinner me er zometeen aan dat ik Thomas nog moet bellen"), en je concentreert je op de tekst. Je herhaalt de tekst, twee keer, of drie keer, vijf keer, twintig keer, en je richt je aandacht op ieder woord. Zo zakt de tekst meer en meer je hart in, wordt het een deel van jezelf, van je innerlijk leven.

Memorisatie zonder meditatie is in mijn ogen een kille bedoening. Je hoofd volproppen met kennis, zonder dat het iets persoonlijks met je doet. Ik las laatst dat Elvis Presley zo'n 1750 bijbelteksten uit zijn hoofd kende. Als kind won hij vijf jaar lang gratis deelname aan een kinderkamp door 350 verzen uit zijn hoofd te leren. Maar de teksten bleven kennelijk in zijn hoofd zitten, en zakten niet naar zijn hart. Het zat een voet te hoog. Ik wil niet dat dat mij ook gebeurt (dat is mijn geestelijke excuses voor mijn "goede bedoelingen"-stapeltje).

En meditatie zonder memorisatie? Is zo onhandig, twintig keer de tekst lezen met je ogen dicht ^_^