Doel?

In mijn post van vorige week vertelde ik hoe ik zocht naar zin en nut, maar ontdekte dat ik moest zoeken naar doel. Hoewel?

Toen ik me afvroeg wat het doel van mijn leven is, kwamen er direct een hoop gristelijke antwoorden bovendrijven. Kind van God zijn. Op God lijken (beelddrager van God zijn, de vrucht van de Geest). Discipel van Jezus zijn. Het Koninkrijk van God. Liefde. Dat soort dingen. Toch wringt de schoen ergens...

De afgelopen week ben ik erg bezig geweest met mijn eigen hart, de emotionele behoeftes die ik heb, en hoe Gods liefde die behoeftes kan beantwoorden. Een aantal situaties hebben mij geconfronteerd met wat er in mijn hart leeft aan behoeftes, zoals behoefte aan liefde, geborgenheid, erkenning, dat soort dingen. Ik probeer van nature allerlei dingen om die behoeftes te vervullen. Maar wat als God de enige is die die behoeftes kan vervullen?

Ik begin nu te leren om God heel concreet te vragen om mijn behoeftes te vervullen. Als ik me eenzaam voel, of waardeloos, dan weiger ik om mijn oude, zinloze strategieën te gebruiken, maar ga ik naar mijn hemelse Vader toe en laat hem mijn hart vullen. Dat is lastig, want het is geen goocheltrucje (even bidden en dan klaar). Het is worstelen om echt te geloven dat God mijn Vader is, die in alles wil voorzien wat ik nodig heb. Het is zoeken hoe ik God mag benaderen, wat ik concreet tegen hem wil zeggen, en wat ik precies wil vragen. En is dit geen emogeloof? Ben ik niet bezig een spirituele of emotionele kick te zoeken? Ben ik niet veel te zelfgericht? Maar ook al is het lastig, ik ervaar een diepere intimiteit met God dan ik in lange tijden ervaren heb.

Ondertussen heb ik op veel vragen nog geen bevredigend antwoord. Desondanks vind ik wel kracht en motivatie om actief en productief bezig te zijn. Ik heb deze fase nog niet onder de knie, maar ik weet dat ik op de goede weg zit, dat ik onderweg ben naar herstel en een positieve levensvisie. Ik ben benieuwd wat de reis mij verder brengt!