Welvaart: zegen of vloek?

Na Oekraïne voel ik mij over één ding heel dubbel. Aan de ene kant was ik inderdaad erg blij om de McDonalds weer te zien (ondanks gewetensbezwaren), ben ik blij met een toiletpot en drinkbaar water uit de kraan, met comfort en achterover leunen en niks hoeven.

Tegelijk voel ik me een verwend kind en een lui mietje vergelijken met de Oekraïners. Ik ben jaloers op hun fysieke kracht en conditie, op hun ijver voor God, op hun creativiteit en vindingrijkheid. Ze hebben minder dan wij, maar zijn er veel gelukkiger mee. Ze leven dicht bij de natuur en dicht bij elkaar. Ze zeuren niet over pijntjes en ongemakken, maar werken ijverig door. Work hard for Christ. We will rest in heaven. Een jongen van zestien had nog nooit de zee gezien. "I would like to see the sea sometime, but now I want to work. I will rest when I am old." Hij vond zichzelf te jong en te sterk voor een vakantie aan zee.

Ons Nederlands wereldje is zo kunstmatig en geïndividualiseerd. We leven voor God, zeggen we, maar proberen wel zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk te leven. We kennen onze buurman niet, maar communiceren via email en internet met mensen die we zelf uitkiezen, die wij leuk vinden, die in ons straatje passen. We leven uit genade, zeggen we, en we zijn zo lui als een hond. In ieder geval, ik ben zo lui als wat. We zijn zo vervreemd van de natuur en van elkaar. Is het dan gek dat zoveel Nederlanders zijn vervreemd van God? Ze kennen zijn schepping van televisie en ansichtkaarten, ze kennen zijn beelddragers alleen oppervlakkig. Hoe kan iemand God leren kennen in een kunstmatig privé wereldje?

Als ik één en ander goed begrepen heb, is emerging church een poging om Jezus relevant te maken en handen en voeten te geven in de postmoderne cultuur. Maar is die cultuur zelf niet een probleem? Moeten we die cultuur niet mijden? Moeten we onszelf niet grondig reinigen van alle kunstmatigheid, gemakzucht, luiheid, egoïsme en individualisme? Of moeten we juist te midden van de Nederlandse cultuur een ander geluid laten horen, een ander beeld laten zien? Moeten we een gemeenschap vormen temidden van egoïsme en individualisme? Moeten we duurzaamheid en harmonie stellen tegenover gemakzucht en uitbuiting? Moeten we echtheid, ijver en levenslust laten zien in een wereld van kunstmatigheid, luiheid en apathie?

Als dat emerging church is, dan doe ik mee.

Misschien ligt "heiligheid" wel niet primair in dit en dat doen (bijbelstudie, bidden), en zus en zo laten (roken, liegen, stelen). Misschien ligt heiligheid wel in het doorbreken van de denkwijze en levensstijl van onze cultuur, en het leven leven zoals God het oorspronkelijk bedoeld heeft. Herstel van Gods oorspronkelijke bedoeling, midden in deze gebroken wereld.