Op zoek

Ik ben op zoek. Beter gezegd, ik voel me op zoek, maar ik weet niet waar ik nu precies naar zoek, of waar ik moet zijn om het te vinden. Een nieuwe fase in mijn leven.

Ik ben verhuisd naar Overvecht, de wijk waar Marc woont, waar half Time to Turn woont, waar het hoofdkantoor van IFES staat, waar de Protestante Gemeente Utrecht een diaconaal gemeentestichtend project gaat starten. De wijk waar een meisje van elf je dist (“Meneer!” Ja? “Laat maar, hahaha”), waar kleine parkjes tussen grote flats worden ontsierd door zwerfvuil, waar alles op elkaar lijkt, waar je hospita zich bedreigd voelt door denkbeeldige inbrekers. Een prachtwijk. Ik ben erg gelukkig met mijn penthouse van zestiende vierkante meter, en ik ben benieuwd wat de wijk mij gaat brengen, en wat ik de wijk kan brengen.

Ik ben nu al twee jaar randkerkelijk, en dat bevalt eerlijk gezegd erg goed. Een stemmetje in mijn hoofd beweert dat ik dat eigenlijk niet mag zeggen, maar liever ben ik gewoon eerlijk. Geen saaie kerkdiensten meer. Niet meer opzitten en pootjes geven. Niet meer meedraaien in een energievretend systeem. Ik voel me vrij, ongekend vrij. Ik vind alles wat ik nodig heb: gebed, aanbidding, onderwijs, gemeenschap. Ik ben links en rechts betrokken bij christelijke clubjes: Navigators, Jesus Freaks, Emerging Netwerk, Time to Turn, Joel Ministries. In september gaan we starten met een Navigator theologendispuut. Laatst vroeg iemand mij hoe ik het red om op zoveel plekken betrokken te zijn. Mijn antwoord: niet naar de kerk gaan, dat scheelt bakken tijd, geld en energie. Mag ik dat eigenlijk wel zeggen? Ik weet het niet. Zal ik toch maar gewoon eerlijk zijn? Ik blijf op zoek naar community, naar een authentieke, relevante manier van kerk zijn en van geloof beleven, naar een manier om een blijvende positieve impact te hebben op mijn omgeving. Ik blijf op zoek naar hoe het echt moet, naar wat echt belangrijk is.

Tegelijk geniet ik van Nederland, van Utrecht, van het uitgaansleven, van de cultuur en de natuur. Ik geniet ervan, en tegelijk is het zo dubbel. Nederland, het land van de prostitutie en de ongeremde seksualiteit, van drugsmisbruik en breezerseks, van keihard egoïsme en onverschilligheid. Nederland is niet tolerant, zij is onverschillig. Als het je iets boeit wat mensen zichzelf aandoen, ben je ouderwets en betuttelend. Whatever. Het is een moeras met prachtige bloemen en bomen, een ongekende schoonheid, maar ook een altijd aanwezige stank en genoeg drijfzand om een olifant om het leven te brengen.

Hoe nu verder? Voorlopig blijf ik op zoek. Verkennen, ontdekken, leren, groeien. Over een week ga ik naar Oekraïne, hout hakken voor oude vrouwtjes en voetballen met jonge gasten. Ik zie er naar uit, en ik ben benieuwd hoe ik terug kom. Met passie voor Oost-Europa, of afkeer? Vind ik daar dingen die ik zoek? Kom ik terug als een veranderd mens, of ben ik vooral blij dat ik weer een McDonalds zie? Daarna drie dagen in de sociëteit der NSU rondhangen en mensen werven voor de club ^_^, en dan mag ik weer naar FLEVO! Hopelijk is de hemel tegen die tijd leeg geregend, en mogen we weer genieten van een hittegolf.

En nu is het tijd om op zoek te gaan naar avondeten ^_^