Werktheologie

Nog even een derde post op deze zondagavond. Ik heb de levensstijl en de theologie van de Oekraïnse baptisten al hier en hier beschreven. De theologie boeit mij mateloos, en ik vraag mij af waar die vandaan komt.

Work hard for Christ. We will rest in heaven. Ze zien het als hun roeping om te werken, om de aarde te bewerken, om anderen te dienen, om Gods liefde te weerspiegelen in ieder aspect van hun leven, om hoge eisen te stellen aan hun eigen gastvrijheid. Als ze moe zijn, werken ze door. Als ze het ontbijt overslaan om te vasten, werken ze door. Dit is het leven dat God van hen vraagt, lijken ze te geloven.

Eén ding is nog fascinerender. Op de slotavond vertelden drie, vier Oekraïners dat God problemen gebruikt om hen dichter bij hem te brengen. Ziekte, pijn, problemen met ouders, zien zij als kansen om God beter te leren kennen. Het vormt hun karakter en voorkomt dat ze afdwalen. Twee jongeren vertelden dat het hun voor de wind ging, en dat ze God om problemen vroegen. Dat is weer eens wat anders dan "God houdt van je en zegent je, breng al je problemen bij hem." Haal je problemen bij God?

Begrijp me niet verkeerd, deze mensen leven niet alleen maar om te werken. Het zijn geen afgestompte werkpaarden. Ze genieten van lekker eten. Ze vieren feest, bruiloften van een week als ik me niet vergis. Ze luisteren en maken muziek. Zondag is rustdag, geen discussie over mogelijk, en iedereen ziet er netjes verzorgd uit. En hoewel ik wel meerdere keren heb gehoord dat God ons werken zal belonen in de hemel, kreeg ik niet het idee dat wij de hemel moeten verdienen door te werken oid. Ze geloven duidelijk in Gods genade.

Waar zou zo'n theologie vandaan komen? Is het iets wat ontstaat in een post-communistisch land, in armoede, op het platteland? Is hard werk noodzakelijk om te overleven, en wordt het daarom verheven tot roeping? Zijn problemen zo veel voorkomend, dat ze worden uitgeroepen tot geschenk van God? Of zijn Westerse christenen een soort geestelijke lamzakken, wiens vuur gedoofd is met Coca Cola, en die alleen maar een goed gevoel aan hun god willen overhouden?

Ligt de waarheid in het midden, of ben ik te Westers en te verwend om hun gelijk toe te geven? Het gaat goed met me, en gisteravond heb ik God om problemen gevraagd. Ik wil dat God mij heiligt, mijn karakter vormt, ik wil God beter leren kennen. Dat gaat niet gebeuren als ik op een stoel zit, Bijbel lees en een theorie verzin over God of over heiligheid. Dat moet gebeuren in de praktijk van mijn leven, in worsteling en vertwijfeling, where the rubber hits the road. God is er niet om mij een prettig en comfortabel leventje te geven, God is er om zijn koninkrijk te bouwen, en zoals Jezus, Petrus, Paulus, Johannes, David, Jozef, Mozes, en ga maar door, mag ik werken en vechten en lijden om zijn koninkrijk te bouwen.