Oekraïne

Gisteravond laat ben ik thuisgekomen van twee weken Oekraïne. In Oekraïne werden we ontvangen door Pjetro, baptistenvoorganger in Roznietsjie, met de woorden: "Ik hoop dat als jullie over twee weken naar huis gaan, jullie heel tevreden zijn, en heel erg moe". Pjetro heeft zijn zin gekregen.

We hebben twee weken in twee verschillende dorpen gewerkt, samen met een aantal jongeren van de jeugdgroep van Pjetro's kerk. Samen met de Oekraïnse jongens en een deel van de meiden gingen we hard aan de slag. Voornamelijk hout hakken, oprapen en stapelen voor baboesjka's (oude vrouwtjes), maar ik heb ook hooi gekeerd (zodat het onderste hooi ook goed kan drogen), een houten hekje gesloopt, en een Oekraïner met een kettingzaag geassisteerd. Een deel van de meiden bemande de keuken en zette drie prima warme maaltijden per dag op tafel. 's Ochtends voor het ontbijt bijbelstudie, 's avonds na het eten voetballen en daarna kampvuur. Dankzij mijn sociale handicap (ik kán niet weggaan als het ergens gezellig is) heb ik veel korte nachten gemaakt. Zondagochtend woonden we een doopdienst bij van de gemeente waar we te gast waren, en gaf ik mijn getuigenis.

Luxe ontbrak op veel fronten: drinkwater haalden we uit de waterput, de "douche" was een emmer koud water en het "toilet" een gat in de grond met een houten huisje eroverheen gebouwd. De eerste week sliepen we in een verlaten communistisch badhuis dat voor de gelegenheid werd gekraakt (net als het voorgaande jaar), de tweede week sliepen we in tenten. Het weekend was iets luxer: we sliepen in gastgezinnen, waar wel een douche aanwezig was. Om te kunnen douchen moest je wel eerst een houtkachel aansteken, anders had je geen warm water. Het eten was even wennen, maar het meeste was goed te eten. Drie keer per dag warm eten beviel goed, hoewel niet iedereen even enthousiast werd van macaroni en aardappelsoep als ontbijt.

De gastvrijheid en de werkhouding van de Oekraïners waren enorm. Meisjes en vrouwen sloofden zich uit in de keuken om veel en goed eten op tafel te zetten. Ze waren altijd vriendelijk en meegaand, niks was te gek. Mannen en vrouwen werkten hard, de kerels hakten hout als bezetenen, en zelfs een lief uitziend meisje van zestien hakte ons eruit. De eerste dag sloopten de Hollanders drie bijlen in drie uur, en ze zetten geduldig een nieuwe steel op de bijl. "Don't worry, it's only wood". Gelukkig heb ik zelf geen bijl gesloopt, hoewel het één keer maar weinig scheelde. Zieken en gewonden werden met zorg omringd door de dames (terwijl de mannen niet op of om keken). Hun houding lijkt te worden ondersteund door een werktheologie, die door Pjetro werd samengevat: "Work hard for Christ. We will rest in heaven." Fascinerend. We voelden ons tien luie, verwende mietjes tussen echte mannen en echte vrouwen die echt leven.

Ik heb hard gewerkt, geweldige mensen ontmoet en veel lol gehad. Ik heb ook afgezien, ben tegen grenzen aangelopen, ben ziek geweest, heb gehuild en heb me over irritaties heen moeten zetten. Al met al heb ik ontzettend veel geleerd en veel stof tot nadenken opgedaan. Ik lees mijn vorige post, Op zoek, en ik besef me dat ik een deel van wat ik zoek gevonden heb. Richting. Vuur. IJver. 'Zeal', op zijn Engels.

Work hard for Christ. We will rest in heaven.