woensdag, december 06, 2006

Oud en nieuw in één Koninkrijk

Volgens sommige mensen is één van de mooiste dingen van een gemeente, dat jong en oud samen met elkaar optrekken. Gepensioneerde grijsaards, werkende ouders, eigenwijze tieners en jongeren, en kleine kinderen. Zo'n bont gezelschap is een enorme rijkdom, maar tegelijk ook een enorme uitdaging.

In mijn vorige post heb een aantal dingen besproken uit een artikel over leiderschap in verschillende generaties. Aan het eind geeft dat artikel een prachtig Koninkrijksperspectief op de verschillende leiderschapsstijlen van de baby boomer-generatie en generatie X.

Als verschillende soorten mensen vormen we één kerk, één Lichaam, en bouwen we aan één Koninkrijk. Misschien moeten we ons niet afvragen welke type leiderschap beter of slechter is, maar welk type op welke plek beter op z'n plaats is.

In Amerika wordt de economie steeds meer gedomineerd door grote, sterke massabedrijven, en door kleine, flexibele bedrijven die gaten in de markt opzoeken en zich daarin specialiseren. Hetzelfde gebeurt in de kerk: aan de ene kant zijn de mega-kerken nog steeds in opkomst, aan de andere kant is er een groeiende beweging van kleine gemeenschappen, die zich sterk richten op één doelgroep. Het lijkt erop dat beide vormen van kerk-zijn in behoeften voorzien en waardevolle bijdragen leveren. Volgens het artikel is het belangrijk dat beide groepen kerken elkaar gaan waarderen en gaan beseffen dat ze een andere rol vervullen.

Dit doet me denken aan wat Stuart Murray zei, dat we zowel een vernieuwing nodig hebben van de bestaande kerken, als het stichten van nieuwe gemeentes. Ik denk dat hij gelijk heeft. Ik ben erg benieuwd wat er de komende jaren in Nederland gaat gebeuren op beide gebieden. Het christendom in Nederland krimpt nog steeds, veel ouderwetse kerken lopen leeg en er worden nog steeds kerken gesloten. Tegelijk zijn er groeiende gemeentes, en zijn er allerlei missionaire pioniersprojecten.

Toch bekruipt me een gedachte. Als de megakerken passen bij de leiderschapsstijl van de oudere generatie, en de kleinere, flexibele gemeenschappen bij de jongere leiders... sterven megakerken dan niet uit? Vallen die niet uit elkaar, bij gebrek aan leiderschap, in verschillende kleinere gemeenschappen? Zou het kunnen dat een megakerk door een leiderschapscrisis heengaat, en als het ware opnieuw geboren wordt als een bonte verzameling kleinere groepen en gemeenschappen?

Iets zegt mij dat dat de toekomst wordt van de kerk. Dat de megakerken als het ware de kathedralen zijn van het moderne tijdperk, die eerst de leegloop uit andere kerken zullen opvangen, en vervolgens uit elkaar zullen vallen.

In ieder geval, ik voel mij veel meer thuis in de kleine gemeenschap, aan de randen van het gevestigde christendom, met twee benen in het multiculturele, multireligieuze Nederland van 2006.

Even terzijde, ik was een keer in de Meerkerk in Hoofddorp, een soort polder-megakerk. Iemand die er voor het eerst was vroeg aan mij waarmee de Meerkerk te vergelijken was, en ik antwoordde impulsief: de McDonalds.

(overigens niet om lullig te doen, ik heb 10 maanden met relatief veel plezier gewerkt en gegeten bij de McDonalds)

2 opmerkingen:

iris zei

Even terzijde, ik was een keer in de Meerkerk in Hoofddorp, een soort polder-megakerk. Iemand die er voor het eerst was vroeg aan mij waarmee de Meerkerk te vergelijken was, en ik antwoordde impulsief: de McDonalds.

(overigens niet om lullig te doen, ik heb 10 maanden met relatief veel plezier gewerkt en gegeten bij de McDonalds)


en niet om lullig te doen over de Meerkerk?

Gijs zei

Nope.

De boel is heel strak georganiseerd, net als de Mac. Als je met zoveel mensen echt iets goeds wil neerzetten, ontkom je daar niet aan. Het zou mijn kerk niet zijn, maar goed organiseren is niet slecht.